FULL DISCLOSURE

__
__
Solar Eclipse SupermoonMy shortest post ever. Watch and share !

Former Canadian minister of Defence addresses to all people eye to eye in March 2015, giving full disclosure. Over 90 years of age, he has nothing to lose.

In a 34 minute address he explains that a collective group, wealthier than the US, is actually executing the plan to seize total control by their big concentrated private banking cartel in where money issuing by debt has become their exclusive right. The oil cartel is their part and control over government is seized by them since Eisenhower, and over the military complex. He calls them the ‘money mafia’.

In 1997 the Project of the New American Century came about (PNAC, chairman Jeb Bush). People were kept unaware, but we have internet now. Still, many are oblivious, but it’s in full progress. It’s a pact between both American parties and Netanyahu. The plan is to seize total control and secure Israel at all cost, and to fight for total global control as next step. Attacking Iraq was the 1st stage. Justification was constantly presented as a lie, and the presenters were exactly those who created PNAC in the first place. Planning total control outside the US goes back ~70 years.

It explains the same faces appearing in the White House staff and advisers, keeping the public misinformed since they won’t swallow the project according to them. Most all of them are always from Wallstreet/banking, oil or affiliated. Parties and presidents don’t matter. European and Australian powers team since they all operate international, either new or old power families. It explains why nothing changes, wars and debt only expand continuously. The US simply are an easy soil to organise. Specially since they received the leading and reserving role after WWII; the Bretton Woods conference.

In the US, full control over money supply is a fact since 1913 when the FED came into existence, which is privately owned.
Last research done reveals: Bank of New York, JP Morgan Chase (Rockefeller, JP Morgan), Deutsche Bank, Wells Fargo, Citigroup (Blackstone Group, The Vanguard Group, Fidelity Investments, State Street Global Investors, Capital Research and Management).

In the EU, full control over the money supply is a fact since the Lisbon treaty, dec. 2007. This is the same text as the European constitution, disapproved by the people by referendum. But the title was renamed later and signed anyway.

All electronic money now indeed comes into circulation based on nearly no backing by hard currency (witch matches the Basel accords), and by lending at private banks only (with interest). Governments are forbidden to issue electronic money, so can only lend from private investment banks to get new money. Governments can print cash but by now, only ~3% in the economy is coins and paper.
Gold backing ended in 1971, and the relative very small gold reserves remaining have become a fraction of possible hard currency, since much of it was sold for the massive military expenditures during the 60s and 70s.

We the people have no other choice than to take a mortgage for a house since renting has become insanely expensive, while jobs are destroyed in the last decades massively. Remaining tasks have become ever more low paid.

Since the money mafia is hardly required to back up their money creation with hard currency or own assets, but receive interest from us (and governments) anyway, they are able to leverage almost nothing to monstrous capitals for themselves; skimming interests received by ~95% for their own as well. Again, these banking rules are set in the Basel accords. The EU even apply them by EU guideline CRD-IV.

It explains why public wealth is being destroyed by the super wealthy privates, leaving a plutocracy.
The banking mafia has created constant wars and perpetual debt to get what they want: total control.

Take your time to all he has to say ! Share it as much as you can please !

Next, take time to understand the banking scam which this blog is all about.
It’s even a simple scam and people really should understand it: The Daily Lie.

PUINHOPEN VAN ARABISCH WESTEN

__
__
23vyg7cMisschien was deze Post beter in boekvorm uitgekomen. Artikels op dit Blog zijn voortdurend groter geworden en nog nooit heb ik zo’n buitengewoon lang stuk geschreven rond 15.000 woorden.

Het Midden-Oosten is dermate complex en alleen verslechterd dat we echt vooraan moeten beginnen. Eenmaal geweten, is de situatie niet zo moeilijk. Maar doordat berichtgeving zich continu eenzijdiger en platter ontwikkelt en historisch besef en journalistieke kwaliteit in Nederland, GB en de VS ver zoek is, kon ik niet anders.

Veel nieuws blijkt achteraf zelfs onjuist met sterke politieke manipulaties en gewoonweg harde leugens waarin de media direct meegaan zonder enige vorm van bevraging.

Trouwe lezers van dit Blog lezen in de 1ste 4 hoofdstukken overlapping van oudere, nieuwe en verdiepte info. Wie de media-propaganda nu wel gelooft, zou dat stuk over kunnen slaan, maar er zit wel verdere verdieping in, zoals ook in het ‘Ottomaanse Midden-Oosten’, en nog meer in ‘Brits-Frans Mandaat Midden-Oosten’. Vanaf dan is info vers.

Media-eenzijdigheid en propaganda

Door de vele fusies van mainstream media (MSM) en concentraties zijn ook de Nederlandse media onderdeel geworden van ‘s werelds grootste Finse, Britse en Amerikaanse mediaconglomeraten zoals Bertelsmann Media, Reed Elsevier, Sanoma, Persgroep (van de familie van Thillo die voortkomt uit Bertelsmann), NPO (staat), et cetera.

Ze zijn historisch politiek dominant met een opdringerige politieke wil.
Sanoma (fam. Erkko) is in Finland berucht vanwege historisch sterk eenzijdige politieke sturing via de door hen opgerichtte en overgenomen kranten en bladen. In Rusland worden ze al vanaf het begin geweerd en ook Putin heeft uitbreiding in Rusland verboden. Sanoma heeft bijna alle populaire week- en maandbladen in Nederland in handen m.u.v. Elsevier, Panorama, PlayBoy, Aktueel, Weekend en Vriendin en HP/De tijd.

Elsevier onder Reed Elsevier is eveneens berucht om sterk rechts neoliberale en neoconservatieve opdringerige opinie naar voorbeeld van het Amerikaanse Time Magazine.
Bertelsmann deed Hitler’s propaganda met het ANP in Nederland. De oude heer stierf pas in 2009 waarna alle aandelen over gingen naar de stichting waar Aart-Jan de Geus de scepter zwaait, tevens CDA-strategisch beraad. Onno Ruding (CDA) is lead auditor voor financiën (ex Citibank, ex-minister van Financiën, thans lid van de Trilateral Commission).

De Nederlandse, Britse en Amerikaanse verslaggeving wordt inmiddels gezien als propagandistisch, omdat het letterlijk oorlogspropaganda voert. Dit is stelselmatig creëren van eenzijdige beelden door weglatingen en video’s op behendige wijze knippen, hernoemingen van positief naar negatief en omgekeerd, herhalend bewust gebruik van verkeerd hernoemde termen, misinformatie en het willens en wetens eindeloos herhalen met steeds andere opvolgende decors in dezelfde studio’s op een avond, et cetera.

Enkele Nederlandse journalisten zoals Arnold Karskens en Ferry Mingelen, en ook hoogleraren wijzen daar nog wel eens op, maar oplettende kijkers valt het ook op. Massale tegengeluiden en protesten ontstonden op FaceBook in de zomer van 2014. En hoogleraren organiseren bijeenkomsten voor de journalistiek.

Met name de herhalende eenzijdige opvolgende berichtgeving en leugens omtrent MH17 hebben de Nederlandse propaganda overduidelijk blootgelegd.

Daarnaast lezen relatief véél Nederlandsers buitenlands nieuws uit Duitland, België, Frankrijk en Canada. Daar blijkt een ander beeld dat zelfs sterk overeenkomt met het Russische.
Het blijkt continu dat Nederland met GB en de VS continu eenvormig afwijken. Reageerders daar zijn vaak uitermate plat, simplistische, hard en kort, met opvallend veel getrol, gemin, verwijdering en geblock door redacties van andere geluiden.
Dit begon enorm op te vallen. Het publiek is prima in staat zelf op onderzoek uit te gaan, en velen hebben door globalisering relatief vaak vrienden, collega’s en familieleden wereldwijd ter plekke. Zij kunnen de werkelijkheid direct delen.

Amerikanen en Britten zijn al lang honend over hun politici en media. Nederlanders zijn nog maar deels alert, maar worden ook al lang de kant opgestuurd van platte simplistische reacties. Historische wereldse realistische gelezenheid in diepte is bij Nederlanders daarbij behoorlijk laag.

Media LiesDe huidige Nederlandse journalistiek staat echter zwaar onder druk.

Enerzijds wordt e.e.a. opgelegd door bestuur en beleid van hun enorme wereldholdings, maar er zijn ook nog maar een handvol academische verslaggevers met voldoende grondig historisch besef en kritisch vermogen. Redacties onderzoeken vrijwel niets meer, worden gemerkt als bijzonder onverschillig plat en kopiëren nieuws direct zonder enige vorm van kritiek (tijd is winst).

Zo wordt een artikel van RTL zonder blikken of blozen op NU geplaatst. Kort daarna verschijnt vrijwel hetzelfde op NOS, Elsevier, Volkskrant, Telegraaf, Trouw, Eenvandaag, Nieuwsuur, en wat hebben we nog niet meer. Op Tv gaat het de hele avond over hetzelfde door zonder verdieping, en met een unisono perspectief. Heeft een redactie iets onderzocht? Niets. En later blijkt het doorgaans gewoonweg niet te kloppen. Dit patroon doet zich continu voor: zonder enige kritiek artikels direct doorkopiëren.

En dan hebben we nog het genootschap van eindredacteuren; voorzitterschap door de NOS(NPO) afglost van de de ultra-rechtse hoofdredacteur van Elsevier, Arendo Joustra (ex-ultra-rechtse Volkskrant, pro-EU), alsmede Nieuwspoort met de zgn. nieuwspoort-code die al diverse malen bekritiseerd werd, maar niet wil veranderen. Ook hier zwaait het genootschap de scepter.

De Nederlandse journalistiek moet zich diep schamen en heeft véél goed te maken. Onder publieke druk begonnen haastige correcties na de zomervakantie van 2014. De vraag is of het vertrouwen nog goed komt. Ze zal dringend moeten verontschuldigen en daadwerkelijk willen hervormen, wil ze het vertrouwen van publiek terugwinnen. Maar het probleem is eveneens dat journalisten en politiek vrijwel hetzelfde bastion vormen. Het is zo gemaakt, hetgeen een intrieste zaak is.

Ottomaans Midden-Oosten

Gedurende het bestaan van ca. 600 jaar heerste rust, dus zo ook in het Midden-Oosten. Alle geloven konden samen leven, zo zat het complex in elkaar. Dat politieke ingewikkelde systeem (kalifaat) werd en wordt door het westen niet begrepen. Westerse propaganda heeft dit begrip daarbij versterkt uit z’n verband getrokken d.m.v. IS-angst. Hoofdstad Istanbul was juist hèt grote voorbeeld van hoogcultuur en tolerantie. Er zijn vele kerken, synagogen en moskeeën. En nog altijd is Istanbul modaine.

Het Ottomaanse Rijk kwam niet tot stand met snelle expansie d.m.v. vele grote oologen en verovering van overzeese gebieden zoals eerdere grootmachten door alle eeuwen heen, hoewel de zoon van Osman (grondlegger) wèl een een krijgsheer was en soms nog kleinschalig veroverde, afgeremd door z’n vader. Maar onder Osman zelf en de nazaten van z’n zoon groeide het gebied natuurlijk in kleine stappen over vele eeuwen, vooral d.m.v. huwelijken, diplomatie en aansluitingen op basis van de toen zéér gangbare verdragen.

Het Midden-Oosten werd zéér met rust gelaten door het Ottomaanse Rijk. De Arabierse volken konden autonoom leven volgens hun eigen geloven, standaarden en moraliteiten, al zouden die vanuit westers perspectief soms hard zijn. Het was vooral ook woestijngebied. Simpelweg rudimentrair was het ene volk het niet altijd toegestaan om water te drinken uit de zéér schaarse bronnen in de woestijn van een ander volk om wat voor reden dan ook.

Vanuit westers perspectief wordt nog wel eens gedacht dat de Ottomanen zouden onderdrukken.
Uit recentere onderzoeken is dat uit niets gebleken. De Arabieren zijn nooit in opstand gekomen, terwijl de Ottomanen van vóór 1900 niet veel anders waren bewapend. Het Midden-Oosten was vooral rustig woestijngebied dat sterk z’n eigen leven kon leven. Uiteraard waren er ook toen al belastingsystemen.

DamascusMaar grote gebieden werden bewoond door keuterboeren die zelfvoorzienend waren en hun land huurden van landeigenaren die in de grote steden woonden. De steden waren goed ontwikkeld kunnen we nog altijd afleiden van vele oude foto’s.

In 1908 ontstond in het Ottomaanse Rijk ‘De Jonge Turken’. Dit leidde opeens tot een coup na vele eeuwen. ‘De Jonge Turken’ waren georganiseerd naar voorbeeld van de westerse vrijmetselaarsloges.

Talaat Pasja was grootmeester van de loge van het Grootoosten van Turkije, en werd in 1915 minister van Binnenlandse Zaken. Hij was als ‘Jonge Turk’ het brein achter de vreselijke Armeense Genocide in 1915 tijdens WWI.

Doel van De Jonge Turken was snelle omvorming naar een moderne democratische seculiere staat naar voorbeeld van het razendsnel ontwikkelende Japan, zodat vrijhandel kon ontstaan met het westen en modernisering. Ook Japan werd ontwikkeld vanuit vrijmetselaarsloges met opeens veel geweld, dus deze historische analogie is opvallend.

Vrijmetselarij had zich aanvankelijk vooral in Nederland en GB genesteld, voortkomende uit de vlucht uit Spanje tijdens de Spaanse inquisitie. Daar hadden zij zich ondergronds gevestigd door de eeuwen na hun leidende aandeel in de kruistochten, georganiseerd door de Britse Willem de Veroveraar, directe afstammeling van Noormannen die Normandië hadden ingenomen en later Engeland hadden veroverd.

De kruistochten hadden in werkelijkheid nooit iets met geloofsbetekenis, ook al werd dat misschien geleerd in geschiedenisboekjes op de middelbare school. Willem de Veroveraar was expansiebelust en was geïnteresseerd in de handelsgebieden die nu Israel en het westers deel van het Midden-Oosten omvatten. Dat gebied was toen al rijk aan goud, zilver, grondstoffen en strategische handelsroutes.
De Spaanse periode van de vrijmetselaars zou ook de vele expansiedriftige expedities vanuit Spanje verklaren voor handel in goud en zilver en economisch-politieke verovering van Zuid- en Midden-Amerika en dat allemaal met de rookwolk ‘religie en geloof’. Oprichting van de beruchte VOC en WIC en de 1ste centrale bank In Amsterdam kwamen er ook uit voort.

Over vrijmetselarij hoeft niet geheimzinnig te worden gedaan. Lidmaatschap is mogelijk op uitnodiging als een bestaand lid een potentieel ondernemerstalent ontmoet dat zou passen en nog in naïeve (start)fase bevindt. Inwijdende en oriënterende ontmoetingen zijn me destijds tot twee maal toe overkomen. Verdere kritische vragen werden niet in dank afgenomen toen een en ander werd doorgeprikt. Felle ongewenste reacties volgden. Misleidend en inkaderend zijn ze ernstig. Dezelfde verhalen vernam ik kort daarna. Kennelijk verliezen ze aan nieuwe invloed, maar de historisch gevestigde orde van vandaag is wel een feit vermengd met hoge politiek en financiën.

Terug naar het Ottomaanse Rijk. Het was ca. 500 jaar lang onafhankelijk geweest van het westen, en zelfvoorzienend gebaseerd op een sociale boerenstaat. Het westen beschouwde het echter als een ver achterlopend gebied, maar de Ottomanen hadden niet de westerse stijl als intentie.

Dat het Ottomaanse Rijk in verval zou zijn, is uit modern onderzoek niet gebleken. Eerder is een corrigerend beeld ontstaan dat het gebied zich cultureel, wetenschappelijk en qua tolerantie zich sterk had ontwikkeld. Noodgedwongen moest men zich steeds meer inlaten met westerse politiek.
Met het opkomende westers kapitalisme, grootindustrialisatie en eenwording van Duitsland, ontstond een groeiende druk van behoeften aan (moderne) producten. Hierin kon de boerenstaat niet voorzien, maar had die bedoeling historisch ook nooit gehad.

De Ottomaanse politiek had daarom ambassades in West-Europa opgericht om het economisch en politiek te volgen. Bovendien hoopten ze zo oorlog te voorkomen.

De ‘Jonge Turken’ kozen tijdens WWI de kant van Duitsland vanwege haar ontstane industriële grootmachtigheid met een groot handelsachterland als het Ottomaanse Rijk. Die keuze pastte bij de door hen gewilde snelle modernisering naar westers voorbeeld. Tevens vormden Duitsland en Japan een alliantie vanuit de vrijmetselarij die perfect aansloot bij de Turkse loges van vrijmetselaars.

Brits-Frans Mandaat Midden-Oosten

sykes-picotDirect na WWI, werd het Midden-Oosten opgedeeld door GB en Frankrijk d.m.v. het Sykes-Pikot-verdrag, terwijl soevereiniteit was beloofd.

De Arabierse partijen leefden niet in oorlog met het Ottomaanse Rijk. Met goud en zilver en de belofte van een eigen staat werden ze omgekocht. Dit verliep via Britse officier T.E. Lawrence die sjeik Hoessein ibn Ali’s zo overhaalde, alsook de Bedoeïenen. Hoessein wees Lawrence zijn zoon Faisal toe om alle Arabische partijen te verzamelen om in oorlog te komen tegen de Ottomanen.
Hierin zaten ook de Wahabis (nu de kern van IS). Zij waren ook toen al in het zwart uitgedost, met de zwarte vlag, zoals IS nu.

Wahabis (salafisten) vormen een kleine kerngroep in huidige Saoedie-Arabië en waren toen al niet geliefd onder moslims; ze waren bekend als de ‘slachters’.

De Britse en Franse regeringen speelden dubbelspel met het Sykes-Pikot-verdrag (1916) en de eigen staat kwam er niet.

Balfour-declaration_originalEen jaar eerder was de Balfour-verklaring er in het geheim ook al die een Joodse Staat mogelijk moest maken met alle mogelijke ondernemingen volgens de tekst, en namens ‘Her Majesty’. Dat betekende letterlijk dat alle middelen en mogelijkheden waren geoorloofd.
Voor woord ‘staat’ werd handig ‘huis’ gebruikt, zodat òm staatsrechtelijkheid heen kon worden gewerkt.

De tekst werd geschreven door Londense Lord Rotschild, uit de super-bankierfamilie in New York, Frankfurt, Londen, Amsterdam en Parijs en hoofdinvesteerders in het Midden-Oosten en Frans-Brits hoofdfinancier van o.m. het Suezkanaal. Lord Rotschild was tevens leider van de Londense Zionistische beweging.

Vervolgens kreeg hij de tekst als getekende brief terug van de Britse regering uit naam van ‘Her Majesty’. Corruptie tot op het bot.

Hoessein ibn Ali en Faisal waren diep teleurgesteld. Hen werden immers een onafhankelijk Pan-Arabische staat beloofd door de Britten. Hoessein ibn Ali verklaarde alsnog dat die staat zou komen gebaseerd op gelijkheid, gerechtigheid en constitutie voor alle Arabieren. Het was de 1ste moderne Arabische staat. Zijn zoon Faisal kreeg wederom de leiding.

GB en Frankrijk waren tegen en na 4 maanden al moest Faisal zich over geven vanwege stelselmatige tegenwerking.

Olie was al ontdekt en productie startte in 1913. De families zoals de meedogenloze Rockefellers hadden een Amerikaans olie-monopolie opgegebouwd (Standard Oil), alsook Shell in Europa en BP in GB dat opgericht werd als ‘Anglo-Persian Oil Company’, ofwel APOC. In 1954 hernoemd als BP.
APOC had een nieuwe grote klant, Winston Churchill, toen nog admiraal van de Britse marine die de vloot om wilde bouwen naar aandrijving op petroleum.
Rockefeller’s monopolie werd onder dwang van Amerikaanse wetgeving opgesplitst in o.m. Mobil, Exxon, Chevron, Amoco (nu eveneens BP i.v.m. fusies). Ook Unilever komt er uit voort. Niet dat het veel uitmaakte aangezien de hoofdfiguren bleven zitten.
Shell (met huisbankier Deutsche Bank) wilde de railsverbinding van de Oriënt-Express aansluiten naar Bagdad voor olietransporten.

Al deze ontwikkelingen, alsook dat Italië met steun van de Balkan het Ottomaanse Rijk de oorlog verklaarde met de diepe wens een groot Italiaans rijk te stichten, vooral in het huidige gebied van huidig Libië in het Ottomaanse Rijk, waren cruciale aanleidingen voor WWI. Italië was geen partij tegen Duitsland en Frankrijk. Het oog viel dan ook op het minder modern uitgeruste Ottomaanse leger in Ottomaans Libië als gemakkelijke prooi. Hieruit ontstond Italiaans Libië tot 1943.

Met het Brits-Franse Sykes-Pikot-verdrag van 1916 ontstond na WWI een ‘spaghetti’ van 4 gebieden in het Midden-Oosten, zonder ook maar in enige mate en vorm rekening te houden met culturen en volken.
Bovendien bleven de Fransen en Britten touwtrekken om de gebieden, maar het verdrag behelsde:
– Direct Frans beheerst gebied en één onder invloed.
– En een direct Engels gebied en één onder invloed.

Deze gebieden vormden na WWI Frans-Brits direct betwiste delen tussen beide partijen. N.a.v. het verdrag werd Koning Faisal in 1918 benoemd tot koning van Groot Syrië (nu het gebied van Syrië, Libanon, Irak) door GB, als Faisal I. Maar de Fransen waren dit gebied toegezegd, en met Frans-Brits oorlogsgeweld ontstond het Frans Mandaat gebied Syrië in 1920 (nu het gebied Syrië, Libanon).

sykes-picotDe definitieve onnatuurlijke grenzen werden getrokken tijdens de ‘Conferentie van San Remo’, 1920. Hier waren de Arabieren wederom niet bij en werd geen rekening gehouden met verschillende volken.

Faisal’s zoon Ghazi werd koning van Frans Mandaat Syrië, benoemd door de Franse regering. Na Faisal’s dood werd hij ook koning van Irak.

De zoon van Faisal, Faisal II volgde later Ghazi op in Irak. Hij was nog maar 5 dus oom Abd al-Ilah werd tussentijds regent.

Faisal’s andere broer Abdoellah werd door de Britse regering benoemd tot Emir van Transjordanië in 1923. Dit is het gebied van huidig Jordanië en Israel. Vanwege de geheime Balfour-verklaring, werd Palestina (nu Israel) het ‘thuisland’ voor de joden en zodoende in 1921 al van Transjordanië heimelijk bestuurlijk afgescheiden; de Emir werd door de Britten benoemd voor beide gebieden.
In Palestina begon de groeiende ellende a.g.v. snel expanderende joodse nederzettingen met milities, toegestaan door Britse corruptie en wanbestuur.

De conclusie is dus dat de Britten en Fransen met interne ruzies en gevechten ter plekke, kort na WWI alle zonen van de oorspronkelijke Hoessein ibn Ali imperiaal hadden benoemd tot koning of Emir van Syrië, Irak en Transjordanië over onnatuurlijk verdeelde staten kriskras door verschillende volken, met heimelijke verdragen en conferenties zonder enige representatie in de westerse verdeel- en heerspolitiek. En tegen moderne westerse bewapening konden de Arabieren niets beginnen.

Vooral in Palestina braken toen al geregeld grote opstanden en verzet uit tegen de joodse kolonisten die zich hoog westers gefinancierd vestigden als keiharde segregerende, discriminerende, wegduwende en militante institutionele bezetters via nederzettingen met milities. Uit dit verzet kwam later de PLO voort, omdat het gebied en rechten van de oorspronkelijke bewoners steeds verder en relatief snel werden ingeperkt.

Iran/Perzië

Tijdens het interbellum noemde de pers het Perzië ter voorkoming van verwarring met Irak.

Iran/Perzië had een heel andere ontwikkeling doorgemaakt. Het heeft een bijzonder lange geschiedenis en wordt gezien als de bakermat van beschaving.

Perzië wist in de 18de en 19de eeuw als een van de weinige landen in Azië redelijk onafhankelijk te blijven van westerse landen, al hadden GB en Rusland grote invloeden. De Kadjaren veroverden in 4 oorlogen grote delen van het Perzische Rijk, gebieden zoals de Kaukasus en grote delen van Centraal-Azië (Tadjikistan, Oezbekistan, Kirgizië en Turkmenistan).

Tijdens WWI zag Perzië steeds verdere overschreiding van haar grenzen door Britse troepen. Perzië werd door GB zo als springplank benut om het Ottomaanse Rijk aan te vallen als rechter flank van een tangbeweging, maar vooral om via dat grondgebied de Russische revolutie terug te draaien.

In de 20ste eeuw heerste gedurende lange tijd de Pahlavi-dynastie. Reza Pahlavi kwam na WWI in 1921 met een staatsgreep aan de macht met Westerse steun. Hij en zijn zoon Mohammad Reza Pahlavi regeerden. De Pahlavi’s namen de titel sjah (koning) aan, maar waren van normale komaf. Iedereen die het absolute gezag van de sjah betwistte – socialisten, liberalen maar ook geestelijken – werd hard aangepakt.

Het westen steunde de dictatuur om geopolitieke redenen (later ook een regionale medestander in de Koude Oorlog), vooral om economische redenen waarvan de belangrijkste de toegang tot de rijke Iraanse olievoorraden was. De 1ste voorraden olie van het Midden-Oosten waren in dit land immers gevonden, voor belang van Rockefeller’s Standard Oil, het Nederlandse Shell en het Britse APOC, nu BP.

Deze hadden dezelfde belangen in het Russische Kaukasus, direct grenzend aan het noorden van Iran. De Russische Revolutie tijdens WWI betekende direct gevaar, dus werd getracht vanuit Iran die belangen veilig te stellen.

Reza Pahlavi was als Kozak in dienst geweest op de Nederlandse ambassade in hoge functie.
Het Nederlandse belang in Iran was zéér groot.

De coup van 1921 is mede tot stand gekomen met grote steun van Nederland, GB en de VS.

Egypte

Het 1ste verenigde koninkrijk ontstond rond 3200 v.Chr. door koning Menes. Verschillende dynastieën regeerden over 3 millennia. De laatste, 30ste, Egyptisch’ dynastie werd in 341 v.Chr. door de Perzische Achaemeniden verslagen. Later werd Egypte door diverse buitenlandse (Griekse, Romeinse, Byzantijnse en Turkse) dynastieën geregeerd.

Islamitische Arabieren introduceerden in de 7de eeuw het zojuist ontwikkelde islam en het Arabisch in het land. Egypte viel in eerste instantie onder het Arabische Rijk, maar werd eerst min of meer zelfstandig en later overheerst door de Fatimiden, die een tegen-kalifaat stichtten. Na de kruistochten, waarbij de veroveraars nooit echt voet aan de grond kregen, kregen de Mamelukken het gebied in handen en ontwikkelden een dynastie. In 1517 kreeg het Ottomaanse Rijk Egypte in handen en de Mamelukken regeerden in naam van de Ottomanen.

Dit land leefde bijna 400 jaar in vrede, rust met grote welvaart. De Nijl-delta was uitermate vruchtbaar, de handel was altijd al cruciaal via de Gazastrook en Middenlandse zee, en alle geloven konden ook in dit land wonen zonder problemen zoals dat mogelijk was in het Ottomaanse Rijk; koptische christenen, islam en joden.

Maar in 1798 werd het land voor een periode van negen maanden bezet door Franse expeditietroepen o.l.v. Napoleon. Nadat de Britten o.l.v. admiraal Horatio Nelson een kustblokkade instelden, ontvluchtte Napoleon het land met achterlating van zijn leger.

Een onstabiel land bleef achter met onderlinge strijd. De Ottomanen mengen zich echter niet en lieten het over aan het gebied zelf. Echter, nadat de Sultan in Instanbul een Egyptische gouverneur Mehmet benoemde, keerde de orde terug. Gedurende zijn leven had hij het moeilijk gezag te houden. Zijn regering voerde staatsplanning van de landbouwsector in: verstrekking van zaaigoed, gereedschap, mest, irrigatie, het plannen van de agrarische productie, en het bepalen van de prijzen die boeren moesten ontvangen voor hun producten. Later liet hij Franse ingenieurs kanalen, dammen, stuwen, sluizen en nieuwe irrigatiesystemen aanleggen. De agrarische sector bloeide op.

Mehmet voerde meer westerse vernieuwingen in: rivierhavens, pakhuizen, katoenontkorrel-machines, suikerraffinaderijen, etc. Ook probeerde hij industrieën naar westers voorbeeld te ontwikkelen, maar dit sloeg nauwelijks aan. Wel kwamen technische scholen van de grond, en opleidingen voor geneeskunde, talen, administratie, en kunstonderwijs.

In de 19de eeuw werd Egypte een belangrijk land voor Europese kolonialisten en ontstond stapsgewijze Britse industriële, financiële en economishe overheersing met het grote Britse leger achter de hand. Met name de aanleg (gefinancierd met Brits-Frans Rotschild-kapitaal) van het Suezkanaal maakte het land strategisch cruciaal. De Britse hegemonie maakte een vrijhandelsverdrag mogelijk waarbij geen importbelastingen hoefden te worden betaald voor Britse producten, tot grote frustratie van de lokale gilden, boeren en handel.

debtDe inwoners en de staat verarmden zéér snel a.g.v. de goedkope onbelaste producten uit Groot-Brittannië.

De Britse bankiers en investeerders zoals Rothschild waren zéér royaal met verstrekking van leningen en spoedig zat Egypte zó diep astronomisch in de schulden, dat het compleet afhankelijk werd.

Egypte verloor met die schuld soevereiniteit aan GB, maar de onderkoning zwoer officieel zijn trouw aan de Ottomaanse sultan.

In WWI werd Egypte een Brits protectoraat. In 1922 werd het land gedeeltelijk onafhankelijk en werd in naam geëxperimenteerd met democratie, maar achter de schermen hielden de Britten het land stevig in hun greep.

Libië

Libische koninkrijken onderhielden al in de Oudheid contact met Feniciërs en Grieken, waarvan de belangrijkste het koninkrijk van de Garamanten was. Vanaf 630 v.Chr. werden verschillende steden gesticht in het oosten van Libië. Het gehele kustgebied viel later onder Romeins gezag. In de nadagen van het Romeinse Rijk werd het gebied vanuit Byzantium geregeerd.

Zoals Egypte werd in de 7de eeuw islam geïntroduceerd en breidde de Ottomanen hun invloed uit over dit gebied. Ook hier heerste eeuwenlang rust, vrede en welvaart, en konden ook hier alle geloven wonen in het land zonder conflicten. Wel waren er politieke twisten, maar er was geen grote strijd.

Formeel bleef nog eeuwenlang de pasja van Tripolitanië de heerser, maar een Turkse gouverneur bepaalde meestal de gang van zaken. Door de interne twisten kwam het land in 1835 echter onder direct Ottomaans bestuur.

Zoals Duitsland, werd ook Italië laat in de 19de eeuw een eenheidsstaat. Italië droomde van een eigen koloniaal rijk en liet zijn oog vallen op de aan de andere kant van de Middellandse Zee gelegen Ottomaanse provincies. Zo verklaarde Italië op 25 september 1911 het Ottomaanse Rijk de oorlog.

Geconfronteerd met een moeizamere strijd dan voorzien, zocht Italië steun op de Balkan waar Bulgarije, Griekenland, Servië en Montenegro bereid waren de wapens op te nemen, wat leidde tot de 1ste Balkanoorlog. Hoewel Italië de Oorlog nog allerminst had gewonnen, moest de sultan in de ‘Vrede van Lausanne’ instemmen met de vestiging van het Italiaanse gezag over de Ottomaanse provincies Cyrenaica, Tripolitanië en Fezzan. Die werden samengevoegd tot 1 Italiaanse kolonie, Italiaans-Libië. Voorts werden Rhodos en de Dodekanesos geannexeerd.

Het Ottomaanse Rijk raakte door de Italiaans-Turkse en de 1ste Balkanoorlog verzwakt. Het gezag van de sultan stond ter discussie en de ‘Jonge Turken’ grepen de macht en zij versnelden het al ingezette moderniseringsproces. De Balkanoorlog vormde een cruciale aanleiding tot de WWI.

Italiaans-Libië zou blijven bestaan tot 1943.

Ottomaans Soedie-Arabië

Gedurende het Ottomaanse Rijk waren vooral de kustgebieden van dit grote schiereiland er onderdeel van. Inlands was woestijn met minder invloed, maar het hoorde er bij.

Islam ontstond hier in de 7de eeuw in Medina en Mecca, in de pre-Ottomaanse periode. Dit is cruciaal en verdient goede uitleg.

Allereerst gezegd ben ik tegen elk publiek en geïnstitutionaliseerd geloof, omdat ze vooral politiek misbruikt worden. Wel ben ik er voorstander van om in alle geloven te verdiepen, zodat je weet hoe de wereld tikt zonder spin en waan, en zonder versterkte polarisatie van politiek en media die mensen alleen maar tegen elkaar opzetten voor diening van eigen belang.

Ontstaan Islam

Van Mohammed bestaat geen biografie. Gedichten uit klassieke Arabische literatuur ondersteunen afstamming van een verarmde substam van de Qoeraisj. Die zou voortkomen uit het volk van Adnaan dat af zou stammen van Kedar, de 2de zoon van de profeet Ismaël (Genesis 25:13-15).

Tijdens de maand Ramadan, zou engel Gabriël aan Mohammed geopenbaard zijn in zijn 40ste levensjaar toen hij zich had teruggetrokken in de grot van Hira.

Hoe dan ook, Mohammed bekeerde, en begon te preken in de 2 steden Mecca en Medina met verschillende sociale initiatieven voor de armen. Hij preekte het monotheïsme van ‘God’.

De heersende klasse in Mecca zou Mohammed geloofd hebben als hij een vooraanstaande man zou zijn geweest. Ze accepteerde hem niet.
Mohammeds 1ste volgelingen waren z’n vrouw Chadidja, vriend en koopman Aboe Bakr, neef Ali, geadopteerde zoon Zayd en de rijke koopman Oethman ibn Affan.

Zijn sociale boodschap trok met name armere Mekkanen en slaven aan. In het 13de jaar dat Mohammed in Mecca predikte, verzamelden zich ca. 70 families om hem heen.

Invloed van de heersende elite verminderde en zij legde een boycot op, op voorwaarde dat Mohammed leiderschap van Mecca zou accepteren als hij ophield met prediken. Daar ging het hem niet om, dus weigerde en raakte met z’n volgelingen geïsoleerd. Zijn vrouw stierf in die tijd, en kort na opheffing van de boycot ook zijn oom en beschermer Aboe Talib ibn Abdul Muttalib.

In 620 en 621 ontving hij delegaties uit Medina die tot islam overgingen en de moslims uit Mecca hulp en bescherming aanboden. Hierdoor konden de moslims naar Medina uitwijken. Toen Mohammed’s vijanden zijn moord hadden besloten, vertrok hij ’s nachts met Aboe Bakr in 622 naar Medina. Deze migratie staat bekend als de hidjra en is later als begin van de islamitische jaartelling gaan gelden.

Mohammed sloot een verdrag met de Arabische en Joodse stammen met vrijheid van religie en verbod van vijandigheden tussen moslims met voorschrift dat geschillen ter beoordeling aan hem werden voorgelegd. Tevens steunden alle partijen elkaar bij vijandigheden.

De moslims hadden al hun bezittingen in Mecca achtergelaten. Ze werden met een karavaan voor handel getransporteerd. Mohammed had vóór zijn opbaring veel verschillende beroepen gehad waarvan ook legerleiding. Hij verzamelde een klein leger, maar de bezittingen bleven in handen van de Mekkanen. Wel lukt het om het aanzienlijk grotere Mekkaanse leger te verslaan.

Medina werd daarna aangevallen door de Mekkanen, maar het lukte niet om binnen te dringen.
Belangrijk zijn de onderhandelingen van de Qoeraisj met de joden van Banoe Koraiza om via het zuiden van de oase van Medina waar deze joden woonden, de stad via die weg binnen te trekken.
De bedoeling zou zijn geweest om Mohammed te vermoorden, maar besloten werd om alle palmbomen in de joodse vesting om te kappen in een belegering.
Volgens overlevering vielen er geen doden en de joden vroegen Mohammed of ze mochten vertrekken met alles wat ze mee konden nemen naar Khaybar, een oase gelegen 100 km van Medina.

Hier werd wederom een plan gemaakt Mohammed te vermoorden. Toen hij daar lucht van kreeg, trok hij met bescherming van belegering naar de oase. Wederom werd niemand vermoord, en een vredesvoorstel van de joden aan Mohammed werd geaccepteerd met Koranistisch voorschrift. Het was precies het soort overeenkomst dat de Arabieren in de sedentaire gebieden regelmatig sloten met de bedoeïen; in ruil voor de helft van de dadeloogst zou Mohammed voor bescherming zorgen. Het nabijgelegen Fadak hoorde van deze overeenkomst en ook de Fadakse joden besloten tot dezelfde voorwaarde. Om dit alles te bezegelen trouwde Mohammed de joodse dochter van zijn voormalige vijand.

Omringende Arabische stammen begonnen nu de kracht van Mohammed te erkennen en waren bereid om verdragen met hem te sluiten.

Mohammed keerde met 1500 volgelingen in pelgrimskledij terug voor een pelgrimstocht (Hadj) naar Mecca (onbewapend). Toegang werd hem ontzegd. Een jaar later werd het hen mogelijk gemaakt een kleine bedevaart te houden. Voor de zekerheid trokken de Mekkanen zich terug naar de heuvels om Mecca, maar na 5 dagen keerden de moslims terug naar Medina.

In 630 schonden de Mekkanen het cruciale verdrag van al-Hoedaibiyya doordat enkele Qoeraisjieten hielpen bij het doden van enkele aan Mohammed’s verbonden leden. Mohammed nam met een leger van 10.000 man Mecca in en verleende amnestie. Alle afgoden werden vernietigd en 11 Qoeraisjieten werden ter dood veroordeeld.

In maart 632 volbracht Mohammed zijn enige hadj. Tijdens de reis hield hij een preek waarin hij een aantal richtlijnen op religieus en sociaal gebied nogmaals uiteenzette en afscheid nam van zijn volgelingen.

Na een kort ziekbed overleed Mohammed rond de middag op maandag 8 juni 632 in Medina op een leeftijd van 62 of 63 jaar. Schoonvader Aboe Bakr volgde hem op als leider (kalief) van de moslims. Mohammed werd begraven in de kamer waar hij stierf en die later tot de ‘Moskee van de Profeet’ werd omgebouwd. Volgens islam mogen lichamen van profeten niet verplaatst worden.

Later zijn de 2 hoofdstromingen ontstaan: Soennisme en Sjiisme. Soennisme is de hoofdstroom.
Sjiiten geloven niet dat Aboe Bakr de opvolger is, maar zijn neef en schoonzoon Ali ibn Aboe Talib.
Sjiisme (ookwel Alawisme genoemd) komt hoofdzakelijk voor in Iran, noord Irak, Turkije, een substantiële minderheid in Pakistan, India, Libanon, Jemen, Syrië, Afghanistan en diverse Golfstaten.

FB cover 1Hoe dan ook, de conclusie is dat de 1ste moslims en Mohammed nooit hun geloof hebben opgedrongen via expanderende aanvallen of anderzijds. Islam is verre van extreem en het is zelfs strict verboden om niet- en anders-gelovigen hoe dan ook islam op te dringen.

Wel schreef Mohammed in z’n laatste levensjaren uitnodigingen aan naburige heersers om islam na te volgen. Alleen de stam die het huidige Oman beheerste en de Iraanse gouverneur in Bahrein bekeerden. Diverse heersers zoals de Sjah van Iran voelden zich beledigd of zij ontweken de invitaties.

Mohammed zag islam niet als een tegen-geloof, maar vervolmaking van het joden- en christendom en de 3 geloven volgen daarom ook exact de lezingen van het 1ste testament. Alle 3 geloven zijn semitisch en geloven ‘van het boek’. Moslims zien Mohammed echter als de laatste profeet ter volmaking en bezegeling. De profeet Jezus zien zij als een tussenstap. Jezus zou de komst van Mohammed voorspeld hebben volgens islam. De christenen zien dat dus anders.

Het grondige verschil tussen de Arabische levenswijze en de Westerse is dat de laatste zéér individualistisch is geworden sinds de neo-liberalisering vanaf de jaren 80, terwijl de Arabische weg uitermate sociaal is met grote materiële eenvoud. De nadruk ligt op delen en hulp van armen, eigenlijk zoals het puriteins christelijk geloof (conservatisme). Islam keurt homofelie binnen islam af. De christelijke puriteinen en orthodoxen keuren dat voor iedereen af. Dit zijn schurende elementen met West-Europa.

Arabieren van zichzelf, en daarmee islam, geloven minder in de westerse democratie, zodat Arabierse landen meestal meer autocratisch zijn. Hoezeer de westerse toppolitici democratie als grondbeginsel ook zien, Arabieren geloven vaak veel meer in een goede sterke autocratie. Het is continu disfunctioneel gebleken om westerse normen en waarden op te dringen. Westerse democratie werkt in het Midden-Oosten gewoonweg niet.

Belangrijk is dat Mohammed zijn hele leven gewijd heeft de eenheid van ‘God’ te prediken. Alle geloven van het boek komen volgens hem samen; de Koran waarschuwt onophoudelijk dat geen enkel schepsel de eer gegeven mag worden die alleen aan ‘God’ verschuldigd is. Mohammed waarschuwt wel om hem niet te vereren zoals christenen Jezus vereren.

Die islamitische andere status van Jezus is voor fanatieke christenen (vooral de vele puriteinse Amerikanen, vermengd door de gehele maatschappij; business, kerk en politiek), fel onacceptabel aangezien zij zelfs Jezus als God’s zoon zien; sterker zelfs de bijbel zien als geschreven door ‘God’. De Amerikaanse constitutie is zelfs gebouwd met verwijzing naar ‘God’.
Hier maken neoconservatieve, zionistische en neoliberale westerse politici en media continu misbruik van als het gaat om de door hen zo gewilde polarisatie voor de eigen agenda van verdeel-en-heers.

Saoedie-Arabië

Hoewel het officieel behoorde tot het Ottomaanse Rijk ging rond 1750 een lokale heerser, Mohammed bin Saoed, een alliantie aan met een puriteinse hervormer van de islam, Mohammed ibn Abd al-Wahhaab (grondlegger van het Wahabisme dat nu de kern is van IS. De Wahabieten (ofwel salafisten) vandaag de dag wonen daarom voornamelijk in Saoedie-Arabië).

ISIS Didanai Rezim Saud 2

In de volgende 150 jaar groeide in stappen de macht en welvaart van de Saoedische familie en Wahabieten/salafisten toen zij vochten tegen Egypte, het Ottomaanse Rijk en andere Arabische families om controle over het schiereiland.

In 1902 veroverde Abdoel Aziz al Saoed Riyad, de voormalige hoofdstad van de al Saoed-dynastie, van de rivaliserende al-Rasjid-stam.

In 1914 brak WWI uit, maar Saoed Riyad sloot zich niet aan bij de door de Britse georganiseerde opstand tegen de Ottomanen met Hoessein ibn Ali en zijn zoon Faisal met Britse officier T.E. Lawrence en de Bedoeïenen.

Nadat de Arabische gebieden volgens het Sykes-Pikot-verdrag van 1916 en de conferentie van San Remo in 1920 door de Britten en Fransen verdeeld waren door alle zoons van Hoessein Ibn Ali, zoals eerder uitgelegd, op de tronen te zetten van Irak, Syrië, Transjordanië (nu Jordanië+Israel+Libanon), kreeg Saoed Riyad in 1923 van de Britten toestemming om in actie te komen tegen Hoessein Ibn Ali en veroverde gebieden op het schiereiland.

In 1932 werden deze voorheen losse gebieden door al Saoed verenigd in het Koninkrijk van Saoedi-Arabië, waarbij Abdoel Aziz al Saoed de eerste koning werd.

Ontdekking van olie op 3 maart 1938 veranderde de economie van het land ingrijpend. Die rijkdom komt aan de koning en zijn familieleden toe. De dynastie is nu voor een deel afhankelijk van wapenleveringen door de VS en GB.

De aanwezigheid van Amerikaanse troepen en aanbesteedde Amerikaanse contractors van ‘security and cleaning’ services in dit land is sinds WWI aanzienlijk, alsook de groot-westerse internationale banken. Zij financieren en trainen contra-facties voor pro-westerse inzet, zoals recentelijk b.v. Al Qaida tegen Assad van huidig Syrië en ook het huidige IS dat in de kern bestaat uit Wahabis. Deze leven immers hoofdzakelijk in Saoedie-Arabië en kunnen daar gemakkelijk gerekruteerd worden met allerlei beloften en beloningen.

Aanvankelijk was Saoedie-Arabië redelijk liberaal, maar de Wahabis hebben met druk van aanwezigheid van Amerikaanse troepen de leer van hùn islam enorm versterkt waardoor het een zéér streng islamitisch land is geworden. In feite beperken de Amerikanen dus hier de vrijheid en houden de superrijken in dit land in stand; hypocriet en in tegenstelling tot wat ze pretenderen, namelijk vrijheid.

Uit Saoedie-Arabië is de ‘Samenwerkingsraad van de Arabische Golfstaten’ ontstaan met de UAE, Bahrein, Oman, Kuwait en Qatar.

Westerse wapenleveranties aan, financiering en training van contra-facties en steun van westerse geheime diensten vinden altijd plaats vanuit deze landen. Doel is destabilisatie en omverwerping van niet pro-westerse regeringen, zodat de westerse politiek vóór de bühne altijd schone handen kan claimen.
Zo weten we intussen dus dat Wahabis en de Egyptische Moslim Broederschap met elkaar in contact kwamen nadat de laatste na 1965 in Egypte verboden werd. En nog sterker, Osama Bin Laden (later leider van Al Qaida) was een Wahabi uit Saoedi-Arabië die de Moslim Broederschap ontmoet had. De Broederschap was al geïnfiltreerd door de CIA als nalatenschap van MI6. De cirkel is weer rond.

Tussentijdse conclusie

oligarchyGB en Franrijk hadden letterlijk het Midden-Oosten met Egypte onder controle gekregen met verraderlijk dubbelspel, geheime verdragen en conferenties zonder vertegenwoordiging van de Arabieren. GB en Frankrijk twistte daar direct na WWI met interne oorlogshandeling, ondanks het eigen Sykes-Pikot-verdrag.
Gedurende 1920 – 1923 werden in Syrië, Irak en Transjordanië met Palestina alle zonen van Hoessein ibn Ali op de troon gezet.

Egypte kwam in handen door hun regering astronomisch in de schulden te steken. Italië veroverde Libië vanwege de drang om een groot rijk te stichten.

De zionistsche Brits-Franse Rotschilds en aangelieerde topbancaire investeerders en industriëlen werden door westerse regeringen als hun directe financiers en heersers beschouwd. Velen uit die families zaten zelf in westerse overheden tot en met de Volkenbond en later de VN (en nu nog).
Zij schreven zelf teksten voor verklaringen en wetten, financierden het Suezkanaal en grotendeels de westerse industrialisatie, investeerden in Palestina en de joodse expanderende nederzettingen met milities. Shell, het Britse OPAC (nu BP) en Rockefeller’s met Exxon, Chevron en Mobil hadden allesbeslissende oligopolies opgebouwd met bijbehorende investeringen en clientèle zoals Winston Curchill, toen nog admiraal van de Britse Marine.

Van Palestina werd heimelijk en onstaatsrechtelijk een joods thuisland gemaakt zonder enige zeggenschap van de oorspronkelijke bewoners die snel steeds verder werden weggedrukt met snel slinkende grondgebieden en rechten,

Saoedie-Arabië werd met toestemming van GB de spil van bescherming van die oligopolie, en met grote druk van de strenge puriteinse Wahabis achter de hand, gesteund door GB, Frankrijk en later vooral ook door de VS.

Kritisch bekeken was van islam hélémaal nooit iets te vrezen. Om vermeende stichting van democratie gaat het daarom in werkelijkheid niet in het Midden-Oosten.

De enkele conclusie is dan ook gerechtvaardigd dat de term ‘islam’ monsterlijk wordt misbruikt voor westerse toppolitiek en media om de status quo en hegemonie te behouden. De term ‘islam’ is een enorme angstrookwolk die continu indringend herhalend wordt opgetrokken, versterkt door de kapitalistische (neo)liberale, (neo)conservatieve en zionistische hegemonie die enkel uit is op westerse vrijhandel en hoge financiële winsten en superrijkdommen aan de top.

WWII

Syrië (nu Syrië+Libanon) was nog Frans Mandaatgebied. De president was in 1939 afgetreden, omdat de Fransen het gebied van ca. boven huidig Libanon overhevelden aan Turkije wat het volk niet accepteerde. Bovendien werd het land en volk een speelbal van het met Duitsland collaborerende Vichy-Frankrijk en Frankrijk. Syrië had veel geleden door de gevechten tussen de Europese partijen met enorme voedseltekorten. Direct in 1945 werd het onafhankelijk en alle Franse scholen werden gesloten.
Koning Ghazi richtte zich tegen het westers imperialisme en wilde de pan-Arabische unie van alle Arabieren naar het oorspronkelijke idee van zijn opa Hoessein ibn Ali en zijn vader Faisal.

In Irak (Brits) vond een pro-Nazi-coup plaats met hulp van de Duitse geheime dienst, maar Duitsland materialiseerde het niet zoals beloofd. Dit was de 1ste westerse coup in het Midden-Oosten. Het ging enkel om de olie die hard nodig was voor oorlog. De Britse macht werd hersteld, maar ook dit land had veel geleden.

In het Transjordanië (Brits) was het leger door Britten getraind. Abdoellah was daarom een machtig en gevreesd Arabische leider. Dat versterkte nadat de Britten na WWII wegtrokken. Abdoellah riep in 1946 onafhankelijk Transjordanië uit en zijn Brits getrainde leger bleef hij houden. Hij wilde de joden uit Palestina verdrijven en Groot-Syrië herstellen, het land dat zijn broer Faisal was afgenomen door de Britten.

Iran was onafhankelijk en stelde zich als zondanig op. De Brits-Sovjetische invasie was echter een feit in 1941 vanwege controle over olie. Iran werd verdeeld in een noordelijke en zuidelijke bezettingszone. Steun werd gevraagd aan de VS, maar Roosevelt vond de situatie gerechtvaardigd gezien de toestand van de wereld. De Sjah deed afstand van z’n troon ten voordele van zijn zoon die verbannen werd naar Zuid-Afrika. Iran bleef zich neutraal opstellen en leverde overgebleven Duitsers daarom niet uit. Teheran werd daarop gebombardeerd. Onder die druk verklaarde Iran in 1943 Duitsland de oorlog. De Britten hadden nu een Perzische corridor om militair materieel te transporteren naar de USSR tegen Duitsland.
Volgens verdrag zouden alle partijen zich na WWII terugtrekken, maar Stalin kon het goed vinden met de Sjah en bleef langer. Dit verklaart mede de pro-Russische houding van vandaag. De Sjah voelde zich door de Churchill en Roosvelt alleen maar beledigd.

Brits Egypte en Italiaans Libië: Nadat Rommel falend expanderend Italiaans-Libië naar Tunesië en dieper in Libië Mussolini te hulp schoot, trok Duitsland Egypte binnen. In 1940 had GB de Egyptische koning Faroek opdracht gegeven om de fel-nationalistische premier Ali Mahir te vervangen. Met generaal Rommel in de Egyptische voortuin wilde Faroek in 1942  Mahir opnieuw aanstellen. GB omsingelde daarom op 4 februari 1942 het koninklijk Abdien-paleis in. Faroek gaf toe en was daarmee in zijn hemd gezet als Britse marionet.

In Egypte was eerder al de Moslim Broederschap opgekomen vanaf 1928. Aanvankelijk was het een maatschappelijke welzijnsorganisatie; een gematigde reactie van orthodoxe moslims op de westerse oriëntatie van Egypte. Ze wil de islamitische cultuur behouden met zuivering van westerse invloeden o.a. via onderwijs en voorlichting. Ze verwierf miljoenen leden.
De grote Palestijnse staking van 1936 om de joodse immigratie en segregatie van de autotochtonen een halt toe te roepen, steunde de Moslim broederschap d.m.v. boycots van joodse winkels in Egypte. Tussen 1936 en 1940 werd al duidelijk dat de Israëlische staat er zou komen i.v.m. de Britse Peel-commissie, wederom onder enige invloed van de autochtone bevolking.
De Moslim Broederschap reageerde met pamfletten en riep jonge Egyptenaren op om te streven (jihad) naar het fundament om Palestina van etnische joden te zuiveren, maar niet bewapend.

Gedurende de WWII ontstond via het Britse MI6 een clandestiene gewapende afdeling van de Moslim Broederschap die zich afsplitste en met aanslagen begon. Waarom? Om een signaal af te geven dat Egypte beter af zou zijn onder westerse controle vanwege het nieuwe terrorisme en dat buitenstatelijk Israel in de maak (Balfour-verklaring en Peel-Commission) zich enorm zou moeten bewapenen voor vermeende verdediging van het opkomende joodse thuisland. Het heeft inderdaad snel geleid tot versterkte bewapende milities in de joodse nederzettingen in Palestina m.b.v. Sovjet-materieel in overeenkomst met de Britten (alliantie USSR-GB via Iran). De joodse nederzettingen breidden sinds nog sneller uit.

Post WWII

Het Midden-Oosten is een westers geïnstitutionaliseerde brandhaard geworden.

Was van het Midden-Oosten al tot een imperialistisch marionetten-oligopolie gemaakt voor het westen met daarbij een onrechtstatelijk gesteunde opkomende joodse staat via een geografisch strategisch netwerk van militante nederzettingen (puur vanwege economisch belang, omdat de kolossale bancaire internationale Rotschilds en aangelieerden er enorm investeerden, astronomische leenden aan regeringen en leiders waren van de zionistische beweging) maar nog volledig beheerst door GB, m.u.v. Iran, na WWII zou bij het wegvallen van het Britse Rijk de ijzeren greep van het westen nog verder escaleren.

In Syrië, Irak en Transjordanië met Palestina en Libanon zaten Hoessein ibn Ali’s zonen op de troon, benoemd door GB, voortgekomen uit het valse Brits-Frans dubbelspel in WWI.

Egypte was onder Brits gezag gedwongen m.b.v. een enorme schuldenberg.

Libië kwam na WWII en verdrijving van de Italianen weer onder Brits bestuur.

Iran had zich altijd al zelfstandig ontwikkeld, werd in WWII binnengevallen door de alliantie GB-USSR vanwege olie en het klikte met Stalin, omdat Curchill en Roosevelt beledigend waren geweest.

Verovering van Saoedie-Arabië werd na WWI door de Britten gesteund als ‘huis’ van bescherming van de oligopolie door stationering van massale Britse legers, westerse internationale banken en als gateway voor wapentransporten en militaire opleidingen, met de inwonende concentratie van de puriteinse Wahabis achter de hand die berechten met doodstraf zonder raadpleging en die eventueel elders worden ingezet als monsterlijke strijdende proxy facties.

Na WWII was GB nagenoeg bankroet en begon zich overal terug te trekken. Met het Bretton-Woods-akkoord werd de VS een leidende rol toegekend door alle Europese regeringen. Al het goud werd overgebracht naar de FED en de US$ werd de westerse wereldmunt.

BlackwaterDe CIA werd in 1947 opgericht door Truman. MI5 en MI6 hadden in beide wereldoorlogen niet geweldig gefunctioneerd met daarbij continu overschaduwingen door andere geheime Britse initiatieven. Wel was het gelukt om de Moslim Broederschap verborgen te splitsen naar bewapende terreur. Truman wilde eveneens een nieuwe ‘Pearl Harbor’ voorkomen, maar de CIA is als dienst volledig uit de hand gelopen. Truman bekende er later grote spijt van te hebben, omdat hij niet gedacht dat het een dermate eigen leven ging leiden.

Aan het hoofd van de CIA stonden vanaf het begin hoofdzakelijk bankiers en investeerders. Rekruten werden vooral gehaald uit criminelen, contra-activisten en nazi’s. Ze krijgen de keuze voor de CIA te werken, doodstraf of levenslange gevangenisstraf. Daarnaast worden ze omgekocht met de belofte op een vrij afgeschermd leven na dienst.

Naast inlichtingen, is omwenteling van niet-westerse regeringen een primaire taak van de CIA.

Voor de CIA zijn rekruten nodig met een zekere mate van passende hersenafwijkingen zoals een grote mate van apathie, sterke neigingen tot schizofrenie, morbide, hyper paranoïde, et cetera. Dankzij Freud en Jung was hierover al genoeg bekend. De Amerikaanse overheid misbruikt de psychologische wetenschap sinds als een ware wereldwijde terreurmachine voor de westerse economische, politieke agenda, zoals ook de nazi’s dat deden.

Trainingskampen zijn met name School of Americas, Blackwater, Harvey Point.

De wegtrekkende Britse troepen uit Saoedi-Arabië werden vervangen door Amerikaanse met de oprichting van de NATO in 1949. Het ‘spel’ gaat daar gewoon door: opleiding van contrafacties, inzet van de extreme Wahabis (nu de kern van IS en Al Qaida), links met Moslim Broederschap, financiering en wapenleveranties, in de ‘Samenwerkingsraad van de Arabische Golfstaten’ met de UAE, Bahrein, Oman, Kuwait en Qatar.

Syrië

Verklaarde zich in 1946 onafhankelijk en had méér dan genoeg van de westerse hegemomie. Syrië werd een republiek met de USSR en Egypte met nog zittende koning Faroek als bondgenoten.

Syrië deed mee aan de pan-Arabische aanval op de in 1948 door het Joods Agentschap uitgeroepen onafhankelijke Israel, uitgeroepen zelfs 1 dag vóór het einde van het Britse mandaat over Palestina. Hoewel gesteund door de VN hadden de allochtone inwoners hierin volstrekt geen zeggenschap en waren het nooit eens geweest met de immer expanderende joodse kolonisatie waarin ze eveneens nooit een stem hadden. De PLO ontstond er uit (1964).

Israel werd daarom pan-Arabisch aangevallen door Syrië, Egypte, Jordanië, Irak en Libanon.

In Syrië volgde daarop een militaire coup in 1949 met het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse zaken en de CIA op de achtergrond, waarna de Amerikaanse Trans-Arabische pijplijn (Tapline) werd goedgekeurd door het nieuwe militaire bewind. In gedeclassificeerde files is dit te lezen en ook auteur Irene Gendzier, bevestigt dat CIA agenten Miles Copeland and Stephen Meade direct betrokken waren.

In hetzelfde jaar volgde een Arabische coup in Syrië om zelfstandige controle terug te krijgen. De Ba’ath-partij kwam aan de macht. Die wil pan-Arabië en anti-westers imperialisme, zoals aanvankelijk gewild en beloofd in WWI.

In 1963 volgde machtswissels (8 mei revolutie) binnen de De Ba’ath waardoor Syrië nog dichter opschoof richting de USSR die in 1966 werd opgevolgd door wederom een interne coup door neo-Ba’athisten. Syrië schoof daar mee op naar de USSR.

In 1970 volgde een correctieve interne machtswissel waardoor Hafez al-Assad aan de macht kwam, vader van huidige Assad. Deze regering vervreemde zich van de Iraakse Ba’ath en ontwikkelde een sterke alliantie met de USSR.

In geen van de machtswissels zijn doden gevallen.

De 6-daagse oorlog met Egypte en Jordanië t.a.v. Israël, kunt u verderop lezen.

Van 1970 t/m 2011 was Syrië stabiel en zou het westen er in elk geval geen greep meer op krijgen. De westerse soort van democratie werkt niet in het Midden-Oosten. Sterk leiderschap is noodzakelijk om verschillende volken binnen de (door het westen onnatuurlijk getrokken) grenzen bij elkaar te houden. En van het westen had Syrië méér dan genoeg, gezien de historie.

Islamic-banking-295x252Syrië is met Libië, Afghanistan, Irak en Iran geen lid van de WTO (World Trade Organisation) en zette een eigen monetair systeem op, niet op basis van het westerse bankiersmodel.

Islamitisch bankieren betekent geldschepping op basis van goud zonder rente en derivaten. Syrië begon ook olie en gas te verhandelen op basis van Rubels en Rupees.

Tot immens groot ongenoegen van het westen waarbij een expanderende Petrodollar met rente en derivaten een must is, anders valt het financiële systeem.

Maar in 2011 werd het land weer gedestabiliseerd met hulp van de CIA en MI6. Reden ditmaal: een gas-pijplijn van GB en Frankrijk vanuit het nieuw ontdekte 3de grootste gasveld ter wereld op de grens van Qatar en Iran. Assad weigerde een deal met GB en Frankrijk. Die begonnen clandestien toch met de aanleg in het noorden over pro-westers Jordanië en door Saudie-Arabië om het aan te sluiten op het gasveld in gedeelte van Qatar, beide bijzonder zwaar gesteund door het westen zoals eerder uitgelegd. Ze vormen het vehikel van de westerse Arabische oligopolie.
Via Iran was geen optie. Het stukje in Noord Syrië leek de weg van de minste weerstand. Assad begon echter ook met aanleg van een eigen aansluitende lijn in het noorden over pro-Russisch Iran naar de Russische bestaande hoofdlijn die vanuit Egypte in Syrië naar boven loopt, door Homs, Aleppo, etc.

Het is niet voor niets dat juist in dàt gebied gevochten wordt.

We weten nu dat destabiliserende protesten werden aangestuurd door inzet van de CIA en MI6. Kort daarna werd Al Qaida als Amerikaans proxy-leger ingezet als zgn. Syrische rebellen, getraind door Amerikaanse instructeurs, bewapend, gefinancierd en georganiseerd vanuit de ‘Samenwerkingsraad van de Arabische Golfstaten’. Wahabis wonen vooral daar. De IS komt er uit voort vanuit rekrutering als afscheiding van Al Qaida. De IS volgt nazi-methoden, exact zoals de CIA. IS moet een nòg grotere schok en trauma factor vormen (shock and awe), op de achtergrond geregisseerd door de VS en GB.

Inmiddels kunnen we ook forensisch vaststellen dat de video van James Foley gewoonweg fake is.
Lees hier de analyse.

We zien ook steeds totaal andere familiefoto’s verschijnen voor oplettende kijkers. Vader en moeder Foley lijken totaal niet op de 1ste beelden, alsook zuster Katie en de broer volstrekt niet. Sterker, van Katie is op sociale media geen enkel spoor te bekennen. Voor zo’n jonge meid? Hun gezichtsuitdrukkingen zijn tijdens het interview totaal apathisch en zonder enige rouw. Katie is opgemaakt als een pop, valt bijna om van het lachen… De achtergrond is totaal nieuw, lijkend op een decor… klopt werkelijk niet.

Assad trapt daar allemaal niet in en had al samenwerking aangeboden met de VS. Deze weigerden. Dat zegt genoeg.

Irak

Ook Irak deed mee aan de pan-Arabische aanval op de in 1948 door het Joods Agentschap uitgeroepen onafhankelijkheid van Isreal, maar Faisal II van Irak kreeg z’n opleiding in Irak, GB en bezocht later Truman. Na WWII werd Abd al-Ilah hersteld en Britse samenwerking hervat d.m.v. ‘the Anglo-Iraqi Treaty’ in 1948, en later het ‘Baghdad Pact’, getekend in 1955.

In 1953 werd Faisal II gekroond en volgde z’n vader Faisal op die nog door GB benoemd was. Hij had nog de steun van de meerderheid van de bevolking. Door de groeiende olie-inkomsten en de Anglo-Iraqi Treaty koos Faisal II voor Brits-Amerikaanse projecten en liet Israel met rust. Dit elimineerde de boeren- en middenklasse snel. Pro-westerse elite vormde de bestuurlijk en wetgevende macht.

baghdad_mainKort na het ‘het Bagdadpact’ ontstonden massale protesten en loyaliteit van het volk brak met de koning.

Ze geloofde niet in een westerse maatschappij, maar een sociale samenleving gebaseerd op pan-Arabisch zelfbestuur, zoals zijn opa sjeik Hoessein ibn Ali en vader Faisal I al voorzien hadden na WWI.

In 1958 werd daarom de macht overgenomen door de Ba’ath zoals in Syrië, in Irak bekend als de 14 juli-revolutie, eveneens strevend naar pan-Arabië.

Het ontstond omdat koning Hoessein van Jordanië (benoemd destijds door GB) de hulp van Irak had gevraagd nadat in Libanon een anti-westerse revolte was ontstaan en bang was dat het zou overslaan naar Jordanië. In plaats daarvan trok het leger naar Bagdad om de macht over te nemen. De gehele Koninklijke familie werd gefusilleerd tegen een wand in de tuin van het paleis. Op basis van een vrij referendum werd Irak een republiek. Het ‘Baghdad Pact’ werd ongedaan gemaakt.

De volgende stap was het nationaliseren van de Anglo-Amerikaanse petroleummaatschappijen.

Dit was niet de westerse bedoeling en de nieuwe president Qasim at Al-Rashid weigerde ook aan te sluiten bij de Nasser van Egypte. Een aanslag werd daarom gepland waarin Saddam Hoessein een sleutelrol speelde. Die mislukte. Saddam was opgeleid in Cairo door steun van Nasser. Dit incident is het 1ste bewijs dat de VS achter Saddam Hoessein stonden. Kort daarna is nog getracht Qasim te vergiftigen met een zakdoek. Ook dit mislukte.

Tussen 1960 en ’63 organiseerden de VS met de CIA namelijk een coup om Irak terug in westerse handen te krijgen. Het beste bewijs is de laatste zin van J.F. Kennedy’s memo d.d. 8 februari 1963 over Irak:
“We will make informal friendly noises as soon as we can find out whom to talk with, and ought to recognize as soon as we’re sure these guys are firmly in the saddle. CIA had excellent reports on the plotting, but I doubt either they or UK should claim much credit for it”.
CIA-analyst Harry Rositzke beschreef de Amerikaanse Irakese staatsgreep als het perfect voorbeeld hoe de CIA grondig voorbereid precies opereert.

Nadat de coup d’état eindelijk was gelukt, werd Al-Bakr benoemd als hoofd van de Ba’ath- partij. Neef Saddam Hoessein werd vice-cell leider. Deze pro-westen regering hield het maar een jaar vol. Saddam Hoessein vluchtte naar Syrië waar hij volwaardig lid werd van de Ba’ath-partij. Een jaar later keerde hij terug en werd gevangen genomen.
In 1966 verongelukte de anti-westerse president in een vliegtuigongeluk waarin de CIA een hand zou hebben gehad.
In 1967 ontsnapte Saddam Hoessein. Vreemd genoeg werd hij regionale commandant om de partij te revitaliseren.

In 1968 participeerde hij in de bezegelende geweldloze coup waarna Al-Bakr president werd. De VS dachten wederom hetzelfde mannetje op z’n plaats te hebben, maar Saddam werd vanaf 1970 van betekenende rol en de Ba’ath-partij speelde het Amerikaanse spel niet mee. Bovendien was Nasser van Egypte in 1970 overleden en opgevolgd door Sadat. Die was meer westers georiënteerd en wilde vrede met Israel, maar had ook gecollaboreerd met Nazi Duitsland. Waar Sadat vrede met Israel nastreefde, kon Saddam zich profileren als anti-Israëlist.

In 1972 tekende Irak een 15-jarig verdrag van vriendschap en samenwerking met de USSR. Irak en Egypte waren nu totaal uit elkaar gegroeid en de VS waren controle volledig kwijt.

Van 1973 t/m 1975 probeerde de CIA Iran zo ver te krijgen om een gewapende aanval van de Koerden in Noord Irak los te maken richting Bagdad, maar nadat Iran en Irak een overeenkomst sloten (Algiers Agreement), waren de VS en CIA voorlopig uitgespeeld.

De oliemaatschappijen bleven genationaliseerd en Saddam organiseerde een superstrak veiligheids- en inlichtingensysteem met geheime politie met diverse dubbelgangers.

Het land bloeide onder president Al-Bakr. Gratis scholing, gezondsheidszorg en openbaar vervoer. Het welvaartsniveau steeg snel, vooral omdat de regering de olieprijzen flink had verhoogd (oliecrisis van 1973).

De Ba’ath is seculier en verschillende volken leefden in het land zoals de Koerden in het Noorden. Elke inwoner mocht lid van de partij worden, maar opponenten werden repressief behandeld.

In 1976 werd Saddam Hoessein generaal en ontwikkelde zich als een alleenheerser. Hij nam steeds meer activiteiten over van de president.
In 1979 dwong hij hem om af te treden en nam de volledige macht over. ‘Goed nieuws’ voor de VS, want Saddam Hoessein werd daarna direct pro-westers. Hij had zelfs de campagne van de Franse president Chirac gefinancierd. Hij dreigde dit bekend te maken waardoor Frankrijk hem steunde met een nucleair programma. Die werd verwoest met een Israëlische airstrike in 1981 (operation Opera).

De VS stuurde Saddam aan tot een bloedige oorlog met Iran van 1980 – ’88, financieel gebackt via het westers lokale oorlogsvehikel ‘Samenwerkingsraad van de Arabische Golfstaten’ (Saoedi-Arabië, Bahrein, Oman, Kuwait en Qatar); kort ik vanaf nu af als SAG (niet officieel).
In Iran was een coup van 1953 door de CIA mislukt. Reden van de coup was nationalisering van alle oliemaatschappijen. Het gevolg was echter dat de Sjah van Iran een nog autocratischer beleid had ingevoerd en alle oliebedrijven genationaliseerd hield. Dit leidde tot de interne Iraanse revolutie in 1979 waarin Ayatollah Khomeini aan de macht kwam. Die zou echter een nóg geïsoleerder en strenger beleid voeren. Ook was hij uitermate populair bij de bevolking. De VS hoopten Iran onder controle te krijgen via Saddam. Dit mislukte.

In deze oorlog werden voor het eerst gifgassen gebruikt, volledig gebackt weer door de VS en SAG.

Irak werd door deze oorlog astronomisch in de schulden gewerkt. Saddam bezette daarom Kuwait in 1990 met een blitz, omdat hij er de twist had met de banken. Dit was niet de bedoeling waardoor Bush senior Irak binnenviel.

Saddam keerde zich af van het westerse bankensysteem (op basis van niets, met rente en derivaten) en vestigde een nationale zelfvoorziende methode; islamitische geldscheppend bankieren (op goudbasis, geen rente en geen derivaten). En Irak begon olie-inkomsten te ontvangen op basis Rubels, Rupees en Euro’s. Dit was eveneens niet het westerse plan, omdat de afspraak met Saoedi-Arabië medio jaren 70 was gemaakt commodities te verhandelen met de US$. Die afspraak werd gemaakt door Kissinger nadat de US$ in 1971 t.a.v. goud werd ontkoppeld en de waarde van de dollar sinds zakte. De enige manier om deze nog waarde te geven is wereldwijde expanderende commoditiehandel op basis van de US$. Zonder expansie zakt het westerse monetaire systeem daarom in elkaar.

Irak ging een andere richting op, foute boel…

grid-cell-30824-1408370582-5De rest is bekend. G.W. Bush kwam later aan de macht. Irak werd op alle mogelijke manieren beschuldigd in het bezit te zijn van nucleaire en (bio)chemische wapens. In de media werden deze leugens voortdurend gepropageerd met zelfs de toevoeging van angst dat Saddam de VS gemakkelijk kon aanvallen.

Colin Powell had een groot aanzien en werd daarom geloofd. Maar hij loog over alle bewijzen en propageerde een onlegitieme oorlog ten overstaande van de VN. Achter hem zat een man die zijn zitpositie kopieerde zodat zijn betoog in de VN nog verder werd bekrachtigd.

De veiligheids-inspecteurs hadden echter nooit iets gevonden en wezen er op dat Irak een nucleair programma had, maar lang geleden werden vernietigd.

Powell’s foto’s waren geselecteerd en werden willens en wetens verkeerd uitgelegd. Dit kwam nauwelijks in het nieuws in verhouding tot de doorlopende oorlogspropaganda.

Irak werd binnengevallen en volledig verwoest. Gifgassen en ook nucleair verrijkt fosfor werden gebruikt in Bagdad. 141.802 Mensen vonden de dood, ca. 500.000 gewonden. Hoofdzakelijk burgers. Tot op de dag van vandaag vindt een groot aantal misvormde geboorten plaats. Daarover vernemen we allemaal niets in de media.

En… het westerse centrale lucht-bankieren met rente plus derivaten werd ingevoerd…

Iran

In 1951 was de Pahlavi-dynastie nog actief. Iran had zich sinds WWII méér richting de USSR georiënteerd, omdat Churchill en Roosevelt de Sjah continu hadden beledigd. De nieuwe regering nationaliseerde alle oliebedrijven tot groot ongenoegen van de olie-investeerders GB, Nederland en de VS.

De CIA pleegde de coup d’état in 1953, project TPAJAX onder president Eisenhouwer (ex 5 sterren Generaal). De Sjah moest vluchten, maar de staatsgreep mislukte. De Sjah keerde terug en voerde ‘de witte revolutie’. Die kwam neer op een harder beleid om het westen geen kans meer te geven. Khomeini werd een actieve criticus tegen Iran waarna hij voor 18 maanden in hechtenis werd genomen. Na zijn vrijlating bekritiseerde hij fel de VS. Uiteindelijk kwam hij in ballingschap in Frankrijk. Deze coup is inmiddels ‘declassified’ en kan opgezocht worden.

Lange tijd was het land stabiel, maar de Sjah was een sterk dictatoriaal beleid gaan voeren n.a.v. de Amerikaanse coup, en in 1978 begonnen hevige protesten die de economie verlamde. In 1979 vluchtte de Sjah naar de VS. Bij referendum koos het land voor een theocratische constitutie, dus op basis van de Koran.

De Irak-Iranoorlog van 1980 – ’88 werd door Iran overwonnen door Irak volledig terug te dringen. Schattingen zijn tussen 123.000 – 160.000 doden en ca. 61.000 vermisten. Tussen 11.000 – 16.000 civiele gewonden.

Iran was (en is) als Syrië, Libië en Afghanistan geen lid van de World Trade Organisation (WTO) en werd daarom geboycot door het westen. Iran ontwikkelde echter een eigen sterke economie die westerse invloeden buiten houdt. Het hanteert een eigen monetair systeem (islamitisch bankieren op basis van goud zonder rente en derivaten) en bovendien verhandelt Iran olie en gas niet met de Petrodollar, maar direct met Rubels, Rupees en Euro’s. Dit allemaal tot groot afgrijsen van het westen.

Sinds de verkiezingen van 2013 zet de nieuwe president Hassan Rouhani zich in voor verbeterde relaties met het westen.

De volledig soevereine status van Iran zitten kapitalistische machtshebbers van VS, GB, Frankrijk en Nederland bijzonder dwars vanwege de aloude olie-investeringen die door Iran werden omgeturnd d.m.v. nationalisering voor zelfvoorzienendheid.

Alleszins plausibel is de verwachting dat (vooral de VS) een methode zal toepassen om het land vroeg of laat te destabiliseren om het in grip te krijgen via oorlog, aangezien eerdere methoden van de CIA en economische isolaties zijn mislukt. De laatste stap voor controle is altijd oorlog. Verschillende manieren zijn beschikbaar aangezien de SAG daarvoor historisch het lokale vehikel zijn via financiering, rekrutering en opleiding van lokale facties.

Diverse Irakese minderheden wonen tegen de grens van Iran zoals de Koerden (62% sjiitisch zoals in Iran, 32% Soennitisch), en een kleine minderheid van Jezidi’s (koerden), en Assyriërs (christenen). Ten tijde van dit schrijven werden de kleine groepen Jezid’s en Assyriërs al aangevallen door IS waarbij alle Assyrische eeuwenoude beelden werden verwoest.
Deze kleine groepen werden aanvankelijk weinig bewapend, maar het ‘spel’ is in volle gang. Worden b.v. de koerden bewapend, slaat hier de vlam in de plan en slaat het over naar Iran, dan hebben vooral de VS, GB en Nederland hun geopolitieke zin.

Dit geldt ook voor Syrië dat het westen nog niet onder controle heeft gekregen. Ook hier wonen Koerden aan de Turkse grens aan beide zijden en als minderheden. De seperatistische koerden vormen in de PKK  daar de politieke kern van. Het zijn minderheden die snel gevechtsbereid en in staat zijn om groot tumult te veroorzaken. In Syrië spelen de investeringen in concurrerende gasleidingen voor onafhankelijk gas-Europa (clandestien) versus pro-Syrisch Russische hoofdleidingen die strategisch door Syrië lopen voor Rusland. Assad stelde de VS voor tegen IS te strijgen. De VS hebben geweigerd. Het hoofddoel is immers Syrië zoals vanouds te overheersen.

Opvallend is dat IS bestaat uit een kern van Wahabis, en die zijn geconcentreerd in SAG, alsook de westerse banken en diverse Amerikaanse contractors van ‘security & cleaning’.

We weten inmiddels dat Al Qaida is ontstaan uit omkoping van de Mujahideen (nu Taliban) in Afghanistan tegen Rusland (Operation Cyclone). We weten dat Al Qaida groot werd met Bin Laden, een Wahabi uit Saoedi-Arabië die in kerncontact kwam met de door de MI6/CIA gecontroleerde Moslim Broederschap. We weten ook dat Al Qaida werd gerekruteerd als rebellen tegen Assad in Syrië en dat de Moslim Broederschap in Egypte van het westen nu mag regeren sinds de machtswissel. We weten ook dat IS is ontstaan uit Al Qaida.

Opleidingen van contrafacties vinden plaats in pro-westerse landen van het Midden-Oosten zoals Jordanië, Turkije, etc. De zgn. proxylanden. Dit weten we inmiddels ook.

Voor zulke undercover legers worden continu nieuwe namen bedacht: proxy armies, moderate groups, etc. Regering Obama stak 500 miljoen US$ in zulke groeperingen.

Egypte

Na WWII was Egypte nog altijd in Britse handen via koning Faroek. Strategisch essentieel is de investering van de Frans-Britse Rothschilds, het Suezkanaal. Het volk had genoeg van Britse overheersing en een machtsovername vond plaats in 1952. Mohammed Naguib werd tot president benoemd.

Dit vormde nog geen bedreiging van het westen (Suezkanaal en investeringen in Egypte). Zoals vanouds was Egypte tegen de clandestiene joodse kolonisatie en deed ook mee aan de pan-Arabische inval nadat het Joodse Agentschap onafhankelijkheid van Israel had verkondigd in 1948.

Suez CanalIn 1956 werd de populaire Nasser gekozen. Als fel tegenstander van de staat Israel koos hij daarbij voor een nationale en socialistische richting en nationaliseerde het Suezkanaal. Dit leidde tot de Suezcrisis.

Nasser was in Egypte enorm populair en wilde aanvankelijk niets hebben van voormalige kolonisator en aangelieerd imperialisme.

Hij koos voor de USSR die tevens bewapening verzorgde. Tot groot ongenoegen dwongen GB en de VS Nasser te kiezen voor het westen, anders zouden ze financiering van de grote stuwdam in de Nijl stoppen die voor verdere ontwikkeling van Egypte belangrijk was. Op deze economische chantage reageerde Nasser met nationalisering van het Suezkanaal. Hij blokkeerde Israëlische vaart in het kanaal en de aftakkende golf van Akaba dat rechts van de Sinaï aansluit op Israel uit de Rode zee.

Vanuit Frans-Brits-Amerikaanse kant werd Israel aangezet tot inval van de Sinaï, omdat Israel ontstaan was vanuit de bancaire Rothshild-dynastie (leiders van de zionistische beweging en de grootfinanciers van de eerste en latere grote landaankopen, bouw van nederzettingen en bewapening van hun milities waaruit het IDF is ontstaan, ofwel het Israëlische Defensie leger). 

De door Egypte bestuurde Gazastrook werd door Nasser gebruikt als tegenreactie. Frankrijk en GB verklaarden Egypte de oorlog. Ze gebruikten hun vetorecht in de VN om de oorlog door te laten gaan.

De VS steunden alle resoluties vóór Israel, maar de unieke gebeurtenis deed zich voor dat ze samen met USSR (eenmalig in de geschiedenis) Frankrijk en GB opriepen de oorlog te staken. Chroestsjov peilde of Eisenhower met de USSR Frankrijk en GB zou aanvallen als zij zich niet terugtrokken. Zo ver wilde de VS dan weer niet gaan. Port Saïd in Egypte werd gebombardeerd vanuit Cyprus en Malta, maar Nasser liet 40 schepen zinken waardoor de doorgang geblokkeerd werd. In diezelfde tijd viel de USSR Hongarije binnen waarna Chroestjov Frans-Britse inval van Egypte niet kon goedkeuren, omdat zijn inval was afgekeurd. Het conflict kwam tot een einde, maar de Sinaï zou nog kort bezet blijven door het IDF.

Het falen, en lekken van de geheime opzet leidden tot imagoschade van GB en Frankrijk. De militaire operatie was een succes, maar diplomatiek een grote nederlaag voor Frankrijk en GB. Hun status als grootmacht was ernstig geschaad doordat zij niet zonder hulp van Israël konden opereren, en bovendien werden zij door de gehele VN veroordeeld. Naast een verandering in relaties leden de Brits-Franse relaties er eveneens ernstig onder, aangezien de Britten begonnen met terugtrekken tijdens gevechten zonder hun Franse bondgenoten te waarschuwen.

Nasser werd de grote held van het seculiere pan-Aarabisme. Relaties tussen de voormalige kolonisators en de landen van het Midden-Oosten waren ernstig bekoeld. Nog eens was bevestigd dat de rol van GB en Frankrijk als grootmachten was uitgespeeld. De Britse premier Anthony Eden moest aftreden. In maart 1957 werden de troepen volledig teruggetrokken en kreeg Egypte het gebied weer terug, maar de VN troepenmacht bleef fungeren als buffer.

Na 1965 verbood Nasser de Moslim Broederschap die daarna in contact kwam met de puriteinse Wahabis (salafisten) in Saoedi-Arabië.

Het volgende conflict werd de 6-daagse oorlog, zie verderop.

In 1970 volgde Nasser’s vicepresident Sadat hem op na zijn dood en was een van de leiders van de machtsovername van 1952. Sadat volgde een meer westerse lijn, was niet tegen Israel maar wel tegen diens bezetting van de Sanaï sinds de (door het westen via economische chantage) begonnen 6-daagse oorlog waarbij Israel haar grondgebied met maar liefst met zo’n 22% had vergroot, inclusief het Egyptische gebied Sinaï, en het Syrische gebied de Golanhoogten.

Sadat organiseerde met Assad van Syrië in 1973 daarom de Jom Kipoeroorlog.

In 1974 trok Israël zijn troepen terug. Het was een vredesproces dat zou leiden tot de ‘Camp Davidakkoorden’ van 1978, de vrede tussen Israël en Egypte van 1979 en het geleidelijk ontruimen door Israël van de Sinaï tot 1982. Tijdens de oorlog kwam het tot een olieboycot die leidde tot de 1ste oliecrisis.

De oorlog markeerde het einde van de snelle Westerse economische groei na WWII.

Sadat werd de 1ste Arabische president die het Israëlische parlement (Knesset) bezocht waarna een vredesproces volgde waarin hij en de Israëlische premier Menachem Begin de Nobel voor de Vrede ontvingen.

Dat het westen nooit uit was op vrede blijkt het feit dat Sadat werd vermoord in 1981 door de bewapende vleugel van de Moslim Broederschap, destijds opgericht via MI6 zoals we intussen weten en verbonden met de CIA sinds WWII. Vicepresident Moebarak volgde hem op en de Moslim Broederschpa werd in stapjes weer toegestaan, al mochten ze niet deelnemen aan verkiezingen.

Egypte floreerde enorm door inkomsten uit toerisme en verkoop van gas aan Rusland. Dat ging lang goed, omdat Moebarak een westerse lijn volgde. Vanuit dit land loopt de ‘Arabische Gaspijplijn’ om Israel heen over Syrië door Damascus, Homs en Aleppo voor Gazprom, Rusland.

Egypte werd zoals Libië ontregeld in 2011. De mediaspin ging over autocratisch bestuur en ‘Arabische lente’, maar Egypte werd al zo bestuurd sinds de anti-westerse coup van 1952.

De werkelijke reden was dat Assad in Syrië de ‘Nord Stream’ gasleiding wil aanleggen vanuit Iran, aansluitend op de ‘Arabische Gaspijplijn’, terwijl Britse en Franse bedrijven clandestien eerder waren begonnen met een gaslijn door Syrië over Jordanië, Saoedi-Arabië naar Qatar dat ligt op hetzelfde 3de grootste gasveld ter wereld in de Golf van Perzië zoals Iran. Assad had de bouw van die lijn in Syrië afgekeurd.

Israel bleef van dat gas verstoken en tapte illegaal af, maar in Gaza en aansluitend in de Middellandse Zee werd in 1999 al een enorm gasveld ontdekt, de ‘Gaza Marine’ dat zou gaan produceren vanaf 2010. Arafat en de Palestijnen waren exploitatie beloofd. Arafat is inmiddels overleden en het westen heeft ingegrepen met daarbij totale blokkade van Gaza vanuit zee.

Gaza__USA_and_the_Arab_regimes_by_Latuff2Want zie, kort na 2010 begon na Libië de ontregeling van de Egyptische regering en Syrië onder de valse naam ‘Arabische lente’ in 2011.

Opvallend was vooral dat Koningin Beatrix exact in die lente Qatar had bezocht, en tegen het einde van 2010 was dat land ook ‘verkozen’ tot organisator van de Wereld Kampioenschappen voetbal 2022 met alle schandalen van dien. Zou het allemaal toeval zijn?

De CIA/MI6 en de Moslim Broederschap waren verbonden met de ontregeling weten we nu, en het blijkt achteraf eveneens dat ze het tumult hebben aangestookt. Ze kwam aan de macht in Egypte, omdat ze na de omwentwenteling mee mocht doen aan de verkiezingen en won. Ook dit is een groot westers gewin, want houdt nu Egypte in de greep.

Israel gooide Gaza monsterlijk compleet plat, en de winsituatie voor het westen is dat Egypte in de nieuwe constellatie Israel nooit zou aanvallen zoals voorheen, aangezien de Moslim Broederschap en de geheime gewapende arm via MI6 in het leven is gekomen en met de CIA gelinkt is.

Tegengeluiden zijn dat met name MH17 meerdere afleidingsmanoeuvres en doelen dienden. Exact op die dag begon Israel een massaal compleet vernietigend grondoffensief tegen Gaza. De aandacht werd geleid naar (niet bewezen) daders en de gehele (bewezen) gelogen mediaspin er om heen, terwijl in Donetsk eveneens een enorm veld schaliegas was ontdekt dat zal worden geëxploiteerd door de Oekraïns firma Burisme. Daar werd Hunter Biden, ofwel Biden III (zoon van VS vicepresident Joe Biden) juridisch directeur kort na de heimelijke coup van de VS/EU in Oekraïne.

Israel kon inderdaad totaal ongestraft z’n gang gaan en de ernstige corruptie van het westen zou overschaduwd worden door de massale mediaspin rondom MH17.

Egypte is nu in handen van De Moslim Broederschap (westerse marionettenregering) en het zal een kwestie van tijd worden dat een tegenreactie vanuit het volk is te verwachten.

Jordanië

De allereerste door GB benoemde Emir Abdoellah, broer van Faisal en zoon van de oorspronkelijke Hoessein ibn Ali die onafhankelijk Arabië was beloofd door de Britten na de Ottomanen mee te hebben geholpen te verslaan maar het niet kreeg i.v.m. het dubbelspel met het Sykes-Pikotverdrag, zat nog steeds op de troon.

Alvorens het Britse Mandaat zou aflopen in het gebied van Palestina, zouden de VN Transjordanië officieel opdelen in een Palestijnse en Jordaanse staat. Het volk kwam in opstand en dreigde de Arabische liga het Palestijnse gebied binnen te vallen.

Koning Abdoellah, wiens koninkrijk deel uitmaakte van de liga, sloot een geheime overeenkomst met het Joods Agentschap. Hij beloofde bij een eventuele oorlog de grenzen van de toekomstige Joodse staat, zoals beschreven in het verdelingsplan, te zullen respecteren. Deze overeenkomst kreeg de zegen van de Britse minister van Buitenlandse Zaken Ernest Bevin.

Maar nadat het Joodse Agentschap de staat Israel in 1948 onrechtsstatelijk had geproclameerd, vond de pan-Arabische aanval plaats waaraan Jordanië meedeed. Het resultaat was dat Jordanië de Westelijke Jordaan oever annexeerde. Dit zou zo blijven tot de 6-daagse oorlog.

De Arabische Liga keurde het af, maar deze was in 1945 vooral in het leven geroepen door Brits-Amerikaanse invloed en had vooral betrekking op dekolonisatie en pan-Arabische samenwerking. Vanaf 1948 kwam hun nadruk echter te liggen op bestrijding van Israel.

In 1950 werd de annexatie formeel en het land werd omgenoemd van Transjordanië naar Jordanië.

Abdoellah stond dus dubbel in de Joodse-Arabische kwestie, maar was dan ook nog van Britse historie. Het gevolg was dat hij werd gedood door een Palestijnse nationalist. Z’n zoon als toekomstige troonopvolger overleefde de aanslag.

Jordanië werd direct omgevormd naar een parlementaire monarchie met een liberale grondwet met een nieuwe koning, Talal die de troon om gezondheidsredenen overdroeg aan zijn zoon Hoessein in 1953. Tegen die tijd was er onder Palestijnen en andere Arabieren veel waardering opgekomen voor de Egyptische president Nasser die de Arabische wereld politiek wilde verenigen (nasserisme).

Jordanië belandde eind 1955 in crisis toen het twijfelde deel te nemen aan het ‘Bagdadpact’, het Brits-Amerikaans bondgenootschap, o.a. bedoeld om de USSR in te sluiten van de Koude Oorlog, maar vooral om de Britse greep op het oostelijk gedeelte van de Arabische wereld weer imperiaal te verstevigen.

Nasser instigeerde daarom in december 1955 en maart 1956 twee volksoproeren in de Jordaanse hoofdstad Amman tegen toetreding tot het pact, en koning Hoessein ontsloeg daardoor de pro-Britse premier Glubb Pasja op 2 maart 1956. In Irak zagen we eenzelfde ontwikkeling waarbij het volk tegen dat pact was.

Om die reden volgde ook in Jordanië een staatsgreep zoals 2 jaar later in Irak, maar die mislukte hier. Koning Hoessein ontbond alle politieke partijen en stond ze pas in 1992 weer toe. Hij trad op als alleenheerser om toekomstig tumult te voorkomen.

Pas toen in mei 1967 spanningen met Israël toenamen, verzoenden Hoessein en Nasser zich weer.

Jordanië werd onderdeel van de 6-daagse oorlog. Aan het einde waren zo’n 200.000 Palestijnen gevlucht naar Jordanië.

In 1970 kaapte het Volksfront voor de Bevrijding van Palestina 3 westerse vliegtuigen, waarna deze in Jordanië landden. Na 8 dagen van gevechten tussen regeringstroepen en Palestijnse guerrillera’s, die de kapers beschermden, werd een bestand getekend. De stabiliteit van het land kwam echter direct in gevaar en de koning besloot de militante Palestijnen uit zijn land te verwijderen. In de maanden daarna werden de Palestijnse strijders verslagen en Jordanië uitgezet. In juli 1971 waren hun laatste bases vernietigd.

In 1989 liet koning Hoessein weer verkiezingen toe en gaf hij het parlement en de regering geleidelijk grotere macht.

Vanaf 1992 mochten weer partijen gevormd worden en in 1993 hield Jordanië, voor het eerst sinds 1956, verkiezingen waar meerdere partijen aan meededen. In 1994 werd een vredesverdrag getekend met Israël.

Libanon

LibanonIn 1943 werd het Franse mandaat opgeheven, mede door Libanees verzet en werd Libanon een onafhankelijke republiek. Het zogenaamde ‘National Pact’ werd gesloten met bepaling dat de president altijd een Maronitisch christen zou zijn, de premier een soenniet en de voorzitter van het Huis van Afgevaardigden een sjiiet. Ook werd bepaald dat tijdens een eventueel Arabisch conflict Libanon neutraal zou blijven. Het land zou zich cultureel zowel op Europa als op de Arabische Landen oriënteren.

De jaren 1940 – 60 waren voor Libanon stabiel en gaven grote economische voorspoed met een ver doorgedreven markteconomie, zoals het westen.

In 1958 kwamen moslims in opstand en eisten een nieuwe volkstelling. Die uit 1932 was achterhaald. Inmiddels waren zij de meerderheid van de bevolking. De islamitische gebieden werden achterstallig door de overheid onderhouden en genoten zij niet de kwaliteit van scholen, ziekenhuizen en infrastructuur, en eisten verbetering. De christelijke Libanese president gaf geen gehoor en met Amerikaanse steun werd de opstand onderdrukt.

In 1973 vond een uitbarsting van geweld plaats van christelijke milities tegen de in Libanon verblijvende Palestijnen van de PLO. Die Palestijnen hadden zich echter nergens in gemengd. Daarnaast brak een strijd uit tussen de christelijke en islamitische partijen. In 1975 brak de Libanese Burgeroorlog uit.

In 1976 trokken Syrische troepen Libanon binnen om vrede te herstellen, later gevolgd door VN-troepen.

Het IDF mengde zich tussen 1977 en 1982 omdat Palestijnen van de PLO er zaten, maar deze hadden zich vanaf het begin nergens in gemengd waardoor de Israëlische inval niet legitiem was. Wel hadden zich enkele grensschermutselingen voorgedaan tussen de Palestijnen in Libanon en het IDF, maar we weten nu dat het IDF (zoals altijd) geprovoceerd had. De media versloeg destijds al eenzijdig dat de PLO vanuit Libanon aanvallen uitvoerde op Israel, maar dit blijkt apert gelogen.

Nadat het IDF Beirut massaal had omsingeld en geblokkeerd, werd een multinationale eenheid opgezet van Amerikanen, Fransen, Italianen en Britten om de Palestijnen te evacueren.

Die keerden terug nadat Bachir Gemayel als gekozen president was vermoord. De FBI wees direct naar Syrische Sociale Nationale Partij (SSNP), maar bewijs is nooit geleverd.

Een zelfmoordbombardement volgde toen 2 trucks explodeerden tegen de barakken van de Amerikaanse en Franse troepen en tegen de Amerikaanse ambassade. Het werd opgeëist door een obscure groep, genaamd ‘Islamic jihad’. Afkomst van die groep is nooit bewezen of geclaimd. De VS wezen naar Iran met beschuldiging dat ze waren opgeleid door de Iranese revolutionaire garde onder Khomeini. Iran verklaarde dat ze zoals iedereen er voor het eerst in het nieuws van hadden gehoord.

En vervolgens wees de vinger naar een zekere Imad Mughniyah. Die zou een senior operative zijn geweest van Force 17, een speciale PLO-eenheid die gericht was op het vermoorden van Israëlische politieke figuren. De aanslagen vonden kort plaats na oprichting van Hezbollah, maar geen enkel bewijs is ooit gevonden. De VS wezen naar Imad die volgens hen mede rondlegger zou zijn van Hezbollah, maar ook dat is nooit bewezen, alsook de connectie niet tussen Islamic jihad en Hezbollah. Een andere optie is nooit bekeken, namelijk een interventie via b.v. CIA, MI6, Mossad.

Het effect was namelijk dat de multinationale eenheid werd teruggetrokken en de burgeroorlog maar liefst 16 jaar duurde. Pas in 1989 kwam het tot een staakt-het-vuren. Het Libanese parlement besloot met het Taif Agreement de terugtrekking van partijen. Israel trok zich in pas mei 2000 terug.

Op 14 februari 2005 werd oud-premier Rafik Hariri vermoord. Niet-sektarische demonstraties volgden (los van religie). De pro-Syrische regering trad daarom af zonder tegenmacht of intimidatie. De niet-sektarische demonstraties werden wereldwijd. G.W. Bush en Chirac (vanwege oud-Franse belangen) veroordeelden de moord, wederom zonder bewijs, en eisten in de VN terugtrekking van Syrië uit Libanon.

De demonstraties en de bijbehorende protesten worden de Cederrevolutie genoemd. Op 25 april 2005 na aanwezig te zijn geweest in Libanon sinds 1976, mede ook na Assad’s consultatie met de kroonprins van Saoedi-Arabië. Opmerkelijk, want Syrische aanwezigheid had altijd een vrede-intentie.
De oplettende lezer weet nu echter dat Saoedi-Arabië, een verdeel- en heersvehikel is van het westen.

Libanon lijkt enorm verdeeld de Arabische of westerse weg te volgen. De meerderheid bij 54% is moslim. De christenen (40%) hadden ze verdrukt en achtergesteld met zeer achterhaalde volkstellingen waaruit de burgeroorlog ontstond. De minderheden vormen o.m. Joden, Hindoes en Druzen.

Van Hezbollah is wel bekend dat ze werd opgericht n.a.v. de onlegitieme inval van het IDF in Libanon en zij vormt de oorspronkelijke Arabische weg, anti-westers en fel tegen Israel.
Hieruit ontstonden de raketbeschietingen in 2006 in het noorden van Israel. 3 Israëlische soldaten werden gedood en 2 gevangen genomen. Het tegengeluid is echter dat Israel geprovoceerd heeft om een nieuwe inval te forceren die er niet kwam.

Sinds de moord op oud-premier Rafik Hariri vindt een jaarlijkse niet-sektarische herdenkende demonstratie plaats met o.m de indringende eis ook om Hezbollah te ontwapenen. De demonstraties loopt op tot ca. 1 miljoen deelnemers.

Het is hier in elk geval zéér duidelijk dat het volk niet verdeeld is, in vrede, modern, democratisch en vrij wil leven, los van geloof.

Libië

TripoliNa 1947 gaf Italië alle aanspraken van Libë op. De VN namen in 1949 een motie aan dat het land zelfstandig moest worden. De Nederlandse adjunct-secretaris-generaal Adriaan Pelt werd er mee belast.

Vreemd genoeg werd de Tripolitaanse Emir Idris genoemd, exàct van het gebied dat eerst Brits gebied was en daarna Italiaans. Het kabinet was dan ook pro-westers.

Tot woede van de anti-westerse pan-Arabisten bleef hij na de Suezcrisis in 1956 GB en de VS steunen en stond hen luchtmachtbases op Libisch grondgebied toe.

In 1950 werden enorme oliereserves ontdekt. Hierdoor ontstond een rijke elite in het land die volop profiteerde, terwijl de meeste Libiërs straatarm bleven.

Getroffen door een ziekte reisde Idris af naar Turkije voor behandeling. Hierop pleegde Khadafi een staatsgreep. De monarchie werd afgeschaft en de socialistische republiek Libië werd uitgeroepen. Hij vestigde een anti-westerse pan-Arabische heersing met islamitische inslag.

De oliewinning werd genationaliseerd en de Engelse en Amerikaanse ingenieurs moesten vertrekken. Ook de afstammelingen van de ventimilli moesten halsoverkop het land verlaten.

Sindsdien heeft de Libische economie zeer geprofiteerd van de olieopbrengsten, die hebben geleid tot relatief weinig armoede en aantrekking van migranten uit armere buurlanden, zowel Arabische als niet-Arabische. Dit leidt af en toe tot spanningen.

In de jaren 80 raakte het land in verschillende conflicten met buurlanden, die vaak het gevolg waren van pogingen tot samenwerking en hadden moeten leiden tot Arabische eenheid. Khadafi was in andere Afrikaanse landen actief door steun te verlenen waar hij dat nuttig vond, zoals inmenging in de burgeroorlog in het buurland Tsjaad, aan de Oegandese dictator Idi Amin bij diens inval in Tanzania en aan de verzetsbeweging Polisario in de Spaanse Sahara.

Het anti-westerse gevoel zat diep in het volk. De Amerikaanse ambassade werd in brand gestoken en later werden demonstranten vanuit de Britse ambassade beschoten. Dit leidde tot de dood van een Britse politieagent, maar dit had een Britse diplomaat op z’n geweten. Deze werd uitgewezen en daarna direct opgehangen in Libië.

Het conflict met de VS kwam tot een hoogtepunt in april 1986 toen de Amerikaanse marine in opdracht van Reagan de steden Tripoli en Benghazi bombardeerde, als vergelding voor de vermeende rol in terrorisme.

Alle diplomatieke betrekkingen met het westen werden verbroken en in 1992 werden economische sancties tegen Libië uitgevaardigd. Libië weigerde de verdachten van Lockerbie uit te leveren.

De betrekkingen kwamen tot herstel nadat Khadafie de verantwoordelijkheid nam van Lockerbie. Die was ter vergelding geweest van het Amerikaanse bombardement.

Khadafi omschreef z’n staatsinrichting als een zuivere socialistische staat en omschreef zichzelf als gids om het te realiseren. Libië had een uit 1976 daterende semi-grondwet en de wetten van het land waren afgeleid van het socialisme, de sharia en van Khadafi’s Groene Boekje van politieke filosofie.

Een systeem van volkscongressen structureerde de beraadslagingen, waaraan iedere Libische burger vanaf 18 jaar kon deelnemen. Ieder volkscongres kende als uitvoerende raad een volkscomité (een soort ministerie) dat verantwoording aflegde aan hun volkscongres. De voorzitters van de volkscomités hadden zitting in een Algemeen Volkscomité, een soort ministerraad. De secretaris-generaal van het Algemeen Volkscomité fungeerde als premier.

De uitvoerende en wetgevende macht waren gescheiden. De volksvertegenwoordiging (dat dus o.a. uit de volkscongressen bestond) kende ook een Algemeen Volkscongres (27.000 leden), het parlement. De secretaris-generaal van het Algemeen Volkscongres fungeerde als formeel staatshoofd. De minister van Buitenlandse Zaken was Abdel Rahman Shalgham. Politieke partijen waren verboden.

Na de ontspanningen en rechtzaak van Lockerbie werd Khadafi opeens op handen gedragen door GB, Frankrijk, Nederland. Uitermate vreemd.

Gold DinarLibië is zoals Afghanistan, Syrië en Iran geen lid van de WTO en volgde het islamitisch bankieren.

Ook Khadafi ging over op oliehandel op basis van Rubels en Euro’s en stapte (zoals Rusland, Irak en Syrië) af van de Petrodollar. Hij had de Gouddinar geïntroduceerd

Het muntsysteem was terug gebaseerd op daadwerkelijk (Afrikaans) Goud.

Foute boel voor het westen waar de Petrodollar en expansie van handel op basis van die munt (op basis van niets met rente en derivaten) een must is, anders valt het westerse financiële systeem. Dat systeem was al ternauwernood overeind gehouden in 2007/8, omdat het simpelweg een weg is naar de afgrond van snel gelegitimeerde frauduleuze expanderende schuldenbergen. De Dollar en Euro kunnen per definitie alleen als schuld in omloop komen en is niet meer gebackt door goud sinds Nixon, 1971. Ze zijn papier met verplichte schuld, rente en derivaten, zo is het systeem politiek-bancair corrupt in elkaar geknoopt in de VS sinds de oprichting van de FED, en later met het verdrag van Lissabon en EU-richtlijn CDR-IV ook voor de Euro sinds dec. 2007.

2011. De Gouddinar moest weg, Khadafi moest weg, Assad moet weg, Egypte moest terug in westerse handen komen ‘ter beveiliging  van Israel’… En organisatie van oproer via back doors kunnen de westerse geheime diensten als de beste.

De geconcentreerde mainstream media (MSM) verkondigt enkel leugens.
Resultaat: Libië verhandelt olie met US$ en voert westers bankieren (lucht-geld met rente en derivaten).

Egypte is terug onder Moslim Broederschap en wordt opvallend met rust gelaten door het westen. Ook in Libië hebben ze zich kunnen vestigen na de omwenteling. MI6 heeft destijds de hand gehad in de oprichting en is sinds WWII eveneens gelinkt aan de CIA. Israel kon sinds Gaza ongestraft aanvallen na de gasvondsten daar, en compleet onevenredig massal vernietigen tegen alle oorlogsverdragen en resoluties in, zonder Egyptisch ingrijpen…

Israel

Palestinians walk next to ruins of houses, which witnesses said were destroyed during Israeli offensive, on fifth day of ceasefire in Khan Younis in Gaza StripGa ik hier niet behandelen; kunt hier volledig lezen: Israel’s kleine waarheid.

Hierin wordt o.m ook uitgelegd dat judaïsme en zionisme iets anders zijn, terwijl de MSM en westerse politiek ze bewust continu op een hoop gooien om het verboden publieke antisemitisme gelijk te stellen aan alle mogelijke anti-Israelgeluiden.

En dat Gaza letterlijk met de grond gelijk is gemaakt, de joodse staat met de Westbank al sinds het begin clandestien is, en nog altijd expandeert via apartheidstechniek van een verbindend wegennetwerk (als een spinnenweb) met continu nieuwe nederzettingen. Wegen en nederzettingen zijn verboden te betreden door Palestijnen waardoor ze letterlijk worden ingesloten en geïsoleerd.

Dat alles uit een historie van corrupte onrechtstatelijke claims, continu uitgelokte agressie, segregatie en discriminatie van de allochtone bevolking. Een immense monsterlijke ongestrafte oorlogsmisdaad met altijd onvoorwaardelijke steun door de politieke leiders in VS, GB en Nederland.

De 6-daagse oorlog moet nog wel passeren

In 1964 wordt de PLO opgericht (Palestijnse Bevrijdings Organisatie). Ze wil vernietiging van de staat Israel en vestiging van een Palestijnse op die plaats zoals het voorheen was. De PLO is anti-westers. en vindt allereerst dat Israëlische expansie via militante en segregerende nederzettingen met westerse kapitale corruptie aan de top de autochtonen hebben verdreven van hun land.

Met alle informatie vandaag voorhanden, klopt dat. Toch werd de PLO in de media neergezet als terroristische organisatie.

De internationale woede tegen Israel intensiveerde en internationale isolatie van de joodse staat nam toe, ook in de VN waar Arabische landen en andere derdewereldlanden een machtsblok vormden en de USSR die zich tijdens de Koude Oorlog van Israel, bondgenoot van de VS, afkeerde.

President Nasser van Egypte kreeg in 1967 steun in de Arabische wereld om de Golf van Akaba (Golf van Eilat) voor Israëlische scheepvaart wederom af te sluiten. Nasser dwong ook de VN-vredestroepen in de Sinaï te vertrekken en een grote troepenopbouw bij de Israëlische grens vond plaats, als ook in Jordanië en Syrië, om Israel wederom binnen te vallen.

Op 5 juni 1967 ging Israel over tot een aanval richting Egypte en Syrië. Wat mee zou spelen bij deze beslissing is dat Israel klein is en te weinig ruimte zou hebben om terug te trekken alsmede de vrees dat een succesvolle Arabische invasie het einde van het land en de joodse inwoners zou kunnen betekenen.

De 6-Daagse oorlog is een feit. Het Israëlische IDF veroverde in 6 dagen de Sinaï, de Gazastrook en de Hoogten van Golan.

In deze blitz van 5 juni 1967 vernietigden Israëlische gevechtsvliegtuigen vrijwel de gehele Egyptische luchtmacht op de grond. Ook de luchtmacht van Syrië en Jordanië werd grotendeels uitgeschakeld. Duizenden tanks werden buitgemaakt en hun bemanningen gevangengenomen. Israel deed een beroep op Jordanië om zich niet in de strijd te mengen, maar Jordanië had op 30 mei een defensieverdrag met Egypte gesloten en ging aan de zijde van Egypte en Syrië aan de oorlog deelnemen.

Israel nam de Westelijke Jordaanoever (West Bank) en Oost-Jeruzalem in. Na een felle strijd werd de Oude Stad van Jeruzalem door Israel veroverd en ingelijfd. Aan het einde van de oorlog werden de economische belangrijke Golanhoogten onder grote verliezen ingenomen, gesteund door de inlichtingen van de Israëlische spion Eli Cohen.

De Golanhoogten zijn economisch cruciaal vanwege zoetwater, noodzakelijk voor 1ste levensbehoefte en landbouw. Dit gebied is rijk aan zulke bronnen. Toen Israel op 14 mei 1948 de onafhankelijkheid uitriep, vielen de volgende dag de Arabische legers vanuit de omringende landen het land aan. Die Onafhankelijkheidsoorlog eindigde in april 1949 met de bezetting van de Westelijke Jordaanoever en Jeruzalem door Jordanië. Dat land annexeerde toen de Westbank en Jeruzalem. Maar Israel hield na die oorlog al 22% méér land over. En achteraf is de 6-Ddaagse agressie disproportioneel gebleken.

Na 6 dagen kwam het tot een staakt-het-vuren. De Veiligheidsraad van de VN namen in november resolutie 242 aan die opriep tot Israëlische terugtrekking uit bezette gebieden in ruil voor Arabische erkenning van Israel achter veilige grenzen.

Op 1 september 1967 kwamen de leiders van Arabische landen samen in de Conferentie van Khartoum om hun militaire nederlaag en de nieuwe situatie te bespreken. Zij besloten tot een driewerf ‘neen’, géén erkenning van Israel, géén onderhandelingen met Israel, en géén vrede met Israel. De Veiligheidsraad van de VN vaardigden op 22 november 1967 resolutie 242 uit, waarin van Israel werd geëist zich terug te trekt uit de bezette gebieden, en van alle partijen werd geëist dat zij elkaar zullen erkennen en elkaars soevereiniteit zullen respecteren.

De West Bank bleef Israelisch bezet gebied, al werd het niet geannexeerd. Daarmee kwamen ca. 1.000.000 Palestijnen onder onder Israelisch beheer. In het publieke debat betoogden Moshe Dayan, Israel Galili en anderen dat de Palestijnen geïntegreerd moesten worden. Pinhas Sapir en anderen pleitten juist voor totale segregatie. Uiteindelijk won het kamp-Dayan de steun van de regering-Meir.

De uitkomst van dit gebied is bekend. Het wordt nog altijd uitbreidend veroverend d.m.v. continu nieuwe Israëlische nederzettingen met een netwerk van verbindende wegen en muren die Palestijnen niet mogen begaan.
Deze segregatietechniek hebben de Israëlieten continu toegepast sinds het allerbegin van Palestina.
Tot op de dag vandaag blijft het ongestraft i.v.m. onvoorwaardelijke steun van de VS, GB, Frankrijk en Nederland.

Conclusies

petrodollarDe geschiedenis van het Midden-Oosten is in een zeer lange lezing in kern gepasseerd. Het westen maakte van dit gebied vanaf het begin al een enorme puinhoop en brandhaard door in eerste instantie alle zonen van de omgekochte sjeik Hoessein ibn Ali te benoemen als Koning of Emir met terugkerend tumult vanuit de Arabische wereld, steeds verder escalerend na WWII. En Saoedi-Arabië werd het ultieme westers verdeel- en heersvehikel voor huisvesting en inzet van alle mogelijke heimelijke machtsmiddelen.

Daarna werd de US$ de ‘heilige verplichte’ wereld-handelsmunt voor o.m. olie en gas, gebaseerd op financieel drijfzand dat nog verder enorm werd verzwakt na de astronomische kosten van de grote oorlogen van Korea, Vietnam en de Koude oorlog met als gevolg dat de gouddekking werd beëindigd o.l.v. Nixon. Sinds is het enkel nog papieren currency met weinig backing van harde waarde. Met Saoedi-Arabië werd door Kissinger medio jaren 70 overeengekomen dat alle wereldhandel moest plaatsvinden met de US$ waardoor de Petrodollar een feit werd, en dus ontstond verdere verplichte noodzaak voor westers economische expansie en zonodig oorlogen.

Vanaf 2000 is het financiële drijfzand van de dollar en euro een enorme modderpoel a.g.v. vergaande bancaire deregulering met nog slechts 0% – 2% harde dekking en 98% – 100% op basis van derivaten (letterlijk verzekerde ‘lucht’). Die astronomische modderpoel krijgt sinds alleen nog waarde en bestaansrecht op basis van westerse economische expansie. Als dat niet lukt, moet oorlog worden gevoerd om het te bereiken, anders valt het systeem. Dit is na de crash van 2007-2008 niet veranderd.

Na het jaar 2000 blijft het westen daarom stelselmatig bekrompen patronen herhalen om greep te houden via ouderwetse imperialistische uitbreidingsmethoden (die mensen in het algemeen vergeten zijn) met steeds verder uitbouwend grof massaal militair geweld met honderdduizenden doden, vluchtelingen en gewonden. Het totaal loopt intussen in de miljoenen. En vooral, handel op basis van een verplicht expanderende Petrodollar en westers bankieren (op niets gebaseerd, met rente en derivaten), anders dondert dat systeem snel in elkaar.

Om de Petrodollar waarde te laten behouden… en dat alles blijft ongestraft.

Wie is de agressor… is een steeds prangender vraag.

Onze politici en media blijven massaal een uitermate eenzijdig geluid spinnen en passen stelselmatig propaganda toe.

Journalisten en verslaggevers (op een enkeling na) van de mainstream media (MSM) kennen de historie kennelijk niet, snappen de werkelijke werking van het financiële systeem en de Petrodollar niet, onderzoeken nauwelijks, doen duidelijk aan ‘copy paste’, zijn gesnoerd aan het redactionele beleid dat direct voortkomt uit holdingbeleid, vertonen daarom overduidelijk dag in dag uit mediapropaganda dat Rusland altijd slecht is, dat ze in het Midden-Oosten terroristen zijn, benoemen islam stelselmatig foutief, verwarren met opzet alle moslim-termen met agressie en extremisme, benoemen Wahabisme niet, geven onvoorwaardelijke steun aan Israel, uiten altijd zéér vierkante onverzoenende oorlogsdreigende taal van westerse politici en de instellingen die in de vele praatprogramma’s en nieuwsuitzendingen gewoonweg een eigen platform krijgen toegespeeld zonder werkelijk indringende kritische vragen. Sterker, ze worden aan de lopende band gepromoot.

Intussen blijft de burger verstookt van het realistische nieuws via de MSM.

De westerse neoliberale, neoconservatieve en zionistische (internationale) politici als grote decennia oude marionettennetwerk van het internationale grootbedrijfsleven, banken en instellingen moeten zich diep schamen en zouden voor een internationaal strafgerecht moeten worden gebracht zoals ik er tegen aankijk.
Denk daarbij niet dat de zgn. sociaal-democraten daar niet toe zouden behoren. Die hebben evenzo nooit een werkelijke verandering tot stand gebracht, maar behoren vanaf het begin tot hetzelfde netwerk. Daarom bestaat er helemaal geen zgn. links of rechts geluid. De internationale schaduwmachte aan de top hebben immers maar één belang: verdeel-en-heers voor astronomisch eigen gewin.

Echt links bestaat overigens wel, maar die zal altijd met alle machtsmiddelen door de financiële alleenheersers worden bestreden, want het betekent o.m. dat hun eigendommen genationaliseerd zullen worden en dat de macht bij het volk komt te liggen. En wie betaalt bepaalt is een eeuwenoude gezegde.

In elk geval bent u met dit stuk zéér grondig geïnformeerd over de daadwèrkelijke realiteit in het Midden-Oosten en kunt u door alle leugens van politici en media heen prikken. Alles begint met bewustwording.

Deel het op Facebook van alle mainstream media, van politieke partijen, van goede doelen en alle andere publieke Facebooken. Daar is het publiek namelijk. Ben niet bang en schaamt u zich nooit de waarheid te verkondigen, ook al wordt u nog zo ‘verketterd’. Het is een kwestie van bewustwordende groeiende massa.

ISRAEL’S KLEINE WAARHEID

__
__
Met deze post beschrijf ik het ontstaan van Israel en conflicten met de intentie tot een kern te komen. Een zéér lange lezing, maar de historie is indringend, lang en niet eenvoudig.

Gedurende ons leven en opleiding krijgen we flarden mee, en herhalende begrippen vanuit eenzelfde soort perspectief, zodat verder eigen onderzoek noodzakelijk is. Ik vroeg me af waar en wanneer het samen kon komen, maar research moet grondig zijn.

Nu vakantietijd (2014) is een goed moment. Het is geenszins de intentie een samenleving in een daglicht te stellen. Wel een zekere toppolitiek en bewegingen waarbij het tijd wordt voor een completere belichting. Uiteraard kunnen reacties zéér gemengd zijn.

Nog niet zo bijster lang geleden was het thema overgevoelig, maar nu generaties verder met nog altijd veel geweld, zijn geesten er denk ik rijp voor. Ook is het begrip ‘terrorist’ zéér relatief gebleken. Arafat van de Palestijnse PLO kreeg in 1994 immers de Nobelprijs voor de Vrede.

De soevereine staat Israel ontstond in 1948. De aanloop er naar toe, het gedachtegoed en expansie verklaart uiteraard de spanningen.

De onvertelde vertelling

Vele joodse ondernemers werden al vroeg diamant-, goudhandelaar, wisselaar en bankier. Joden waren er toe gedwongen, omdat ze geen zelfstandig beroep mochten hebben. Ze mochten niet bij een gilde, niet in militaire dienst, geen overheidsfuncties bekleden en geen scholing krijgen, als straf van Rome. Christenen was het verboden te woekeren. De handel bleef uiteindelijk voor de joden over.

Waar woekeren voor christenen ‘verboden’ is, heeft de joodse leer er minder problemen mee, omdat zij er van uit gaat dat rijkdom ‘God’ en de mensheid zal dienen. Christenen en ook Moslims geloven dat armoede en leven binnen de gegeven middelen deugden zijn. De kerk of moskee zamelt in voor armen en zorgt voor ze. In het Westen heeft de kerk verloren aan de huidige Westersen kapitalistische samenleving. In Islamitische landen met sterke sociale structuren heeft de moskee nog altijd die rol.
Zo liggen de tradities.

Joodse migratie, assimilatie, vermenging en bekering uit niet-joodse origine is complex, maar door de eeuwen waren vele joodse families vooral gevestigd in gebieden die later Duitsland, Polen, Oostenrijk, Hongarije en Rusland zouden vormen. Hun gevoel van verwantheid is nauw, maar de groepen leefden dus in verschillende maatschappijen waarin ze een hechte kring vormden.

Seculiere joden geloofden in meerderheid dat óf liberalisme óf socialisme (link- of rechtsom) uiteindelijk het antisemitisme zou overwinnen en hen veiligheid en gelijkheid zou bieden waar zij woonden.

Zionsme

22289De zionistische beweging is weinig cultureel of religieus. Veel joden kregen wel mee ooit terug te kunnen keren naar het gebied waar de koninkrijken Israel en Judah zouden hebben gelegen volgens de geloofsboeken, maar het was geen politiek ideaal.

De ideologie en politieke realisatie is zionisme.

Het verwijst naar de berg Sion, een berg in Jeruzalem waar zich het graf van koning David zou bevinden, waar het Laatste Avondmaal zou hebben plaatsgevonden en waar Maria zou zijn gestorven. Momenteel is het de joodse wijk van de oude stad.

Het politieke zionisme ontstond in het 19de eeuwse Europa onder seculiere joden, en kwam vooral voort uit mislukte emancipatie van joden in Europa, hun afwijkende positie (vooral in niet-productieve beroepen). Moorden op joden en de vernietiging van eigendom door pogroms in Oost-Europa en Rusland namen toe en antisemitisme in West-Europa groeide.

Zionisme uitte zich in het dagelijks leven vooral socialistisch in het gebied ‘Palestina’ vanaf ca. 1920 tot in de jaren 70 van de 20e eeuw. Aanvankelijk werd een socialistische maatschappij ontwikkeld en benadrukte dat joden zich de productieve beroepen in landbouw en industrie (weer) eigen moesten maken om een volledige, zelfvoorzienende natie te kunnen vormen.

Uit die gedachte ontstonden de vele kibboetsen als nederzettingen en samenlevingsvorm. Op de achtergrond werd de beweging echter continu sterk gekapitaliseerd door liberaal zionisme aan de supertop van internationale politiek en financiën.

Het zionisme werd een politieke nationale beweging en ideologie en in feite dus staat voor een eigen zelfvoorzienend thuisland, maar zonder assimilatie van anderen.

Het eeste zionistische congres werd gehouden eind augustus 1897 te Bazel. De oprichter en 1ste voorzitter was Theodor Herzl, een Oostenrijks-Hongaarse journalist, poltiek publicist en activist. Eind 1895 schrijft Herzl het boekje ‘Der Judenstaat’.

In 1899 richtte Herzl in Londen de Jewish Colonial Trust op, met als doel geld beschikbaar te stellen voor grondaankopen in Palestina. Hij bleef onvermoeibaar lobbyen bij invloedrijke diplomaten en rijke joodse bankiers, en zelfs het Vaticaan ontving hem.

Aanvankelijk had het zionisme in de joodse gemeenschap weinig aanhang en vond het zelfs verwerpelijk, omdat (vanuit orthodox joods geloof) volgens de Talmud joden in ballingschap leefden als straf en niet massaal mochten optrekken naar Eretz Yisroel (het land Israel) vóór verschijning van de nieuwe messias. Volgens de Talmud mag het volk ook niet rebelleren tegen de volken van ballingschap, maar de volken van ballingschap mogen joden ook niet vervolgen. Aanvankelijk was van massale vervolging ook geen sprake. Wel was integratie mislukt.

Maar met name toenemende moorden op joden en vernietiging van eigendom door pogroms in Oost-Europa en Rusland maakten de joodse kwestie urgent, maar ook in West-Europa groeide het antisemitisme.

Het zionisme was nationaal, politiek, seculier ideologisch en had weinig met geloof. En liberale zionisten zagen er simpelweg geen verdienmodel in. De zionistische beweging wilde allereerst een zelfvoorzienend, autonoom veilig thuisland zonder assimilatie met niet-joden.

Hoewel Herzl ook een gebied in het huidige Oeganda en zelfs Alaska had voorgesteld, koos het zionistische congres paradoxaal genoeg wel de gebieden die zich door de eeuwen heen als ‘Filistin’ en ‘Jordan’ had gevestigd (ca. het huidige Israel en het uiterst Westelijke deel van Jordanië). Volgens de Hebreeuwse Bijbel, en daarmee ook het Oude Testament van de christelijke Bijbel bestond daar het koninkrijk Israel en de stad Samaria met ivoren paleis van ca. 930 tot 722 v.Chr.

Volgens die bron was het gebied tussen 1200 en 1100 v.Chr. door de Israelieten veroverd onder leiding van Jozua, de politieke opvolger van Mozes. Echter was er geen eenheid onder de 12 stammen. Eenheid ontstond door het verenigde koninkrijk dat ontstond toen Saul tot koning over het volk Israel werd gezalfd, omstreeks 1025 v.Chr. Gebieden (ook door gelovigen) werden veroverd met geweld.

Overigens bestond geen gespannen verhouding met Islam, Islam bestond in het geheel niet in die tijd.
In die regio waren mensen vooral allen Arabier. Dorpen en stammen bevochten elkaar voor verovering van grond en middelen van bestaan. Het is dan ook niet verwonderlijk dat alle heilige boeken spreken over koning Achab en zijn ivoren paleis. De bijbel komt voort uit de Heeuwbreewse heilige boeken en de Koran vindt z’n bron daar deels eveneens.

Archeologie heeft het bestaan van de stad en paleis bevestigd, maar waar de geloofsboeken spreken over 6 koningen die begraven zouden zijn, werden slechts 2 graftombes gevonden.

Waar of niet waar, en geloven of niet geloven, feit was dat het gebied zich door de eeuwen heen op die plaats had ontwikkeld. Die bevolking had niets te maken met de Filistijnen, een zeevolk dat zich rond de 13de eeuw v.Ch. ten noorden van Kanaän vestigde.

Kanaän in brede zin: joden zouden zijn gemigreerd van de woestijn tussen Egypte en Kanaän naar Kanaän. Een periode in de Exodus volgens Bijbelse zin. Archeologisch zijn er al sinds de jaren 60 helemaal geen aanwijzingen voor massale Egyptische slavernij en ontsnapping naar de woestijn. De cultuur van de 1ste Israëlietische vondsten is Kanaänitisch volgens de archeologen, maar het onderscheid is dat in die dorpen geen resten van varkens werden gevonden. In de joodse spijswetten mag eten van varken niet.

Traditionele bijbeluitleggers wijzen er vaak op dat soms ook wordt gedacht dat Egyptenaren slaven hielden die zich in Kanaän bij hun familie vestigden. Hoe dan ook, de dorpen waren Kanaänitisch en gevechten tussen de dorpen en stammen waren niet zo bijzonder in die tijd. De bevolking daar was allereerst Arabier in diverse stammen en dorpen. Ze bevochten elkaar en dreven ook slavenhandel, etc.
De gezamenlijk god van de dorpen zou zijn: El (ofwel ‘god’). Ze waren kennelijk monotheïsten.

Interssant is steeds voortschrijdend DNA-onderzoek. De allerlaatste deelrestanten van homogene DNA-sproren kunnen terug worden herleid naar maximaal 4 moeders die leefden in en rond het gebied van Kanaän. De dorpen mengden vanaf het begin volgens dat onderzoek, ondanks ook gevechten. Later zou Kanaän zijn vervallen volgens archeologen (van de jaren 60 al) en konden de dorpen die geen varkens hielden hun iets andere wijze van geloof verder ontwikkelen in het zuidelijk deel dat Judah zou worden. Daar ontwikkelden zij als Judeërs verder hun eigen geloof.

De Filistijnen vestigden zich rond 1200 en 1175 v.Chr. ten zuiden van Kanaän aan de zee, vanuit de Middelandse Zee (zeevolk). Ze bouwden 5 stadstaten waaronder Gaza, omdat ze vooral stadsmensen waren. De kanaänieten waren nog onverenigde stammen, maar archeologisch is sprake van culturele assimilatie. De Filistijnen dreven als eenheid actief handel over zee en beperkter met Kanaän. Ze waren het welvarenst in de regio (in tegenstelling tot wat de geloofsboeken suggeren). De 2 volken hadden niets van elkaar te vrezen. De Bijbel vermeldt in ‘Genesis’ al vóór 1200 v. Chr. Filistijnen, maar archeologisch heeft het geen waarde, omdat de term werd gebruikt uit latere tijd.

Egypte zag wél dreiging onder Ramses III en viel de Filistijnen aan, maakte ze krijgsgevangenen die later als huurlingen werden ingezet om de oostgrens van Egypte te beschermen. Onder deze aanvallen werd een deel van Kanaän verwoest dat later Israël en Judah werd. Later liet Egypte de Filistijnen toe zich weer vestigen die hun steden herbouwden en er ontstond zelfs een Egyptisch verbond met handel.

Verenigd onder Koning Saul kreeg Israel steeds meer de overhand. Het viel echter uiteen met een zuidelijk deel ‘Judah”. De Filistijnen werden later o.l.v. Judah-koning David verwoest. De reden is niet helder, maar gedacht wordt vanwege het verbond met Egypte en de tijd van huurlingen, maar vooral ook omdat hun gebied de belangrijkste handelsdoorgang was. De Bijbelverhalen kloppen archeolgisch in elk geval niet. Onderzoek (al in de jaren 60) wijst eenduidig uit dat de Filistijnen zéér welvarend waren, geen veroveraars, maar handelaars en inlands hadden ze weinig belangen met Kanaänieten, waren wel cultureel met ze geassimileerd en hadden in de regio hegemonie, maar niet militair of politiek inmengend. Wel hadden ze ijzer geïntroduceerd.

Het koninkrijk Judah, zuidelijk van Israel, werd later een vazalstaat van het Assyrische Rijk (tegen koop van zilver en goud). Assyrië liet de Filistijnen heropleven en veroverde de Gazastrook dat strategisch eveneens belangrijk was voor handelsroutes van en naar Egypte. De Filistijnen waren schatplichtig en vochten aan de zijde van Assyrië, en de Judeërs hadden zich laten omkopen met goud en zilver. De koning van Assyrië ging na verovering van Gaza niet over tot deportaties zoals dat gewoonlijk was. De koning van Gaza mocht zelfs terugkomen en Gaza werd een vazalstaat van Assyrië vanwege economische belangen.

Kort daarna werd het Midden-Oosten in z’n geheel veroverd door supermacht Babylon. Deze vernietigde de 1ste tempel van Jeruzalem (ca. 587 v.Chr.) en begon de joodse dispora (uitzaaiing). Een deel van Judah ging naar Egypte (verklaart de DNA-afwijking van joodse migratie naar Spanje); het grootste deel in ballingschap naar Babylon. Daar werden de Judeërs ondergebracht in afgesloten nederzettingen, waardoor zij hun tradities en religie binnen een omgeving met een ander geloof konden bewaren. Deze levenswijze, als minderheid met een eigen joods geloof en vaak ook met een andere juridische status dan andere bevolkingsgroepen, is het karakteristieke aan de joodse dispora.

Later keerde een deel terug naar hun geboorteland waarna het werd veroverd door de Grieken. Judah werd een tempelstaatje, bestuurd door de hogepriester. Een deel van de joden (meestal rijkere elite) helleniseerde en ging Griekse namen voeren. Orthodoxe joden werden opstandig o.l.v. de Hasmoneese familie. De opstand leidde uiteindelijk tot de vorming van een onafhankelijk joods koninkrijk, bekend als de Hasmoneese dynastie in Judah.

Vanaf 63 v.Chr. was Judah een vazalstaatje onder Romeins gezag. De herinnering aan de onafhankelijke joodse staat bleef springlevend. De Romeinen waren niet geliefd. Omgekeerd hielden veel Romeinse procuratoren geen rekening met joodse zaken. In 66 na Chr. brak daarom de 1ste joodse oorlog uit. Het relatief ongeorganiseerde en innerlijk verdeelde verzet werd geconfronteerd met de Romeinse overmacht. Onder aanvoering van Vespasianus en diens zoon Titus Flavius sloegen de Romeinen ongenadig toe: onderweg naar Jeruzalem brandden ze alles plat. De Romeinen verwoestten de Tempel van Jeruzalem en stalen volgens sommige verslagen artefacten uit de tempel, zoals de Menora, die op de Titusboog in Rome staat afgebeeld.

Joden die niet in Judah bleven, weken veelal uit naar veiliger oorden, wederom o.m. naar de joodse gemeenschap in Babylon. In 132 kwam het opnieuw tot een treffen met de Romeinen (2de joodse oorlog). De jood Sjimon bar Kochba probeerde opnieuw te komen tot een joodse staat zonder Romeinse overheersing. 3 Jaar later sloeg Julius Severus de opstand neer met veel verwoestingen in Judah. Bovendien bepaalde hij dat joden niet langer Jeruzalem mochten binnengaan. Het lijkt er echter op dat deze bepaling niet lang is nageleefd.

Rabbijnen die de Joodse Opstand van 70 na Chr. al hadden overleefd, begonnen al in Jabne en later ook in Tiberias scholen te vormen, waarin zij het jodendom opnieuw doordachten, omdat er geen tempel meer was. Ook verzamelden zij de Farizeese tradities, die tot dan toe mondeling waren doorgegeven. Van blijvend belang was de ontwikkeling van de interpretaties van de Thora die in de Misjna op schrift zijn gesteld (plm. 200 na Chr.) en die de basis vormden voor de latere Talmud.

Vervolgens kwam het Midden-Oosten onder het Oost-Romeinse Rijk (Byzanthië) waarna het werd veroverd door de Ottomanen, maar de meeste joden waren door de vele eeuwen heen ook al lang gemigreerd (dispora) via het zuiden over Egypte richting Spanje/Europa. In het Noorden linksaf naar Europa en rechtsaf richting Rusland. Migratie duurde uiteraard vele generaties in die tijd.

Hoogst relevant:

•   Joden zijn geen Israelieten, maar Kanaänieten en later Judeërs (later omgekocht)…
•   Van de Filistijnen hadden ze niets te vrezen… (Biibelverhaal klopt archeologisch niet).
•   De huidige Palestijnen staan totaal los van de ca. 3200 jaar eerdere Filistijnen; het zijn Arabieren.
•   Een vergeldingsmoraal met totale verwoesting, ongeacht oorzaak of recht.
•   Het probleem was van binnenuit: grote verdeeldheid van rijkdom en snel politiek-economisch heulen
_—voor kapitaal gewin zoals met Assyrië en Grieken…desastreus voor eigen volk.

Dan is er niet veel veranderd… zal blijken uit deze lezing… !!

11bank1Terug naar de 19de eeuw waarin Palestina al was gevestigd.

Edmond James de Rothschild was nageslacht van immens joods wereldwijds biljardaire bankiersnetwerk opgebouwd en beheerst door uitsluitend eigen nageslacht, zodat de boeken altijd gesloten konden blijven voor buitenstaanders. Edmond James de Rothschild werd pushende aanhanger, financier en daardoor grondlegger van het succesvolle zionisme.

Rothschild was o.m. de investeringsbank voor regeringen en koningshuizen met speciale services zoals aanzienlijk sneller economisch-financieel wereldnieuws. Dit bracht o.m. miljoenen-voordelen voor de extreme rijken. Het nieuws dat een oorlog was gewonnen, liep via hen minstens een dag voor op financiële beurzen waarmee in één klap kapitale megawinsten konden worden behaald, zoals direct na de slag van Waterloo.

Hun economische en politieke bemoeienissen waren immens. De industriële revolutie is door de familie sterk gekapitaliseerd m.b.v. immense leningen, vooral ook in Engeland, Frankrijk, Duitsland en de VS. Zij financierden projecten zoals het Suezkanaal. De familie was direct betrokken bij de onafhankelijkheid van Brazilië middels politieke inmenging en enorme leningen aan de onafhankelijke regering. Ze financierden het ontstaan van Rodhesië en aan de Japanse regering werden miljarden geleend ter financiering van de Russische-Japanse oorlog. In 1982 werden de Franse Rothshild-banken onder de socialistische regering Mitterand genationaliseerd, omdat ze véél te machtig waren. Rothschild maakte daar echter een doorstart.

De term ‘Rothschild-bankieren’ is uit de historie ontstaan en is nog altijd het heersende systeem dat steeds verder uit de hand is gelopen. Het is het systeem waarbij geld wordt geleend tegen rente, terwijl het uitgeleende totale geld (kapitaal) dat in omloop komt zonder rente ontstaat… Dus waar moet de rente van worden betaald… Uiteindelijk onstaat zo altijd een tekort in de totale massa van kapitaal/geld in omloop en zal een vervolglening per definities noodzakelijk zijn. Kwam een land in financiële problemen, dan moest het haar eigen publieke middelen van bestaan goedkoop verkopen aan de banken. Een andere manier is imperialistische verovering van aardse rijkdommen zoals in Afrika, wat dus ook volop gebeurde via corruptie, politiek list en bedrog, coups via omkoping van antigroepen, crises, strijd en oorlogen aldaar tot gevolg (tot en met de dag van vandaag).

Een wurgconstructie dat daarom enkel kan functioneren met continu expansie en oorlogen. Bovendien zit het systeem zó gewiekst in elkaar dat de mensheid zich nooit afvroeg waar geld vandaan kwam. Rothschild kreeg met name de ‘Central Bank of England’ in handen en heerste daarmee absoluut over financiën van regeringen, en met name ook over de opkomenden VS.

Vanwege de uiterst linke wurgconstructie was het daarom dan ook niet voor niets dat centrale banken in VS in 1ste instantie verboden werden, hoewel eigenaren van de ‘Central Bank of England’ (waaronder ook Warburg) het gepoogd hadden met een 1ste en 2de centrale bank in de VS. Beiden werden verboden. De FED is echter de 3de poging waarmee we nu nog zitten met zéér grote gevolgen.
Meer hierover in De elite de puppets en de muppets.

In elk geval werd grootkapitaal eind 19de eeuw aan politiek zionisme verbonden en zou stap voor stap steeds meer overheersen. Alles draaide daar om kapitale megawinsten. Het waren seculiere liberale joden. De socialistische zionisten werden daarmee afhankelijk. De zionistische beweging vond dit in het geheel niet bezwaarlijk, omdat ze sterk geloofden dat ófwel socialistisch ófwel liberaal zionisme uiteindelijk zou overwinnen voor het ultieme doel.

Kennelijk heiligt het doel alle middelen.

Eerste grondaankopen in Palestina

Gedurende 4 eeuwen (1516-1918) bestond onder de Ottomaanse vlag geen politiek-administratieve eenheid. De gebieden hadden geen duidelijke grenzen. Het had wel verschillende districten. Die maakten deel uit van provincies of administratieve eenheden. Het bovenste gebied (onder huidig Libanon) heette ‘Jordan’ Het onderste deel t/m het uiterste westen van huidig Jordanië heette ‘Filistin’. Vóór die tijd behoorde het gebied tot het Romeinse en daarna Byzantijnse rijk.

Hoewel ‘Filistin’ nog verwijst naar ‘Filistijnen’ waren de inwoners daar niet mee verwant. Zij waren Arabier en hadden ook die cultuur. Sterker, DNA-research wijst uit dat de Arabieren en joden het dichtst tegen elkaar zitten. De oorspronkelijke Filistijnen van ca. 3200 jaar geleden waren immers een gemigreerd maar inmiddels ook uitgestorven zeevolk.

Het gebied onder de Ottomanse staat was grotendeels woestijn. Gecultiveerde dorpjes werden bewerkt door keuterboeren. De dorpen waren klein en geïsoleerd, zelfvoorzienend, niet strak georganiseerd. De inwoners konden prima leven naar hun waarden en normen. Het land leasten ze van grootgrondbezitters die in Damascus of Beiroet woonden (in de 19de eeuw was landbouwgrond voornamelijk in bezit gekomen van notabelen).

De steden waren zéér goed ontwikkeld met cultuur, wetenschap, onderwijs en zéér goede infrastructuur. De lokale bevolking had 1 ding echter niet… een leger…

In de joodse nederzettingen ontstonden al vroeg strak opgeleide gebrainwashte milities betaande uit jonge mannen. Naargelang de segregeerde expansie van nederzettingen later zou vorderen, ontstond al vroeg een sterk institutionele aparte joodse maatschappij met een strakke structuur van orde en militie.

Dat zou in huidige termen een politie- en oorlogsstaat heten met de wil van expansie d.m.v. oorlog. De definitie van ‘militie’ is immers ‘oorlog’.

De Palestijnen zouden later kansloos blijken… ondanks dat de joden nog ver in de minderheid waren.

Het Ottomaanse Rijk was toegankelijker geworden en het moderne zionisme werd naast een politieke theorie ook een organisatie die hielp bij het stichten van nieuwe joodse nederzettingen in Palestina. De eerste groep pioniers, ‘Hibbat Zion’ genaamd, ‘liefhebbers van Zion’, arriveerden op 7 juli 1882 in Jaffa. Dit was het begin van de 1ste  golf van joodse immigratie naar Israel, ookwel 1ste Alliyah genoemd, wat zoveel betekent als ‘gaan naar’ Israel.

603781-baccdf50a9c3056a67f75a3a43ab87c2In 1903 was 20.000 hectare landbouw- grond gecultiveerd en ca. 10.000 joden hadden zich gevestigd.
Ze wilden een nieuwe joodse zelfvoorzienende mens ontwikkelen.

De eerste grondaankopen werden al in 1855 gedaan door Sir Moses Montefiori in Jaffa, Safed, Tiberias en Jeruzalem.

In 1899 werd in Londen de ‘Jüdische Colonial Bank’ gesticht, later veranderde in ‘Jewish Colonial Trust’.

Ze fungeert als nationale bank voor de zionistische beweging en is nu nog altijd, onder de naam Bank Leumi Le-Yisrael, de nationale bank van Israel.

In 1901 werd in Bazel het Joods Nationaal Fonds (JNF) gesticht, en in 1920 het Opbouwfonds. Het 1ste specialiseert zich in aankopen van onroerend goed, het 2de in het financieren van infrastructuur. Beide fondsen bestaan nog steeds en zijn actief zowel in Israel als in de Bezette Gebieden. Zij opereren enkel ten gunste van joden.

De landbouwvestigingen waren voornamelijk tot stand gekomen door financiële steun van de Franse Baron Edmond de Rothschild. Ook de Belgische Baron Maurice de Hirsch en de Britse Sir Moses Montefiore leverden grote financiële bijdragen aan de joodse pioniers.

De 2de Alliyah (1905-1914) als gevolg van nieuwe pogroms in Rusland, bracht een nieuwe generatie jonge, idealistische joden naar het gebied. Velen van hen waren beïnvloed door het Russisch revolutionaire denken zoals Tolstoj.

Daarbij was de Russische revolutie sterk beïnvloed middels relatief veel joodse namen op het allerhoogste niveau, ook weer gefinancieerd door de (inmiddels welkbekende) superrijke joodse bancair-politieke families. In de nieuwe joodse maatschappij moesten daarom ook socialistische idealen gerealiseerd worden.

Daarmee kregen de nederzettingen in eerste instantie een onmiskenbaar socialistisch karakter. In de kibboets huldigde men het beginsel van het gemeenschappelijk eigendom van het land, de productiemiddelen en vrijwel alle andere bezittingen. Er heerste directe democratie, functies rouleerden en alles werd zoveel mogelijk gemeenschappelijk gedaan (maaltijden, opvoeding, etc). De mosjav was een landbouwcoöperatie, waarbij zelfstandige boeren gemeenschappelijk in- en verkochten en soms samenwerkten, bijvoorbeeld bij het binnenhalen van de oogst.

Maar de kibboetsen werden zwaar gefinancierd door liberale superrijke Westerse joden, actief in de supertop van het internationale bedrijfsleven, banken en politiek.

Vestiging van een joodse staat was nog ver weg. De politieke omstandigheden stonden niet méér toe dan incidentele vestigingen van joodse pioniers in het land. Aan de vooravond van WWI woonden slechts 50.000 joden in het gebied. De Ottomaanse sultan had toegang en landaankopen eveneens terug bemoeilijkt want was niet van plan veel meer joden toe te laten om problemen te voorkomen.

Hoe mooi de gedachte ook is van kibboetsen, de eerste grote grondaankopen werden gedaan door Edmond de Rothschild. Als investeerder had hij vooral andere belangen. De familie had in de industriële revolutie (die zijzelf grotendeels financierde) al lang in de gaten welke moderne basis-benodigdheden noodzakelijk waren. Het gebied is rijk aan mineralen zoals koper, fosfaat, bromide, kalium, klei, silicium, zwavel, asfalt, magnesium en gas. Zonder toegang, geen elektriciteit, energie, kunstmest voor hoog-geconcentreerde efficiënte voedselproductie, geen chemische producten en medicijnen, et cetera. Het Rotschild-imperium investeerde daar al zwaar in via de Rockefellers, General Electric, DuPont, Krupp en een lange rij van internationale wereldnamen. De zionisten kregen zo de eerste verbonden grote lappen grond in handen.

De lokale bevolking was vanzelfsprekend niet happig op de ‘joodse invasie’ met duidelijke continu verdere verdringing van hun middelen van bestaan en de zionistische ideologie van feitelijke segregatie in het dagelijkse leven. Nationalisten stichtten twee kranten die de Palestijnse nationale beweging op gang brengen: Al Karmal (1909) en Falastin (1911), en een Maatschappij ter Ontwikkeling van Arabisch Palestina (Shirkat al Iqtisad al Falastini al Arabi) .

Interbellum en schaduwmacht

shadow02Het Ottomaanse Rijk had de Duitse zijde in WWI gekozen en was na afloop verslagen. Het gebied kwam daardoor direct onder bestuur van Brits mandaat en werd kort daarna in z’n geheel ‘Palestina’ genoemd.

Alle inwoners waren opeens Palestijnen.

De Britten mengden zich in een officiële verklaring, de Balfour Declaration.

De verklaring was een brief, geschreven op 2 november 1917 door de Britse minister van Buitenlandse Zaken Arthur James Balfour. Deze was gericht aan Lord Rothschild, eveneens leider van de joodse gemeenschap in Groot-Brittannië en was bestemd voor de Zionistische Federatie en kwam tot stand na intensieve lobby door Chaim Weizmann.

Wederom politiek-financiële corruptie als schaduwmacht in optima-forma…

Doordat het zionisme gericht is op een nationale aparte joodse samenleving (dus zonder enige vorm van samenleving met anderen), werd al snel duidelijk dat sprake was van segragatie met verlies van rechten van de oorspronkelijke bewoners (Arabieren) naar mate joodse kolonisatie vorderde. De effecten werden al merkbaar en dan nog wel gesteund door uiterst machtige corrupte Westerse politieke financiers, als zijnde oligarchen.

Verzet kwam daarom snel op dreef. Op 1 mei 1921 brak een grote revolte uit, zowel tegen het Britse bestuur als tegen de zionistische kolonisatie. In Haifa en Jaffa vonden grote gevechten plaats. Balans: 95 doden en 219 gewonden.

In 1929 probeerden de joodse kolonisten voor het eerst de heiligdommen rond de Al Aqsa-moskee in handen te krijgen. Het was een onrechtmarige daad en er volgde een algemene revolte. De balans was zwaar: 249 doden en 572 gewonden. De zionisten kregen geen controle over de heiligdommen.

De gebeurtenissen van 1929 wakkerden de nationale beweging nog méér aan. Verscheidene nationalistische partijen zagen het licht: de Onafhankelijkheidspartij (Hizb al Istiqlal), de Partij voor de Verdediging van het Palestijnse Vaderland (Hizb al Difa’a al Watani al Falastin) en de Partij van Palestijnse Arabieren (Hizb al Arabi al Falastini).

In datzelfde jaar vond de Britse ‘Shaw Commissie’ de joodse immigratie van 1925-1926 overdreven en beval een beperking van joodse immigratie aan met verkoop van grond. Het ‘Passfield White Paper’ van 1930 beperkte Joodse immigratie en grondverwerving op basis van ‘absorptiecapaciteit.’ De ‘Grondbewerking Verordening’ van 1933 verving eerdere wetten en instituten gaven land terug aan aan de Arabische ‘wettelijk huurders’ van West-Palestina.

resolveLinks een joodse nederzetting (1920).
Het toont de snelheid en efficiëntie waarmee de woestijn werd ontwikkeld met dit soort aparte kolonies, waarmee de Arabische zéér eenvoudige maar zelfvoorzienende ‘way of life’ en cultuur zéér snel werden verdrongen, met gevolgen.

Wederom, de joodse kolonisten leefden gescheiden en wilden volstrekt geen menging.

De oorspronkelijke (Arabische) inwoners van het gebied begonnen de effecten van segregatie te merken.

In 1934 gold de praktijk om de verwachte aantallen van illegale joodse immigranten af te trekken van quota van de joodse immigratie, maar in 1936 publiceerde de Conferentie van Protestantse en Katholieken in de VS: “Het is de stellige overtuiging van Christelijk Amerika dat de Britse regering zijn illegale, onrechtvaardige en onverdedigbare verdeling van Palestina weer ongedaan maakt en Trans-Jordanië herstelt naar zijn vorige staat als onderdeel van het grondgebied van Palestina en de deur opengooit voor joodse nederzettingen.”

In 1936 riepen de autotochtonen een algemene staking uit tegen joodse kolonisatie en ook tegen de verdergaande illegale inname van hun steden en heiligdommen. Het werd de langste algemene staking uit de geschiedenis van de arbeidersbeweging vanuit de Arabierse autotochtonen en duurde 6 maanden.
Het evolueerde tot een guerilla-oorlog. De autotochtonen slaagden erin het gehele platteland terug onder controle te krijgen. De joodse kolonies lieten ze ongemoeid. Ze veroverden de belangrijkste steden terug, waaronder Haifa, Jaffa en het oude stadsdeel van Jeruzalem.

De strijd ging niet alleen tegen kolonisatie maar was ook sociaal. De autotochtonen hadden de slogan:
‘het land voor wie het bewerkt, het huis voor wie erin woont’.

Dankzij joodse verstrengeling in de Westerse poltieke en bancaire supertop, voerden Britten massaal troepen aan om de revolte neer te slaan en bewapenden de joodse kolonisten. Zo werden de grondvesten gelegd van het Israelisch leger. Moshe Dayan en Yigal Allon, beiden later generaal en minister, kregen zo hun militaire opleiding.

De Arabieren werden bewapend via dezelfde netwerken van joods Westerse poltieke en bancaire supertop, maar geleverd vanuit nazi-Duitsland. Die supertop (Rotschild, Warburg, Niemeyer, Oppenheim, Schacht, etc.) financierde namelijk ook de (NS)DAP en de Duitse industrie en handel, zoals in het volgende hoofdstuk wordt beschreven: “Interbellum en aanloop naar WWII”.

Zo’n 750.000 joden zouden zijn verdreven / terug gedreven met verlating van huis en haard. Voor normale begrippen natuurlijk een schande, want gedaan met nazi-materiaal. Zo zou dat later ook geuit worden vanuit de joodse gemeenschap, maar feit is dat de joodse zionistische superrijken aan de poltieke, financiële top letterlijk indringend megawinsten maakten over lijken via beide zijden. Feit is ook dat de zionisten steeds meer land hadden ingepikt en d.m.v. feitelijke apartheid van bestaan en regelgeving de oorspronkelijke inwoners hadden verdrongen.

De joodse kolonisten opereerden als anti-guerilla eenheden. ’s Nachts infiltreerden zij in Palestijns gebied en bouwden geprefabriceerde forten: een houten toren werd omringd met een palissade en zo ontstond een nieuwe kibboets. Tijdens de autochtone revolte werden op die manier 53 kibboetsen gesticht.

De opstand werd uiteindelijk de kop ingedrukt en voor decennia vernietigd. In 1939 bloedt de opstand dood. 15.000 doden en gewonden zijn gevallen.

In 1939 neemt het Britse Lagerhuis het ‘MacDonald White Paper’ aan waarin joodse immigratie in Palestina toch wordt beperkt en de autotochtonen als Palestijnen zelfbestuur in het vooruitzicht werd gesteld. Kort hierop breekt WWII uit.

Interbellum en aanloop naar WWII

Voorgaand hoofdstuk valt zuur samen met een periode waarin Hitler via de (NS)DAP aan de macht kwam.

Hitler’s vader, Alois Hitler, werd in 1837 geboren als de onwettige zoon van Maria Anna Schicklgruber. Zij was een bediende in het huis van Baron Rothschild te Wenen. Toen de zwangerschap uit kwam, werd ze ontslagen waarna Alois werd geboren.

De Rothschilds zijn, zoals u intussen weet, seculier internationaal indringend politiek verbonden liberaal Duits-Joodse superbankmagnaten tot op de dag vandaag.

Adolf was zich zeer bewust van zijn afkomst, maar was in de hoogste kringen een “Hinterlandschwein”. Na WWI viel hij in Berlijn op vanwege retorica in zijn politieke engagement voor de arbeiders in een extreem arm Weimar Deutschland.

De partij DAP zette Hitler in het zadel.

In de jaren 20 hadden verschillende Duitse Rothschilds gestudeerd en gewerkt in de VS. Terug in Europa kwamen zij in het bestuur van (alt) Deutsche Bank. DB was al de huisbankier van de Pruisische staat en haar Adel die voornamelijk bestond uit expansie beluste krijgsheren. De hoofdstad van Pruisen was Berlijn.

Topposities in investeerders, banken en handel werden in de Duitse Weimarrepubliek zeer breed bekleed door joodse elite. Militair en in overheidsfuncties domineerden vooral Pruisische Adel waarin titels en te volgen ‘s lands heersende functies bij geboorte automatisch werden toegekend. Zij waren sterk vermengd met ondernemende en bancaire joodse netwerken. DB financierde de staat Duitse Weimarepublik, de industrie en handel, en ook de socialistische DAP in Berlijn. Hitler hernoemde de partij NSDAP, maar de financiers veranderden niet.

Het hart van de financier was Paul Warburg. Een Duits-Joodse bankier die mede de grondlegger was van de FED en in het bestuur zat van IG-Farben, een subdivisie van Rockefeller’s Standard Oil. Rothschild was o.m. ook de huisbankier voor de Rockefellers…

In 1938 werd het Joden verboden een baan te hebben, maar hun Joodse bestuurders bleven zitten.

Kunnen we hier (lijkt mij) niet stellen dat de extreem liberale kapitalistische joden in feite extreem politiek-bancair corrupt waren voor megawinsten, en tegelijkertijd indringend zionistisch actief waren met de holocaust als gevolg? Dat lijkt me eerlijk gezegd wel in de complete lezing van vandaag de dag. Nog wranger is dat Rothschild’s naam voortkomt uit de joodse David ster. Rothschild is maar één naam. Andere namen zijn b.v. Warburg, Niemeyer, Oppenheim, Schacht, Schiff…

Max Warburg was zelfs hoofd van de Duitse geheime dienst geweest gedurende WWI, en was daarnaast zelfs de persoonlijke financieel adviseur van de Kaiser…

Overgrootvader en grootvader Bush hadden het t.a.v. WWII ook goed uitgekiend. Via Brown Brothers & Harriman investeerden ze in nazi-Duitsland, via de UBC gelinieerde BHS Bank in Rotterdam krijgen ze de bewapeningswinsten terug in de Verenigde Staten. De winsten lopen in 1934 op tot honderden miljoenen die ook naar Rotterdam en New York vloeien. In New York is Prescott Bush (grootvader van G.W. Bush) ondertussen managing director van UBC Bank die samen met de Bank voor Handel en Scheepvaart in Rotterdam (eigendom van August Thyssen/Krupp) het geldkanaal van en naar nazi-Duitsland vormt. “De familie Bush wist zeer goed dat Brown Brothers het Amerikaanse geldkanaal naar nazi-Duitsland was en dat de Union Bank de geheime pijplijn was om het nazi-geld via Nederland opnieuw naar Amerika te brengen”, schrijft John Loftus, voormalig procureur van het US Departement Nazi War Crimes.

Tegelijkertijd vormden bovenstaande financieel machtige families (letterlijk) de schaduwmacht ter verovering van Palestina als (letterlijk) nietsontziende oligarchie.

Na WWII

constitution-burning1Werelgrootdmacht Groot Brittanië was totaal verzwakt. Het Bretton-Woods-akkoord gaf overziende macht aan de V.S. De League of Nations (Volkenbond) werd omgevormd naar UN, maar gepoliticeerde macht achter de schermen veranderde nooit. Families als Rockefeller, Warburg, Rothschild, Oppenheim, Schacht bleven overheersen met zetels in de politiek, het bedrijfsleven en de bancaire sector.

Op 15 mei 1948 loopt het Britse mandaat voor Palestina af. Het Joods Agentschap roept een dag eerder al direct de staat Israel uit. De vraag is op welke gronden, maar de Amerikaanse president Truman erkent Israel binnen een half uur. Formele erkenning duurde tot 1949. De Sovjet-Unie en vrijwel al haar satellietstaten alsook Zuid-Afrika en Ierland erkennen Israel vrijwel onmiddellijk volledig.

Truman is niet bepaald onbesproken. In 1909 werd hij vrijmetselaar. In september 1940 werd hij grootmeester van het Grootoosten van Missouri. Vrijmetselaren zijn groot voorstander van vriendjes-netwerken en expansie-drift via vrijhandel. En hij werd daarbij als grootste misdadiger gezien wegens zijn verantwoordelijkheid voor de dood van meer dan 200.000 burgers bij de bombardementen op Hiroshima en Nagasaki, en voor de dood van ongeveer 140.000 burgers tijdens de Slag om Okinawa.

Truman en Nelson Rockefeller waren zakelijk bevriend. En Rockefeller had verstrengelde banden met huisbankier Rotschild dat al decennia enorm had geïnvesteerd in het zojuist geproclameerde Israel, alsook in o.m. het Rockefeller-imperium (op 2 november 1950 vroeg Truman per brief aan Nelson of hij voorzitter wilde worden van de ‘Advisory Board of International Development’).

Vóór de bühne zouden de holocaust, de getto’s, en de pogroms in Oost-Europa en Rusland aanleiding zijn geweest tot gebaar van genoegdoening voor een joods thuisland, maar feit is ook dat de grootmachten in het Westen en USSR dominantere financieel-economische uitbreiding kregen in het Midden-Oosten, rijk aan vele mineralen en gas. Dit is toch echt pure expandie-drift.

Na de oorlog stond Truman overigens ook bekend als een fervente anticommunist die er belang aan hechtte dat Europa buiten de invloedssfeer van de toenmalige USSR zou blijven, maar toonde Truman zich ook voorstander van internationale samenwerking via vrijhandel (uiteraard als vrijmetselaar), en stond hij in 1945 mede aan de wieg van de UN.

De UN kan vóór de bühne dan wel ‘geboren’ zijn als vredesbewaker. In werkelijkheid heeft het een financieel-economische basis, en dit is nu dan ook goed te begrijpen vanuit haar bron van ontstaan.
De agenda vandaag is overigens echt niet anders.

De USSR zorgde er inmiddels voor dat Israel grootscheeps wapens uit Tsjecho-Slowakije kon kopen die de strijd tussen joden en Arabieren in het voormalige Mandaatgebied Palestina mede zouden beslissen.

Intussen hadden joodse kolonisten ondergronds een goed opgeleide militie opgebouwd, getraind door Britse militaire top. Op de proclamatie van de staat Israël volgde een aanval uit Egypte, Irak, Libanon en Syrië, maar Israel kreeg aan het einde van de vijandelijkheden een gebied in handen dat 22% groter was dan wat oorspronkelijk aan de joodse staat was toegekend. 700.000 Arabieren zijn dan al voor en tijdens de gevechten verdreven naar de Westelijke Jordaanoever, Gazastrook en Libanon, alwaar zij in vluchtelingenkampen terechtkomen.

Op 11 december 1948 werd door de Algemene Vergadering van de UN resolutie 194 aangenomen waarin bepaald werd dat Palestijnse vluchtelingen die in vrede met hun buren willen leven het recht hebben om terug te keren naar hun huizen. Israel stemt in met de resolutie, maar voerde hem niet uit daar er feitelijk nog immer sprake was van een staat van oorlog tussen Israel en haar buurlanden en er dus van vrede geen sprake was.

De terugkeer van driekwart miljoen verdreven Palestijnen wordt door Israel sindsdien verhinderd.

Op 11 mei 1949 verleende de Algemene Vergadering van de UN met resolutie 273 het lidmaatschap van de UN aan Israel. Israel werd door een groot aantal niet-moslimlanden tussen 1948 en 1950 erkend. Turkije erkende Israel in maart 1949.

In 1950 nam het Israelische parlement, de Knesset, de Wet op de Terugkeer aan dat alle joden, van waar ook ter wereld, het recht verschaft zich in Israel te vestigen. Dit maakte ook grootschalige immigratie van Joden uit Azië en Afrika mogelijk. En dat gebeurde dan ook massaal.

4-kaarten-met-tekstExpansie van Israelische nederzettingen is sindsdien in een stroomversnelling gekomen. Steeds méér land werd ingenomen door joden en Palestijnen werden hardhandig verdreven.

In 1956 breekt als gevolg van de Egyptische nationalisatie van het Suezkanaal de Suezcrisis uit hetgeen leidt tot een oorlog tussen Frankrijk, Groot-Brittannië en Israël enerzijds en Egypte anderzijds. Israel zou vooral meedoen omdat het politiek geïsoleerd zou zijn en op die manier meer politieke en militaire steun hoopte te krijgen.

Feit is ook dat het Suezkanaal een investering is van Rotschild, de belangrijkste grondlegger van Israël.

Israel verovert in deze oorlog de Sinaï om zodoende de scheepvaart door het Suezkanaal naar de havenstad Eilat weer mogelijk te maken. Bij de wapenstilstand van 1957 bedingt Israel vrije doorvaart door het kanaal en de stationering van een UN-troepenmacht in de Gazastrook. Het Israelische leger trekt zich terug uit de Sinaï en de Gazastrook.

In 1964 wordt de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie (PLO) opgericht. Hun doel is vernietiging van de staat Israel en vestiging van een Palestijnse staat in diens plaats. Tevens is de PLO anti-Westers. De PLO vindt namelijk allereerst dat Israelische expansie via Westerse kapitale corruptie aan de Westerse top de Palestijnen hebben verdreven van hun land.

Met alle informatie vandaag voorhanden, blijkt dat toch inderdaad te kloppen. Interessant, want de PLO werd in de media toch vooral neergezet als terroristische organisatie.

De internationale woede tegen Israel intensiveert in die tijd. Ook de internationale isolatie van de joodse staat nam toe, in bijvoorbeeld de UN waar Arabische landen en andere derdewereldlanden een machtsblok vormden en de Sovjet-Unie, die zich tijdens de Koude Oorlog van Israel, een Amerikaanse bondgenoot, afkeerde.

In 1967 kreeg de Egyptische anti-westers en anti-israel president Nasser steun in de Arabische wereld om de Golf van Akaba (Golf van Eilat) voor Israelische scheepvaart te blokkeren. Nasser dwong tevens de UN-vredestroepen, die sinds de Suezcrisis van 1956 op Egyptisch grondgebied in de Sinaï aanwezig waren om de partijen uit elkaar te houden, te vertrekken. Tevens vond er een grote troepenopbouw plaats aan de Israelische grens in Egypte, Jordanië en Syrië om Israel wederom binnen te vallen.

Op 5 juni 1967 ging Israel over tot een aanval richting Egypte en Syrië. Wat mee zou spelen bij deze beslissing is dat Israel klein is en te weinig ruimte zou hebben om terug te trekken alsmede de vrees dat een succesvolle Arabische invasie het einde van het land en de joodse inwoners zou kunnen betekenen.

De Zesdaagse Oorlog is een feit. O.l.v. opperbevelhebber Yitzchak Rabin veroverde het Israelische leger in 6 dagen de Sinaï, de Gazastrook en de Hoogten van Golan.

In de verrassingsaanval vroeg in de ochtend van 5 juni 1967 vernietigden Israelische gevechtsvliegtuigen vrijwel de gehele Egyptische luchtmacht op de grond. Ook de luchtmacht van Syrië en Jordanië werd grotendeels uitgeschakeld. Duizenden tanks werden buitgemaakt en hun bemanningen gevangengenomen. Israel deed een beroep op Jordanië om zich niet in de strijd te mengen, maar Jordanië had op 30 mei een defensieverdrag met Egypte gesloten en ging aan de zijde van Egypte en Syrië aan de oorlog deelnemen. Israel nam vervolgens de Westelijke Jordaanoever (West Bank) en Oost-Jeruzalem in. Na een felle strijd werd de Oude Stad van Jeruzalem door Israel veroverd en ingelijfd. Aan het slot van de oorlog werden de economische belangrijke Golanhoogten onder grote verliezen ingenomen, gesteund door de inlichtingen van de Israelische spion Eli Cohen.

De Golanhoogten zijn van economisch belang vanwege zoetwater, noodzakelijk voor 1ste levensbehoefte en landbouw. De Golanhoogten zijn rijk aan zulke bronnen. Toen Israel op 14 mei 1948 de onafhankelijkheid uitriep, vielen de volgende dag de Arabische legers vanuit de omringende landen het land aan. Die Onafhankelijkheidsoorlog eindigde in april 1949 met de bezetting van de Westelijke Jordaanoever en Jeruzalem door Jordanië. Dat land annexeerde toen de Westbank en Jeruzalem. Maar Israel hield na die oorlog al 22% méér land over. En achteraf is de Zesdaagse agressie disproportioneel gebleken.

Na 6 dagen oorlog kwam het tot een staakt-het-vuren. De Veiligheidsraad van de UN nam in november resolutie 242 aan die opriep tot Israelische terugtrekking uit bezette gebieden in ruil voor Arabische erkenning van Israel achter veilige grenzen.

Op 1 september 1967 kwamen de leiders van Arabische landen samen in de Conferentie van Khartoum om hun militaire nederlaag en de nieuwe situatie te bespreken. Zij besloten tot een driewerf  ‘neen’, géén erkenning van Israel, géén onderhandelingen met Israel, en géén vrede met Israel. De Veiligheidsraad van de UN vaardigde op 22 november 1967 resolutie 242 uit, waarin van Israel werd geëist zich terug te trekt uit de Zesdaagse Oorlog bezette gebieden, en van alle partijen werd geëist dat zij elkaar zullen erkennen en elkaars soevereiniteit zullen respecteren.

De West Bank bleef Israelisch bezet gebied, al werd het niet geannexeerd. Daarmee kwamen ca. 1.000.000 Palestijnen onder onder Israelisch beheer. In het publieke debat betoogden Moshe Dayan, Israel Galili en anderen dat de Palestijnen geïntegreerd moesten worden. Pinhas Sapir en anderen pleitten juist voor totale segregatie. Uiteindelijk won het kamp-Dayan de steun van de regering-Meir.

muurxyz

De Palestijnen werden in Israel ingezet als goedkope arbeidskrachten. Hun lonen stegen vergeleken met de eerdere situatie, maar bleven ver achter die bij van Israelische arbeiders. Ze werden gediscrimineerd en tot een soort van goedkope slaven gemaakt. De arbeid van Palestijnse arbeiders wekte zelfs dan nog weerstand op bij radicalere zionisten. Zij vonden Israel een exclusief joods werk en volgens hen hadden Palestijnen helemaal geen rechten.

En eenmaal de West Bank in handen is Israel wederom overgegaan tot stichting van nieuwe nederzettingen aldaar, maar Israelische nederzettingen worden in dat gebied door UN niet geaccepteerd. Israel gaat er tot en met de dag van vandaag overigens gewoon mee door.

Jaren 70 en 80

Op de Grote Verzoendag (Jom Kipoer) in 1973, één van de belangrijkste godsdienstige dagen in de joodse kalender, openden Egypte en Syrië een grootschalige aanval op Israel. De joodse staat was aanvankelijk volledig verrast maar het wist toch na aanvankelijke nederlagen de status quo van voor de oorlog te herstellen.

Anwar Sadat, de Egyptische president, verbaasde vriend en vijand in 1977 door een bezoek te brengen aan Israel en in Jeruzalem het parlement de Knesset toe te spreken. Door bemiddeling van de VS kwamen in 1978 o.l.v. president Jimmy Carter de Camp Davidakkoorden tot stand. Een vredesverdrag tussen Egypte en Israel volgde waarna Israel zich uit de Sinaï terugtrekt. Op 26 maart 1979 werd de vrede getekend en is Egypte het eerste Arabische land dat Israel erkende. De vrede met Egypte heeft de uitstoting van het Arabische land uit de Arabische Liga tot gevolg gehad en indirect leidde het tot de moordaanslag op Sadat.

Weer verdere Israeliche expansie zonder legitimiteit: in 1981 annexeerde Israel de Golanhoogvlakte nadat het eerder al Jeruzalem tot de ondeelbare en eeuwige hoofdstad van het land had gemaakt. Beide werden internationaal slechts zelden erkend hoewel enkele landen wel hun ambassades in Jeruzalem vestigden.

Ondanks alle akkoorden bleef Israel expanderen… Dit keer werd inname van de Golanhoogte echter niet geaccepteerd.

Jaren 90

YASSER ARAFAT FILESNa de Golfoorlog, waarbij de Palestijnen openlijk de zijde van Irak hadden gekozen, werden in 1993-95 de Oslo-akkoorden getekend waarbij de PLO door Israel werd erkend als behartiger van de Palestijnen en de PLO op hun beurt aanvallen tegen Israel te staakten. Onder bepalingen van het akkoord werd de ‘Palestijnse Autoriteit’ opgericht. Deze kreeg gefaseerd beperkte autonomie toegekend over de Palestijnse gebieden die Israel bezet hield.

PLO-leider Yasser Arafat, de Israelische premier Yitzchak Rabin en de Israelische minister van buitenlandse zaken Shimon Peres ontvingen hiervoor in 1994 de Nobelprijs voor de Vrede. Met Jordanië werd op 26 oktober 1994 een vredesverdrag gesloten, waarbij Israel door Jordanië werd erkend.

Maar de zionisten gingen door. De Knesset besprak vooral uitbreiding via nederzettingen, de (terroristische) strategie en segregatie. Ze waren nooit echt van plan vrede te stichten.

Premier Rabin werd in 1995 vermoord door een joodse extremist en het vredesproces vanaf 1996 verliep zéér moeizaam. Benjamin Netanyahu werd de nieuwe minister-president.
Daarmee namen het aantal aanslagen door Hamas toe. In Zuid-Libanon voerde de Hezbollah aanvallen uit op de Israelische bezettingsmacht. In 1998 sloten Benjamin Netanyahu en Yasser Arafat het ‘Wye River Memorandum’, een akkoord dat onder meer behelsde dat de PLO haar Handvest zou wijzigen, dat nog steeds de vernietiging van de joodse staat voorstond. Verder werden er ook afspraken gemaakt over samenwerking tussen Israel en de Palestijnse Autoriteit op het gebied van terrorismebestrijding. Israel moest volgens dit akkoord 13% van het door haar bezette gebied overdragen aan de Palestijnen.

In 1978 had Israel zich ingemengd in de Libanese Burgeroorlog en werd het zuiden van Libanon bezet door het Israelische leger. Het excuus was dat de PLO zich daar had gevestigd. De PLO had zich op dat moment echter nog niet ingemengd en na de Israelische invasie ontstonden Libanese verzetsbewegingen die de door Israel bezette gebieden wilden bevrijden en het Israelische leger wilden dwingen Libanon te verlaten. De Hezbollah is voortgekomen uit deze verzetsbewegingen, ze noemden zichzelf Hizb Allah, wat staat voor ‘Partij van God’.

Hamas komt voort uit een organisatie genaamd ‘Al-Mujamma al Islam’, een Palestijnse afsplitsing van de Egyptische Moslim Broederschap. Hamas hield zich aanvankelijk bezig met religie en sociaal werk. Ze bouwden ziekenhuizen en scholen en boden burgers financiële hulp, zoals goede Islam en de moskee dat voorstaat, en precies zoals de christelijke traditie.

In het begin van de jaren ’80 van de 20ste eeuw zag Israel Al-Mujamma al Islami als een mogelijke bondgenoot in de strijd tegen de PLO. Israel hoopte zo verdeeldheid te kunnen zaaien binnen de PLO en de Palestijnse gemeenschap.

In de 2de helft van de jaren ’80 ging Al-Mujamma al Islami zich steeds meer richten op verzet tegen Israel en werd het van een religieuze sociale beweging steeds meer een verzetsbeweging. Dat karakter veranderde definitief in 1987 met het begin van de eerste Palestijnse intifada (1987-1993). In dat jaar werd de naam veranderd in ‘Hamas’.

Intifada is een Arabisch woord en betekent letterlijk ‘afschudden’. Het werden een aantal opstanden in de Palestijnse gebieden tegen de Israelische bezetting.

Netanyahu is niet bepaald een fris mannetje. Hij is uitgesproken rechts, een keiharde liberale zionist. Hiermee werd de verhouding tussen Israel en Palestina nog slechter dan het al was. Hoewel zijn grootouders oorspronkelijk uit Litouwen en Polen kwamen, waren zijn ouders verhuisd naar Minneapolis in de Verenigde Staten.

Benjamin Netanyahu diende van 1967 tot 1972 als officier in het Matkal-commando van het Israelische defensieleger. Het imago van het Israelische leger was/is er een van disproportionele vergelding, agressie, gestroomlijde geurilla-methoden en superieure training en bewapening. Hij studeerde management aan het Massachusetts Institute of Technology (M.I.T.) tot 1975, en studeerde politieke wetenschappen aan Harvard.

Hij werkte bij de Boston Consulting Group waar hij directe collega was van Mitt Romney. Van 1984 tot 1988 was hij Israels ambassadeur bij de UN. Dit zijn geen vriendelijke netwerken. O.m. de Boston Consulting Group (ik ken ze) is berucht om uiterst slinkse methoden en grote overheidsopdrachten. De organisatie is een dekmantel van spionage en de cultuur is vals en agressief. Harvard is een bolwerk van de corrupte en verdorven Bank of America die er uiterst immorele praktijken op nahoudt. Het staat mede aan de basis van de financiële crash en op 10 november 2013 werd bekend dat federale aanklagers de maximale boete eisen van 863 miljoen dollar wegens het doorverkopen van Amerikaanse rommelhypotheken aan Freddie Mac en Fannie Mae (waardoor deze snel vielen na Lehman Brothers). Echt een zéér smerige bende waarop ook Harvard gestoeld is.

Hieruit komt de moraal van Netanyahu: compromisloos, agressief, slinks…  Hij is niet uit op vrede. Wel staat hij voor keiharde rechtse handel (waarin het doel alle middelen heiligt in die moraal). Eerder heeft hij al geuit dat Israel niet zozeer het beloofde land is, maar een puur economische grond heeft.

Dit laatste is zondermeer een feit, alleen zal het publiek het door de decennia heen niet (meer) beseffen, of werd onvolledig geïnformeerd. Israel is ontstaan vanuit politiek zionisme. Zoals eerder uitgelegd is dat geen geloof, maar een zéér rechtse seculiere beweging zonder acceptatie van andersgelovenden. Netanyahu lijkt daar inderdaad de belichaming van.

Met Netanyahu werd de verhouding tussen Israel en Palestina nóg slechter.

En als klap op de vuurpijl: de Palestijnen ontdekten per toeval een mega gasveld ter grote van 1.000 miljard m3. Gezegd werd dat ze het in 2010 zouden willen produceren…

2000+ escalatie en toenemende kritiek op Israel

De Gazastrook in het zuiden en de West Bank vielen en vallen nog steeds onder de staat Israel.Vooral in de West Bank ging Israel steeds weer verder met het ‘planten’ van nieuwe nederzettingen, terwijl dat illegaal is, cq. niet wordt geaccepteerd door de UN. Daarmee geraakten de Palestijnen voortdurend in verdergaande verdrukking. Kritiek op de bezetting (in feite verovering) werd ook groter. Palestijnen ondervonden steeds verdere isolatie, segregatie en verminderde rechten, maar het wordt kennelijk uit het nieuws gehouden.

Inmiddels beginnen boekjes te openen zoals Miko Peled, de zoon van de inmiddels overleden Israelische generaal Peled die joodse politieke taktieken van dichtbij meemaakte en er zijn vader thuis vaak over hoorde praten. Miko ging later in z’n leven op onderzoek uit in de gebieden die verboden te betreden waren. De Palestijnen mogen de steeds verder uitbreidende joodse gebieden niet betreden en de Israelieten worden indringend gewaarschuwd dat de Palestijnse delen zéér gevaarlijk zijn, maar hij liep er toch door heen en was zéér geschrokken van de feitelijke agressie van Israel.

Terug in 2001: De 2de Palestijnse intifada begon tegen de Israelische continu uitbreidende bezetting (verovering). Zou de ontdekking van Palestijns gas in 1999 er iets mee te maken hebben (1.000 miljard m3).

Israël kreeg te maken met zelfmoordaanslagen (mensen die volstrekt radeloos waren en géén enkele vorm van toekomst meer zagen) en werd bestookt met raketten en mortiergranaten vanuit de Gazastrook. Israel reageerde met enkele militaire operaties. In een poging het geweld te stoppen. Israel had zich in september 2005 wel teruggetrokken uit de Gazastrook en alle Israelische nederzettingen daar ontruimd. Het geweld nam niet af, omdat de Gazastrook nog steeds onder Israel’s bewind viel.

In het noorden: op 6 februari 2006 sloot de ‘Free Patriotic Movement’, een Libanese politieke partij met vooral christelijke aanhangers, een overeenkomst met Hezbollah. Op 12 juli 2006 vielen strijders van Hezbollah een Israelische grenspost aan. Bij de aanval werden 3 Israelische soldaten gedood en 2 gevangengenomen: Ehud Goldwasser en Eldad Regev. Tegelijkertijd vuurde Hezbollah Katjoesja-raketten af op Israelisch grondgebied. Bij een mislukte poging van het Israelische leger om de gevangengenomen grenswachten direct weer te bevrijden kwamen nog eens 5 Israelische militairen om het leven. Israel reageerde met een massale vergeldingsactie met luchtaanvallen en artilleriebeschietingen op Libanese doelen. Ruim een maand later, op 14 augustus 2006, kwam het tot een staakt-het-vuren.

Achteraf werd het als disproportionele actie gezien door Israel.

Het treffen tussen Israel en Hezbollah kostte 1.300 mensen het leven (grotendeels Libanese burgers). Na de oorlog werd Hezbollah voor de moslims de ‘held van de wederopbouw’. Hezbollah startte direct na de wapenstilstand op 14 augustus 2006 met hulpverlening aan de bevolking en herstel van beschadigde huizen. Met de aanpak na de oorlog van 2006 zette Hezbollah zich neer als een beweging die van aanpakken weet en het belang van de Libanese bevolking centraal stelt, hierdoor won Hezbollah aan populariteit. Met de strijd tegen Israel werd Hezbollah gesterkt in de ogen van sommigen in de regio.

De Israelisch-Libanese oorlog van 2006 leidde tot grote binnenlandse problemen voor Olmert.

Terug naar het zuiden en de West Bank:

In verband met ‘Palestijnse Autoriteit’ (beperkte autonomiteit) mogen Palestijnen eigen ververkiezingen houden en die werden in 2006  door Hamas gewonnen. Deze nam in feite de plaats in van de voormalige PLO en haar Handvest waarvan de leider ‘Arafat’ in 2004 was overleden. Arafat was op hoge leeftijd gekomen, en had in de Oslo-akkoorden met Israel de ‘Palestijnse Autoriteit bereikt’.

Dit leidde direct tot een economische en politieke boycot door Israel, de VS en de EU die Hamas als een terroristische organisatie aanmerken.

Israeli Iron Dome fires missile against Grad missile from Gaza StripIn het zuiden van Israel werd de bevolking daarom geconfronteerd met voortdurende raketbeschietingen, ditmaal vanuit de Gazastrook dat door Hamas wordt gecontroleerd.

Onder Sharon stemde de Knesset in 2004 in met het plan tot terugtrekking uit de Gazastrook en ontmanteling van de joodse nederzettingen. Netanyahu was het niet eens, en dreigde af te treden tenzij er een referendum zou komen over deze terugtrekking.

Hij zwakte zijn ultimatum af, maar op 7 augustus 2005 diende hij zijn ontslag in als minister van Financiën, nadat de regering had besloten Israelische nederzettingen in de Gazastrook en West Bank te ontruimen. De regering viel en Sharon richtte zijn eigen politieke partij op, Kadima geheten. In 2006 raakte Sharon in een diepe coma en na een overgangsperiode werd Ehud Olmert de nieuwe premier.

Op 19 juni 2008 ging de door Egypte geïnitieerde wapenstilstand in tussen Hamas en Israel. Hamas verklaarde zich aan de wapenstilstand te houden maar behield wel het recht voor om zich te verdedigen mocht Israel het bestand schenden. Op de vraag of Hamas een langere wapenstilstand voor mogelijk hield, zei Hamasleider Nizar Rayyan: “De enige reden om akkoord te gaan met een wapenstilstand is om ons beter voor te kunnen bereiden op de definitieve strijd met Israel en daar hebben we geen vijftig jaar voor nodig. Israel kan niet blijven bestaan, het is een belediging van God”.

Op 4 november 2008 kwam de wapenstilstand op losse schroeven te staan nadat Israelische militairen een Palestijnse strijder doodden. Beweerd werd dat ze bezig waren met ontmanteling van een tunnel die bedoeld zou zijn om Israelische militairen te ontvoeren.
In de gevechten die volgden, kwamen nog eens 5 Palestijnen om het leven en raakten 4 Israelische militairen gewond. Hierna laaide de strijd tussen Hamas en Israel weer op, in november en december vuurde Hamas 486 raketten en 309 granaten af vanuit de Gazastrook.

In december 2008 gaf de Israelische minister van Defensie Ehud Barak toestemming voor een serie luchtaanvallen op Gaza, Premier Ehud Olmert besloot om de aanval uit te stellen. Op 13 december liet Israel weten dat het ondanks de schendingen van de wapenstilstand het bestand wilde verlengen. Op 18 december 2008 liet Hamas weten de (al geschonden) wapenstilstand met Israel niet te willen verlengen. Hamas legde de schuld bij Israel die zich niet aan het bestand had gehouden en ook de blokkade van de Gazastrook niet op wilde heffen.
Op 21 december vuurde Hamas daarom 70 raketten af op Israel. In het kader van Egyptische bemiddeling kondigde Hamas een staakt-het-vuren van 24 uur af. Hamas kwam met een verklaring dat ze een nieuw bestand wilde overwegen als ‘Israel haar agressie stopt en de grensovergangen opent’.

Als vergelding bestookte Israel op 24 december 2008 Hamasdoelen waarbij 1 persoon om het leven kwam. Op dezelfde dag kwam het Israelische veiligheidskabinet bijeen om te praten over de voortdurende beschietingen vanuit Gaza. Het veiligheidskabinet besloot plannen om de blokkade van het Palestijnse gebied tijdelijk op te heffen weer in de ijskast te zetten en gaf het Israelische defensieleger (IDF) toestemming voor een militaire operatie.

Op 25 december gaf Israel Hamas 48 uur de tijd om het verzet te staken en op 26 december opende Israel vijf grensposten voor de toevoer van humanitaire goederen. De beschietingen hielden echter aan, waarop Israel op 27 december 2008 startte met ‘Operatie Gegoten Lood’.

2008-2009 Operatie Gegoten Lood… en verder…

372852_Israel-Gaza-SmokeOp 27 december 2008 startte Israel de grootschalige militaire operatie in de Gazastrook. Het begon met een luchtaanval.
Op 3 januari begon Israel met de grondaanval. In deze oorlog zal voor het eerst worden bericht dat Israel oorlogsmisdaden begaat. Wereldwijd vinden grote demonstraties plaats tegen zowel Israelische geweld als tegen de Palestijnse raketaanvallen.

Wederom: zou de ontdekking van Palestijns gas in 1999 met het plan het te produceren in 2010 er iets mee te maken hebben (1.000 miljard m3).

De verwoestingen zijn nog nooit zo massaal geweest en voor het eerst begint de publieke opinie tijdens deze oorlog grote kritiek te uiten tegen Israel en mogelijke oorlogsmisdaden. De media blijft de zijde van Israel kiezen.

Vanaf 7 januari 2008 was er een dagelijks staakt-het-vuren van Israelische zijde van 3 uur om humanitaire redenen. Met de gevechtspauze wilde Israel hulpverleners de kans geven om voedsel en medicijnen naar het Palestijnse gebied te brengen. In de Gazastrook was een gebrek aan voedsel en er is maar af en toe elektriciteit voor handen. Ook zitten de ziekenhuizen overvol met gewonden.

Op 8 januari 2008 meldde een UN-medewerker dat Israel in het noorden van de Gazastrook een UN-hulpkonvooi had beschoten. De chauffeur van het konvooi kwam daarbij om het leven, de bijrijder raakte gewond. De beschieting was voor UN-organisatie UNRWA reden om de hulp in de Gazastrook op de schorten. Volgens de UN droeg de vrachtwagen het UN-teken, Israel zei toe het incident te onderzoeken.
De beschieting van het konvooi vond plaats tijdens de 3 uur gevechtspauze, in diezelfde 3 uur werden er 16 raketten op Israel afgevuurd vanuit Gaza, waarbij 2 Israelische militairen gewond raakten. Het Rode Kruis in Gaza beschuldigde Israel ervan ambulances te belemmeren, waardoor slachtoffers niet snel vervoerd konden worden.

Bemiddeld uit Egypte zou vanaf 19 juni 2008 een 6-maand durende staakt-het-vuren van kracht gaan, maar geen van beide partijen hield zich ter aan.

Op 15 januari 2009 werd het hoofdkwartier van de UN-hulporganisatie voor Palestijnse vluchtelingen UNRWA getroffen. UN-secretaris-generaal Ban Ki-moon was woedend over deze aanval waarbij 3 personeelsleden werden gewond. Israel zei het te betreuren, en stelde dat er vanuit dit gebouw geschoten was. Ook een flatgebouw met daarin de kantoren van Reuters en andere media-organisaties werd beschoten.
Volgens Reuters waren de coördinaten bij het leger bekend. Het UN-complex en het mediakantoor stonden in de wijk Tel al-Hawa in Gaza-Stad, waar Hamas en het Israelische leger op 15 januari een zware strijd uitvochten.
De Israelische minister van Defensie Ehud Barak noemde de beschieting van het UN-complex een grove fout. Ook de Israelische premier Ehud Olmert bood zijn excuses aan. Volgens Olmert was de aanval echter een antwoord op beschietingen vanuit het complex, ook al werd dit niet bewezen en ontkend door de UN.

Na de aanval op het kantoor van de UNRWA schortte de vluchtelingenorganisatie de hulp aan inwoners van de Gazastrook op.

Op 17 januari kiest Israel voor een eenzijdig staakt-het-vuren na een oproep van de UN. De strijdende partijen negeerden de UN-resolutie aanvankelijk.

Eén van de Hamasleiders, Osama Hamdan, meldde diezelfde dag dat Hamas zal doorvechten tegen Israel, ook als Israel een eenzijdig staakt-het-vuren afkondigt en het offensief in de Gazastrook staakt. In de avond besloot het veiligheidskabinet van Israel toch tot een eenzijdig staakt-het-vuren. Het ging in in de nacht van 17 op 18 januari om 01.00 uur (02.00 uur plaatselijke tijd). Volgens premier Ehud Olmert had Israel zijn doelen bereikt en meer dan dat. Olmert zei dat Israelische troepen wel in de Gazastrook zouden blijven om te reageren op beschietingen van Hamas, als Hamas de beschietingen op Israel staat, zal het leger zich terugtrekken, aldus Olmert.

Door te kiezen voor een eenzijdig staakt-het-vuren hoefde Israel zich niet te houden aan de voorwaarden van de UN en hoefde het land ook niet tegemoet te komen aan de eisen van Hamas, zoals terugtrekking van Israelische troepen uit Gaza en het opheffen van de blokkades bij de grens tussen Israel en Gaza.

Op 18 januari 2009 kondigde Hamas zelf een eigen bestand af dat een week zou duren.

Maar aan het einde van de middag van 20 januari werden 8 mortiergranaten afgeschoten vanuit de Gazastrook op het zuiden van Israel. De Israelische luchtmacht beschoot de lanceerbasis. Eerder op de dag openden militanten in de Gazastrook tweemaal het vuur op de zich terugtrekkende IDF, in één geval schoot de IDF terug. De IDF is vanaf 18 januari bezig met de terugtrekking uit Gaza.

Echter, op 21 januari 2009 was de Israelische terugtrekking afgerond. Militairen bleven bij de grens van de Gazastrook aanwezig om in te grijpen, mocht dat nodig zijn. Ondanks dat Israel had gezegd de meeste tunnels tussen de Gazastrook en Egypte vernietigd te hebben, bleken de Palestijnen de wapensmokkel via de tunnels hervat te hebben en waren Palestijnen druk doende beschadigde tunnels te herstellen. Hamas zei zich opnieuw te zullen bewapenen en noemde het produceren van wapens hun missie. Israel waarschuwde dat het met nieuwe militaire acties zou komen als Hamas de wapensmokkel hervat.

Op 26 januari bezocht de Europese Commissaris voor Ontwikkeling en Internationale hulp Louis Michel de Gazastrook. Hij haalde uit naar Hamas, die volgens hem verantwoordelijk was voor de Israelische militaire operatie in het gebied. Israel verweet hij echter ontoereikende bescherming van de Palestijnse burgerbevolking en het niet respecteren van de internationale mensenrechtenwetgeving.

Uiteraard ontstaan in oorlogen beschuldigingen over en weer. Feit is dat de Palestijnen sinds Hamas tot alles in staat zijn om Israel te verdrijven. Zij vindt bovenal dat de staat Israel een belediging van God is. Volgens het Handvest van Hamas wil het Israel verwijderen en een Palestijnse staat er voor in de plaats stichten zoals het aanvankelijk was.

Vooral interessant is te zien dat de joodse gemeenschap tijdens opkomend zionisme, iets meer dan een eeuw geleden aanvankelijk ook tegen een eigen staat was, omdat hun geloof dat verbood onder voorwaarden.

Hamas is echter radicaler. Opmerkelijk is ook dat orthodoxe joden sinds 2008 hebben gedemonstreerd tegen Israel. Dat blijft niet uit mainstream nieuws, maar op internet is het terug te vinden.

gaza_israeli_tanks_at_border_460Feit is ook dat de Israelische bewapening en inzet veruit het meest disproportioneel ooit is met de grootste destructie ooit, uiterst agressief en massaal.
Het kan niet anders zijn dat Westerse krachten die Israel zó bewapenen uit zijn op grootschalige vernietiging.

Bestokingen met raketten (door Hamas) worden uiteraard eveneens gemerkt als oorlogsmisdadig. Feit is wel dat de inzet en destructie vanuit Israel veruit massaal uit verhouding is met vele burgelijke slachtoffers waarbij de term ‘genocide’ is beginnen te vallen…

Het bleef aan beide zijden niet rustig… bomaanslagen, beschietingen…

Op 27 januari 2009 werd het staakt-het-vuren al geschonden met een bomaanslag bij de grensovergang Kissufim tussen Israel en de Gazastrook. Na de explosie werden Israelische militairen onder vuur genomen door Palestijnse sluipschutters, hierbij kwam 1 Israelische militair om het leven en raakten er 3 gewond. Vanuit een helikopter werden de schutters onder vuur genomen, waarbij 1 Palestijn werd gedood. Het was niet duidelijk of Hamas of een andere militante Palestijnse groepering achter de bomaanslag en schietpartij zat. Israel hield echter Hamas verantwoordelijk voor elke verstoring van het bestand. “Het maakt niet uit wie schoot, Hamas controleert Gaza en is verantwoordelijk voor alles wat daar gebeurt”, aldus de Israelische minister van Buitenlandse Zaken Tzipi Livni.

Israel sloot direct na de bomaanslag de grens, die open was voor humanitaire hulp.

In 2009 werd Netanyahu wederom premier na een rechtse overwinning uit de verkiezingen.

Voor zijn aantreden matigde Netanyahu zijn mening omtrent de Palestijnse Autoriteit. Hij zei “een partner voor vrede met de Palestijnen” te zijn. “Vrede is een gemeenschappelijk doel voor alle Israeliërs en alle Israelische regeringen, inclusief die van mij”, aldus Netanyahu tijdens een conferentie in Jeruzalem. De Palestijnse onderhandelaar Saeb Erekat reageerde gematigd positief op de verzoenende woorden van Netanyahu. Hij herhaalde niettemin de twee belangrijkste Palestijnse eisen: het bereiken van een ‘tweestatenoplossing’ en het einde van het Israelische nederzettingenbeleid op grondgebied dat de Palestijnen als het hunne beschouwen. Livni onderstreepte haar keuze voor de oppositie door te verklaren dat de regering Netanyahu “in zonde is verwekt”.

Op 14 mei 2009 bracht Paus Benedictus XVI een bezoek aan Israel, waar hij een gesprek had met Netanyahu. Netanyahu vroeg aan de paus om Iran te veroordelen, omdat dat land volgens hem de joodse staat wil vernietigen. Volgens Netanyahu had de Paus gereageerd dat elke vorm van antisematisme niet acceptabel is. Met dat antwoord was Netanyahu tevreden, maar feitelijk: tegen zionisme zijn heeft niets te maken met tegen joden te zijn. Wat de Palestijnen betreft krijgen zij volgens de Paus een onafhankelijke staat, maar Netanyahu voelt daar nog niets voor.

Tijdens zijn bezoek aan de Amerikaanse president Barack Obama op 19 mei 2009 bleek dat beide leiders verschillende opvattingen hebben over het vredesproces. Obama sprak zijn steun uit voor een tweestatenoplossing voor het Israelisch-Palestijnse conflict, terwijl Netanyahu zei dat de Palestijnen een eigen bestuur moeten houden, maar sprak niet over een onafhankelijke staat. Wel is hij klaar voor onmiddellijke vredesgesprekken met de Palestijnen, met als voorwaarde dat de Palestijnen Israel als Joodse staat moeten erkennen. Een woordvoerder van de Palestijnse president Mahmoud Abbas noemde de uitspraken van Obama over een tweestatenoplossing in een eerste reactie bemoedigend.

Maar rustig bleef het niet. Op 20 maart 2010 werden 2 Israelische militairen en 2 Hamas militanten gedood gedurende een confrontatie aan de grens. 2 Andere soldaten werden verwond gedurende het gevecht.

In 2010 worden voor de kust van Gaza en Israel massale gasvelden ontdekt door British Gas, hoodzakelijk voor de kust van de Gazastrook. Israel blokkeert kort daarop de toegang van en naar de Gazastrook via de kust.

Op 18 augustus 2011 werd een serie van ‘cross-border-attacks’ uitgevoerd bij de Egyptische grens door militanten. Ze openden vuur op een bus met burgers. Enkele minuten later ontplofte een bom naast een Israelische militaire patrouille. Een 2de aanval raakte een burger auto waarbij 4 burger-gewonden vielen.

Mideast-Israel-Palest_Druk-74-1024x671In de 2de week van maart 2012 initieerde de ‘Israeli Defense Forces (IDF)’ operatie ‘Returning Echo’. Het was de heftigste uitbraak van geweld verslagen door de media sinds 2008-2009 en operatie ‘Gegoten Lood’.

Tegen het einde van oktober 2012 waren de gevechten weer ge-ïntsiveerd. In de Israelische ‘operation Operation of Defence’ werd de chief-staff aan Palestijnse kant gedood.

Hamas en de IDF bleven actief. In 2014 lanceerde de IDF wéér een nieuwe aanval als reactie op raketaanvallen door Hamans, operatie ‘Protective Edge’. Ban Ki-moon vond de raket-aanvallen door Hamas onacceptabel, en dat de Palestijnse Authoriteit alles in het werk had moeten stellen om de aanvankelijk staakt-het-vuren te handhaven, maar hij ‘veroordeelde’ ook Israel voor onnodige vergeldingsacties waarbij onschuldige burgerslachtoffers te weinig werden beschermd. Bovendien uitte Ban Ki-moon dat Israel internationaal recht niet respecteerde.

In het algemeen is de de UN recentelijk beginnen te rapporteren richting de Palestijnen dat Israel 1,1 miljoen Palestijnen afsnijdt van basale humitaire levensbehoeften zoals voedsel, onderdak, medicijnen, energie en humanitaire hulp.

Opvallend is dat Dries van Agt (ex-premier, ex-minister van buitenlandse zaken) op hoge leeftijd een boekje begint open doen, maar hij wordt behoorlijk gesnoerd door mainstream media. Tijdens zijn actieve loopbaan was hij altijd pro-Israel. Dat is gekanteld nadat hij ter plekke de zaak had kunnen aanschouwen en in diepte kon bestuderen. In 2002 behoorde hij tot de duizenden ondertekenaars van een petitie waarin de stichting ‘Stop de Bezetting’, voorgezeten door Gretta Duisenberg, ontruiming van de door Israel bezette gebieden eiste. Dat is interessant, want hij is dan kennelijk geen ‘terrorist’. Wel toont hij de slinkse zionistische expansie aan. Dat valt niet in goede aarde.

Gretta Duisenberg werd geridiculiseerd door de mainstream-media tijdens een protest tegen een Israelische militarie actie (IDF). Gretta heeft zich altijd sterk gemaakt voor de Palestijnse zaak en grote vraagtekens geplaatst bij de joodse kwestie, samen met Arafat. De Nederlandse media doet dit richting publiek echter af alsof ze een soort van gekkie is. Gretta weet echter zéér goed waar ze mee bezig is. Media geeft ook haar weinig kans. In de mainstream media wordt alles in het werk gesteld om vanuit Nederlands en Westers perspectief de joodse zaak als ‘gerechtvaardigd’ te houden, zoals de ‘Anne Frank Stichting’ en de gehele mythe daarom heen. Tuurlijk, de holocaust was verschrikkelijk, maar wordt het ook niet eens tijd de gehele zaak te belichten.

Van Agt zelf zet zich in als ‘Ambassadeur van de Palestijnse zaak’. Hij heeft meer aanzien en op 10 december 2009, de Internationale Dag van de Rechten van de Mens, werd op initiatief van Van Agt ‘The Rights Forum’ gelanceerd, een stichting die zich inezet voor een rechtvaard Midden-Oosten beleid van de Nederlandse regering. Van Agt is bestuursvoorzitter van deze stichting. De stichting wil dat Nederland zich actief inzet om bij alle partijen in het Israelisch-Palestijnse conflict respect voor het internationaal recht af te dwingen.

Maar dat is vanuit Nederland. Internationaal doen méér topstukken inmiddels hun boekje open zoals Jimmy Carter die zich zéér heeft ingezet voor vrede toen hij president was en publiekelijk geacht wordt “de laatste eerlijke president” te zijn.

In 2014 begonnen gevechten zich wéér te intensiveren tussen Israel and Hamas. De IDF lanceerde ‘Operation Protective Edge’ op 8 juli 2014 als reactie op raket-aanvallen van Hamas, en op 17 juli (exact op de dag dat MH17 uit de lucht werd geschoten),  werd de Gazastrook wederom binnengevallen door de IDF.

Toeval of niet?

En daar zijn we nu… Wat is recht en wat is krom.

Nawoord en conclusies

img_0028Het was véél lezen en ik ga een en ander op een rijtje te zetten als een synthese.

Werd de staat Israel opgezet vanuit een geloofsideologie?
Neen, het ontstond uit politiek zionisme dat niets heeft met cultuur en geloof maar alles met nationalisme, segregatie en spelletjes aan een almachtige corrupte politiek-bancaire schaduwtop van waaruit ook de UN is gekomen na de Volkenbond.

Aanvankelijk ontstond zionisme kennelijk vanuit een sociaal en emanciperend gedachtegoed, maar wel als aparte eenheid en later politiek massaal overheerst door keiharde joodse liberalen die de politieke bancaire wereld beheersen als een duidelijke allesoverheersende schaduwmacht. Zeker, de joodse staat lijkt na WWII plausibel, maar we kunnen toch ook stellen dat het monsterlijkuit de hand is gelopen. Veel joden dachten aanvankelijk dat het niet uitmaakte welke tak zou overwinnen, socalistisch of liberaal. Links of rechtsom zou antisemitsime overwinnen.

Linksom of rechtsom? Daarmee lijkt het doel alle middelen te heiligen, en sterk rechts werd de dominante factor. Dat loopt daarmee letterlijk over lijken en staat haaks op huamitaire elementen.
Dat zien we dan ook voortdurend terug.

Is de staat Israel nog wel zionistisch door alle decennia?
Wel, alle politieke partijen daar (op een uitzondering na) dragen de term ‘zionistisch’, dus jawel, Israel is zondermeer een politiek volstrekt eenzijdig gekleurde natie. En is sinds ca. 2000 nóg verder hard naar rechts geschoven.

Kan je anno 2014 ‘zionisme’ gelijkstellen met ‘racimse’ of ‘apartheid’?
Dat zijn harde woorden, maar in de praktijk is dat wel zo. Het politieke zionisme wil immers geen pluriforme natie, maar een aparte voor de joden, doet daar nog steeds alles voor en loopt daarbij letterlijk over lijken. De extreme vorm vindt dat de joodse staat eigen werk is en dat andere inwonenden er daarom geen basisrechten hebben.

De praktijk van segregatie:
•   Geen wettelijke huwelijken tussen niet-joden en joden in Israel.
•   Alleen grote joodse gezinnen krijgen extra kinderbijslag.
•   Apartheids-steden, Palestijnen hebben geen recht op terugkeer ondanks 20 UN-resoluties.
•   Verdrijving en landonteigeningswetgeving jegens Palestijnen.
•   Israelische banken zijn voornamelijk zionistisch en alleen toegankelijk voor joodse ontwikkeling.
•   Nieuwe wegen ter verbinding van nieuwe joods kolonies mogen alleen betreden worden door joden.

De Bijblese vertellingen dan. Dat argument is van tafel. Het politieke zionisme heeft daar immers niets mee en staat aan de basis van de Israelische ontwikkeling. Eerst via Tolstoj’s geïnspireerd socialisme. Daarna via behoorlijk extreem liberalisme waarin machtige inversteerdersfamilies in 1ste instantie geïnteresseerd waren in megawinsten.

Zijn veel joden dan ook niet slachtoffer van een valstrik en brainwashing?
Dat lijkt me toch. Vóór WWII al, maar huidige Westerse media is wederom hoog geconcentreerd qua eigendom en aansturing, en opvallend is dat rechtse invloeden (commercie) en ook de joods-christenlijk traditie in staatsmedia dominant de overhand hebben gekregen. En sinds WWII is het not-done om de joodse zaak te bevragen. Veel joden hebben zoals u en ik echter een gewoon leven en volgen de mainstream media, en zijn opgeleid zoals u en ik… onwetend…

Wordt de Palestijnse zaak in de media de mond gesnoerd?
Dat lijk me overduidelijk: zie zelfs uiterst hoog ervaren mensen zoals Gretta Duisenberg en Dries van Agt. Of Arafat die in de media opeens op handen werd gedragen als oude moegestreden man, maar nooit opgaf.

Is de huidige Israelische staat de agressor of toch meer de Palestijnen.
In elk geval is vast te stellen dat de Palestijnen letterlijk zijn verdreven d.m.v. slinkse expansie, buitensluitetende regelgeving en via direct (verborgen) politiek-bancaire joodse elite, en later nam hardhandige strak gefinancierde en opgeleide geurilla en militie toe. Hezbollah is ontstaan uit Israelische (onterechte) inmenging in de Libanese burgeroorlog, omdat de PLO daar ook zat maar aanvankelijk niet hadden ingemengd. Hamas was een vredelievende relegieus-sociale ondersteuning en ontstond uit de Moslim Broederschap. De bewapening is puur ontstaan als verzetsgroep tegen de Israelische bezetting en isolatie. Westerse media stelt ze voor als radicale of extreme Islam. Okay, maar dan zijn zionisten politiek radicale of extreme rechtse joden.

Door de decennia heeft de Weserse media geen neutrale rol gespeeld.

Het antizionisme groeit onder gelovige joden. Daarover horen we de media eveneens niet.

Zionisme is eigenlijk gewoonweg keihard nationalistisch en racististisch met de inzichten van vandaag. De UN is zelf ook niet opgezet als neutraal element, maar is vooral ontstaan vanuit liberale vrijhandel dat samenwerkt met instandhouding van een uiterst krom financieel-economisch systeem dat volledig is gepoliticiseerd. ‘Vrede via economische samenwerking’ klinkt mooi, maar gezien de financiële constructie en de petrodollar stevent het systeem per definitie af of crises en oorlogen anders kan het niet expanderen en daarmee niet bestaan. Het legt complete landen en volken lam.

Hebben zionisten en hun ideaal dan geen rechten?
Lijkt me wel, maar waarom moet dat continu met list, bedrog en indringende vriendjespolitiek op dominante wereldschaal met disproportionale inhumane resultaten en opkoop van media? Wie denken ze wel niet wie ze zijn…

Maar als je tegen bent dan ben je antisemitist.
Zo wordt dat altijd afgedaan en klopt eigenlijk niet. Zionisme in kern heeft niets met judaïsme te maken, dus waarom zou je dan antisemitist zijn als je je uitspreekt tegen de achtergrond van de ontwikkelde Israelische staat en methoden…? Het is een direct dooddoener voor onwetende massa… lijkt mij…

Wat mij lijkt is dat de massa massaal in de maling is genomen, en het wordt om tijd wakker te worden !

Uiteraard wens ik niet Israelieten te verdrijven en Palestijnen hun land helemaal terug te geven, evenmin als dat Amerika haar land in het geheel terug zou geven aan de Indianan. Ik bedoel, ook de alledaagse joden die zich in Israel hebben gevestigd, zijn in in feite in een decennia-durende val gelokt. Ze leefden niet in de huidige informatiemaatschappij.

De Westerse politiek en media doen er kennelijk al decennia alles aan om Israel in het voordeel te stellen en de andere zijde terrorist te noemen, maar de zionisten hebben hun grondgebied geëxpandeerd op een vreselijke wijze en gedragen zich daadwerkelijk ook als terroristen.

Het lijkt me dat met werkelijke politieke wil tot een oplossing kan worden gekomen. Zeker, Hamas is extreem, maar zionisme is dat evenzo. Het lijkt me niet dat de normale bevolking aan beide zijden niet met elkaar zouden willen leven. Wel dat ideologie in beide politieke kampen extreem overheerst. Het politiek zionisme wil per sé een eigen zelfvoorziende staat en natie zonder menging met anderen in beginsel. En dat is een soort van racisme en expansiedrift. De autochtone bevolking is politiek en bewapend steeds verder in opstand gekomen, planmatig verdreven en willen vooral hun oorspronkelijke land terug. Uiteraard zijn het Islamieten, dus 3 keer raden op welke grond het gestoeld wil worden.

Twee extremen die alleen tot elkaar kunnen komen als ze ‘samenleven’ vóór ideologie zouden kiezen.

Afbeelding

MÁXIMA AND THE LIES

The truth about Inclusive Banking

11bank1Wow, doesn’t that sound just great…
Inclusive banking. But what is it…

Princess Máxima is one of the voices for the UN to promote it since she has done so for Micro Finance.

Máxima came from the HSBC bank and Deutsche Bank. Both banks stood at the birth of the financial crisis. The highly negative track record of Deutsche Bank is one of its own.

Deutsche Bank was the main contributor of WWII by the US-educated Rothschild family, now delivers member of the board for Shell and many other big influential internationals. DB is directly linked to the FED (co-onwership), BIS, Trilateral commission, is a main driver as  root cause of the economic collapse and construction of the Greek national debt fraud together with Goldman Sachs (swap technique which is known to be the root cause of the financial destruction). Deutsche Bank has always fitted perfectly in the royal house because of all connections and deep refined hidden politicized financial influence at the very highest transatlantic top of international corporations, finance and politics.
And these are totally not interested in the good for mankind, but in their own pockets only.

The HSBC bank was the first one lending money at ever rising interest to the very poor in Detroit. Many could never afford the interest and all went wrong for them. And HSBC knew very well what they were doing. HSBC grabbed their property for a penny. Shortly after other big banks followed the HSBC scheme. And it all crashed in 2007/2008.

What is inclusive banking? Basically selling debt and insurance to the very poor.

Many parts of the world lack access to banking systems. Is that bad? The exact reason why there is no access simply is because in those parts people can live from their land. Money, insurance and debt is something they can totally live without. They do not want and even need it all.

Most people here in the West aren’t aware, but about 2.5 billion people on the planet still live like that. We can’t even imagine and Tv expose them as poor. We are so totally brainwashed by Tv, politics and our Western society that we simply refuse to believe this. Well, Africa, China, India… they have huge areas where people still live happily ever after… Again around 2.5 billion world wide. But are they poor? They actually live their life, different than we in the West, yes.

Huge parts of Africa and India are a good examples. Small farmers own land and can simply live from it. They live a pure self-supporting and self-protected life. They do not use modern intensive farming because they just want to feed their family and community. That’s all they need. It’s of course not what Tv show us… They show continuous selective hunger and poverty, of course because it’s big business for them, and for the massive pile of worldwide politicized charities affiliated with the UN who are willing to pay an overkill of prime time commercials. Charities where CEOs, directors and staff are paid very very thick, or are subject to corruption or at least to very very mixed interests.

However since a very long time already, investors have had their eyes on fruitful soils in Afrika and India. Africa is not exactly a desert. There are masses of plenty fruitful lands to be exploited by Western investors, specially more at the coastal areas.

Western big investors have high connections (and even seats) with governments. Western politics is filled with it as well as the UN. They promote via local radios that the small farmer should sell their land to change it to intensive farming, the Western way.

Many farmers refuse as they don’t need money at all. That money is a one-time income while the land they have is their life time sustainability… for free. But investors are for huge profits so they have convinced local governments that industrial collective intensive farming will bring economic development. In Western perception, sure it does, but…

It’s really a trojan horse

Trojan-horse-PSW.Generic11.AEPE_Again, what the landowners already have is great for them, as their land provides sustainability locally already. They have free food and shelter. Not to our standards, but what if you and i could live free from land and not work in a dictatorship called ‘industry’ and debt… which is basically our system of economic slavery.

Of course those simple farmers have to work, but they can simply live from their land at own will and do not depend on money and any debt at all. In such communities in Africa and India people help each other out, simply because there is no competition going. It’s a very social and sustainable environment. With little luxury and little expectations. Just a good enough and a total free life for their happiness.

But in the end, those farmers are often pushed or forced to give up their land for a one-off price. Radio broadcasts are often done from simple shelters and Western investors pay them to air adverts for ‘Intensive farming’. The farmers get pushing visits from government officials and the big investors to turn to intensive modern farming. The more turning into that, the more the group pressure locally gets.

There comes the rescue… the UN and Inclusive banking

After the small farmers have sold their land joining the investment collective they are to buy seeds for it from expensive Monsanto and other stuff… on debt to start.
On debt of course… And of course the bank sells them another product as well… insurance…
Well, that’s inclusive banking in a nuthell.

Mind you, a vast majority of seeds in the world today are owned by Monsanto. Monsanto is a very hated bio-tech giant known by its worl wide aggressive purchasing program of seeds. Only in the Netherlands technological seeds are freely tradeble, but in the rest of the world mostly not. Monsanto is building a true monopoly and hurting agriculture this way, especially poor farmers in Africa and India who are forced to Western capitalism. Call this method pure imperialism !

And now it becomes even more interesting… family Monsanto… They were Jewish slave traders. Literally investors walking over people’s dead bodies.

Who are the main share holders behind Monsanto today. Among some others, mainly:
Vanguard Group, Inc.
State Street Corporation.
Interesting… exactly the same as the major shareholders of the FED who played a huge part in crashing the financial system and has totally corrupted within the government since beginning of the 20th century.

Who are the main shareholders of HSBC… Here we go again… Among some others:
Vanguard.
Fidelity…
Again, these are part of the main shareholders of the FED…

Interesting, all exactly the same shareholders who have brought the Western economy and countries to collapse, people into deep debt problems and those investors are deeply into the FED and government positions.

They did it here and now they are building that all up again there. And all because of… super profits… for them.

Farmer sells the land for a one-off price, become in permanent debt immediately, all investors and banks get their big fat income stream, Monsanto happy… the farmer may get into big trouble when his crop fails and is not helped anymore from the community (because of competition), can’t pay the interest anymore and is without any sustainable source.
Will the bank depreciate his debt? Lol, of course not. It remains a huge chain around the neck for the rest of his life.

And that all under the name of UN and inclusive banking… ‘Thumbs up’.

I’s a banking scam

HSBCWhat a huge scam, really. Certainly if you understand how money creation actually works (totally made from nothing).

How that works? Read this:
The biggest scam in history.

Máxima seems to be the perfect marionette for the UN and the total history of the royal house (tax free) among Willem Alexander who is to be the economic super lobby. But in fact many members of the royal family are heavy positioned in the top of international banking, usury, the many international hated corporations, the UN, FED, etc.

Let’s give them a lovely wave…

BASISINKOMEN VOOR IEDEREEN

__
__
20110901_8109552674e5f3f1779f43Vanaf jonge leeftijd worden we ‘geprogrammeerd’ succesvol te zijn en hard te werken voor geld en recht
op bezit. Je moet zo hoog mogelijk levenslang blijven studeren anders raak je snel achterop en heb je geen kans. Continu slimmer moeten we worden, en concurreren met iedereen om het hoofd boven water te houden voor status, aanzien en bezit.

De kinderen van nu worden steeds verdergaand gepusht zo hoog mogelijk en langer te presteren, al vanaf het moment dat ze in kinderopvang komen, groeien ze op
in een wereld van presteren, méér is beter en stoerder, hebben, elkaar de loef afsteken en beconcurreren…
De slimste en sterkste is de beste en wordt beloond. 

Een uitermate rare, gewoonweg verslavende gedachte, want waar houdt het op. Bovendien is het economische slavernij; méér presteren in dezelfde tijd, vrijwel geen vaste contracten meer, langer doorwerken en tegen voortdurend mindere koopkracht. Intussen stimuleert commercie koopziekte.

Continu vernietiging koopkracht primaire behoeften

Vast lezers van deze Blog begrijpen waarom het westerse financiële systeem faalt en zal blijven falen. Het is enkel gebaseerd op fiat-geld dat alleen commerciële banken mogen creëren op basis van niets. Dat niets wordt permanent ‘opgeblazen’ door middel van derivaten zoals swaps en securites. Het kan slechts gedijen bij exponentiële groei van internationale business op basis van de Petrodollar.

Het fiat-geld ontwaardt en de officiële inflatiecijfers geven volstrekt niet de realiteit weer. Uw koopkracht van b.v. 100 Euro voor behoeften t.a.v. wonen (huren, hypotheeklasten, toegang betaalbare woningen), energie, gezonde voeding, opleiding, gezondheid(szorg) en transport is drastisch afgenomen in de laatste decennia zonder volledig compenserende verhoging van inkomsten. Beter gesitueerden merken het nauwelijks en letten er waarschijnlijk minder op (ook ik ontkende het), maar voor laagste inkomens is het letterlijk een ervaring van economische ‘wurging’, zeker sinds 2008.

Enkele vergelijkingen 2001 – 2013, als voorbeeld en slechts als topje van de ijsberg.

Kosten

BelastingDruk

Essentie: vergelijken is lastig, maar de overheid en CBS liegen dat het zwart ziet !!

Ken de échte werking van banken en fiat-geld

Nog altijd verneem ik dat mensen werkelijk niet beseffen hoe het spel van fiat-geld gespeeld wordt.
Menigeen wordt zelfs nijdig als je het wil uitleggen… toch raar.

Zelfs vele hoge bestuurders en journalisten hebben geen weet van het ysteem. En op de Universiteit wordt het niet geleerd behalve wat multiplicatie-modellen. Een klein aantal is bewust, maar de massa van geïnformeerde groeit. Sinds 2002 en 2007 functioneert het anders als expansie van eerdere geopolitieke beslissingen. Deze drie artikelen leggen het uitgebreid uit:

Modern Plofkip Bankieren (eenvoudig en kort in Nederlands).
Biggest Scam in History (youtube).
Economy War and Realism (lang, authentiek geschreven in Engels).

Voor wie nog denkt dat de overheid, ECB, FED of Centrale Banken van landen nog geld aanmaken…
De overheid mocht dit al lang nooit. De ECB, FED of Centrale banken per land niet meer sinds 2002 in de VS. Binnen de EU niet meer sinds dec. 2007 (verdrag van Lissabon). Het kleine beetje dat ze nog mogen aanmaken is chartaal geld (munten, biljetten). Dat is slechts nog 2%. De rest is elektronisch en doet het échte economische werk. Aanmaak van elektronisch fiat-geld is een exclusief recht van de commerciële banken tegenwoordig, en dat gebeurt via Plofkip Bankieren.

Soms denken mensen het te weten, verwijzend naar verouderde situaties (zoals Zeitgeist). Of ik lees b.v. dat mensen denken dat centrale banken nog reserves voor de banken zouden besturen. Sinds 2002 en 2007 is dat niet meer het geval, ofwel zéér gering. In 2010 had DNB ca. 46 miljard aan reserves.
Klinkt veel? ING had eind 2011 1.270 miljard totaal vermogen waarvan 1.230 schuld = 96,9%.
Daarvan was maar 40 miljard eigen vermogen = 3,1%.

Hierin is ING niet uniek. De meeste banken zijn qua totaal vermogen groter of gelijk aan staten.
De reserves van DNB zijn dan ook niet bedoeld om bankreserves op peil te houden; het zou niet eens kunnen; die reserves zijn véél te klein. Die taak ligt bij de ECB denkt u?
De ECB had in 2010 ca. € 650 miljard. Klink heel veel… Maar zoals u las, is ING alleen al 2x groter en in de G20 circuleert b.v. $ 700.000 miljard aan bankenschuld, dus is 650 in verhouding letterlijk peanuts en nooit in staat reserves op peil te houden.

Neen, banken moeten echt hun eigen broek ophouden tegenwoordig en de eisen aan hun Eigen Vermogen (EV) zijn laag. Dat was 0-2% ten behoeve van vastgoed en financiering van staatsleningen (kopen van staatsobligaties op de elektronische veiling). In 2019 hoeft dat nog maar 7,0% te zijn wat ze met Plofkip Bankieren snel en gemakkelijk bereiken.

Banken vullen zelf aan door super goedkoop te mogen lenen bij de ECB tegen de ECB-rente van 0,15% (inmiddels). Met deze lage rente Plofkip Bankieren ze: een klein bedrag (base capital) uit het EV, zeg 10 miljoen, reserveren en dat laten verzekeren voor 1.000 miljoen bij een verzekeringsbank tegen een verzekeringspremie van b.v. 0,5%. Die 1.000-lucht uitlenen tegen 3,5% aan een land of aan een mega vastgoed project (alleen dan mag het volgens de ‘Plofkip’-constructie). Daarvan 0,5% verzekerings-premie afdragen aan de verzekeringsbank die eveneens maar hetzelfde weinige EV hoeft aan te houden. Zij worden gecoverd door Hedge Funds en Private Equities (die aan de andere kant uitstaande schuld en/of rente die niet meer voldaan kan worden, goedkoop opkopen en doorverkopen).

Maar rupsje nooit genoeg… Daarom hebben Europese Banken al een begin gemaakt van het plunderen van het permanente opgetuigde ESM ten behoeve van hun banken-noodsteun. De Banken Unie is daarvoor de grote misleider want zal het permanent mogelijk maken. De noodpot werd gevuld met behulp van het oorspronkelijke en onveranderde giftige schuldenspel van banken waardoor ze labiel blijven. U en ik betalen belasting voor te betalen rente over de up-spiral van deze schulden op schulden, omdat het ‘base capital’ van het ESM via nieuwe staatsleningen (schulden van lidstaten) werd gefinancierd (hetgeen al via een smerige financierings-constructie van Plofkip Bankieren verliep). Vervolgens werd dat ‘base capital’ weer via Plofkip Bankieren in waarde vergroot… om dat te kunnen aanspreken… door dezelfde banken… Een compleet permanent uit de hand gelopen systeem.

Daarom is een grote schuldenberg een móét geworden. Zonder oplopende schuld kan geen economie floreren. Zó krom is het.

Dat is nog maar het topje van de ijsberg. 

Het huidige socio-economische systeem is uw vijand

Werk is niet altijd voorhanden, want is volledig afhankelijk van een kapitalistisch socio-economische systeem met fiat-geld waarin we nu leven. Dat kan letterlijk alleen functioneren als het internationaal exponentieel kan expanderen met intriges, machtsspelletjes, crises en oorlogen, altijd ten koste van de allerarmste en op basis van een volstrekt disfunctioneel giftig financieel spel dat het effect monsterlijk versterkt. Stagnatie is het gevolg sinds het klapte. Maar zelfs bij normale voortschrijding stort het systeem letterlijk in elkaar; méér móét. Zó krom is de huidige constructie: Economy War and Realism.

Hoe enorm giftig het huidige kapitalistisch socio-economische systeem in elkaar werd gestoken, kunt
u volop lezen in deze Blog die werd opgezet om de verschrikking er van te delen. Hoe het huidige fiat-geldsysteem de relaties tussen politiek en banken verzadigt corrumpeert, en waarom het per definitie monsterlijk desastreus is geconstrueerd voor het publiek en complete landen. Hoe het huidige systeem publieke welvaart continu vernietigt. Het legt onder meer een continu groeiende schuld aan in de toekomst en heeft ook direct gevolgen.

Fired-300x300_1Te veel mensen werden ontslagen uit vaste dienst om goedkoper terug te worden gehuurd als ZZP-er. Ze zijn volstrekt rechteloos en kunnen nergens op terugvallen. Sociale verzekeringen en pensioenopbouw is voor die groep letterlijk onbetaalbaar. Een grote groep ZZP-ers
zit zonder inkomen of haalt minder dan € 5.000 per jaar binnen. Vaste contracten worden vrijwel niet meer gegeven. Een huis kopen is zo onmogelijk. Dit zijn voorbeelden van groepen die geen rechten meer hebben, maar er zijn talloze voorbeelden waarbij mensen het nauwelijks redden. Denk aan alleenstaande moeders met kinderen of gepensioneerden met een zéér klein pensioen. Hun opbouw hield de reële inflatie volstrekt niet bij. Er zijn relatief nu veel mensen met een aanvullende pensioentje van hooguit € 60 in de maand.

Werk vermindert structureel en snel vanaf de jaren 70 vanwege automatisering, wegkopen, piramidefusies en uithollen van grote bedrijven, en vanwege economische crises en de ‘rat race’ van gedwongen kostenbesparingen, internationale vrijhandel (geen lokale marktbescherming). De inhoud van overgebleven banen veranderde snel maar goede opleiding werd onbetaalbaar voor een grote groep. Bovendien is ‘iedereen HBO’ een mooie gedachte, maar wat is dat nog de meerwaarde van zo’n diploma (opleiding-escalatie). En niet iedereen heeft die capaciteiten; de overgebleven groep staat daarom snel in de kou. De vennootschapsbelasting werd in Nederland zó laag dat een overvloed aan multinationals zich hier vestigden als postbusbedrijven. Ze voegen geen arbeid toe. Nederland veranderde in een diensten- en postbussenland. Dat heeft weinig reëel elementair nut en kennis is met een flits omgeruild.

Zekerheid van bestaan werd voor velen geruïneerd. Het gehele onderliggende systeem is ongewijzigd ondanks alle ellende die het permanent zal blijven veroorzaken. 

Daar moeten we vanaf. Het kan anders en ik ben er van overtuigd dat mensen dat kunnen.

Het moet anders en mensen kunnen dat

Allereerst is uw besef over het werkelijk functioneren van het fiat-geldsysteem uiterst cruciaal.
U kunt dat volop vinden in deze Blog zoals Modern Plofkip Bankieren en Biggest Scam in History.

Dat eenmaal indringend tot op het bot wetende, hoort Geldcreatie om te beginnen niet langer een alleenrecht te zijn voor de commerciële banken zoals nu is georganiseerd. Fiat-geld zoals we dat kennen ontwaardt bovendien. Maar een ruilmiddel van blijvende vaste koopwaarde is een Universeel recht met strakke publieke check. Een basisinkomen van gelijkblijvende koopwaarde voor iedereen is mogelijk.

Iedereen hoort gegarandeerd te zijn van een beginwaarde waarmee alle eerste levensbehoeften kunnen worden verkregen, altijd en immer betaalbaar. Wil je meer, dan ga je daarvoor werken.
Effect: u heeft nooit verliezen op eerste levensbehoeften. Je hebt recht op primaire behoeften zoals wonen, energie en gezonde voeding. Je hebt recht op gezondheid(szorg), kennis, vorming en opleiding. Zo’n basis hoort per definitie een Universeel mensenrecht te zijn.

Wil je meer, dan kan je kiezen er voor te werken. Werken is dus géén moet, het mag. En niet werken is geen reden voor minder aanzien of zelfs schaamte. Banken kunnen nu immers ook fiat-geldwaarde uit niets maken, dus is het beschikbaar. Het commerciële bankwezen moet daarbij drastisch worden ingeperkt.

Het betekent een zéér andere maatschappelijk inrichting. Ik geloof dat mensen dat kunnen.

Eindelijk is er een visie die daar invulling aan geeft de Basis Inkomen Partij.
Staar u niet blind op de term ‘Basisinkomen’. Het gaat niet om opgelegde en snelle absolutistische rekengetallen (die ontwaarden) zoals we dat nu kennen voor korte termijn, maar om een symbiotische visie waarbij het goed, prettig en waardig leven is voor iedereen zonder onnodig angst en leed, en in een wisselsysteem van constante basis-koopkracht (geen ontwaarding) die altijd in iedereen’s voornoemde basis kan voorzien. De rol van commerciële banken is daarin vrijwel minimaal.

Iedereen is en blijft gegarandeerd van een koopkracht-basis en niemand valt meer buiten de boot of komt financieel in het nauw. Niet iedereen zal het nodig hebben of wil wellicht geen gebruik maken van dat recht, en dan is dat eveneens prima.

Ik ga er naar verwijzen en het staat waar ikzelf voor sta… waar Nederland voor zou moeten staan… 

logobipklein